Van grazende nijlpaarden en parende pinguïns

Ter gelegenheid van mijn vijftigste verjaardag heb ik geen surprise party, groots opgezet familiefeest of een soortgelijk sociaal gebeuren. Nee, bij deze speciale gelegenheid zorg ik ervoor dat ik héél ver weg ben, zodat enige heimelijke Sarah-activiteiten aan mijn voordeur al op voorhand wreed in de kiem worden gesmoord. Want ik reis met H. naar Zuid-Afrika, iets dat we al veel langer wilden doen maar er nog niet van was gekomen. Dit keer gaat het gebeuren want een beter moment is er niet (zie voor eerdere columns over deze trip “Wat ruist er door het struikgewas?” (1), (2) en (3) op deze blog).

In de aanloop naar onze droomreis krijgen we nogal wat commentaar als we aangeven dat we daar met zijn tweetjes gaan rondreizen in een huurauto. In no time stapelen zich de horrorverhalen op. Vrienden, collega’s en familieleden waarschuwen dat we een levensgroot risico lopen op verkrachting, overval en moord of dikke kans maken om opgevreten te worden door op mensenvlees beluste katachtigen (aan land) danwel the great white (op zee). En mochten we dat allemaal niet meemaken c.q. wel overleven, hetgeen zo goed als ondenkbaar is, dan worden we vast geveld door malaria of geplet door een opgefokte mannetjes olifant met een overdosis aan testosteron.

Dat laatste blijkt overigens misschien nog wel het minst onwaarschijnlijke scenario, getuige het nieuwsbericht dat we tegenkomen luttele dagen voor ons vertrek. In het Krugerpark (yep, daar gaan wij ook naar toe) blijkt een dolgedraaide dikhuid een koppel dat er in hun huurautootje reed te hebben aangevallen. De onfortuinlijke safarigangers zijn beiden gewond geraakt, van wie de vrouw zelfs ernstig. En, jawel, uiteraard heeft iemand het hele dramatische gebeuren op youtube gezet. En nee, ik heb niet gekeken want dat is niet bepaald mijn idee van voorpret.

Een van onze bestemmingen is St. Lucia, een plaatsje aan de Indische Oceaan dat ligt temidden van het natuurreservaat iSimangaliso Wetland Park en bekend staat om zijn krokodillen en nijlpaarden. Laatstgenoemden zouden zelfs na het invallen van de duisternis door de straatjes van het stadje lopen… Als ik ’s ochtends bij het ontbijt in onze gezellige Bed & Breakfast van een Engelse gast hoor dat zij gisteravond met succes in het donker is gaan zoeken naar nijlpaarden, kunnen wij natuurlijk moeilijk achterblijven. Dus besluiten we gezamenlijk (nou ja, H. wil ook na enig aandringen mijnerzijds) dat dit ons avondvermaak zal worden.

En zo geschiedt het dat we in onze huurauto de pikdonkere straten van St. Lucia opzoeken. We denken dat we de meeste kans maken langs het water (toegegeven, hiervoor hoef je bepaald geen raketgeleerde te zijn) dus rijdt H. daar extra langzaam en met groot licht aan rond. Als we na ruim een kwartier nog steeds geen nijlpaard hebben gevonden, begint het lollige gevoel plaats te maken voor teleurstelling. Hier rijden we dan de duistere straten op en af zonder ook maar één hippo tegen te komen. Maar dan roept H. luid: “Daar zijn ze!” en even later baden twee nijlpaarden in de zee van onze koplampen. Ze staan langs de oever (dus toch!) op een grasveld en grazen net als een Nederlandse koe dat zou doen. Het is een potsierlijk gezicht, die logge beesten met hun belachelijk korte dikke pootjes die zich te goed doen aan het gras. En, o ironie, ze staan met zijn tweeën pal onder het bord dat passanten waarschuwt voor…juist ja, nijlpaarden.

Onze reis voert ons later nog naar de regio rondom Kaapstad, alwaar een ander bijzonder dier resideert: de Afrikaanse pinguïn. Deze leeft, in tegenstelling tot de meeste van zijn soortgenoten, niet tussen sneeuw en ijs maar op een fantastisch wit zandstrand (als ik pinguïn was, zou ik ook wel weten waar ik liever rond zou willen waggelen). Op het oogverblindend mooie Boulders beach vinden we ze terwijl ze druk bezig zijn met paren en vooral nesten maken voor hun donzige jongen. Ze zijn zo koddig en aandoenlijk dat ik, ook na behoorlijk lange tijd staren, fotograferen en filmen, nog steeds geen zin heb om te gaan.

Terwijl ik daar in de stralende zonneschijn aan dat hek sta en deze prachtige dieren mag aanschouwen in hun natuurlijke habitat van strand en zee, voel ik me intens gelukkig. Dit is waarom ik zo graag reis. Zo voel ik me vrij. Zo voel ik me rijk. Zo voel ik dat ik lééf.

Augustinus verwoordde het zo: “De wereld is een boek. Wie niet reist, leest enkel één bladzijde”.

Geef mij maar dat hele boek.

© Pascale Bruinen

Van grazende nijlpaarden en parende pinguïnsKroko in de wetlands

van grazende nijlpaarden 3

Let op het bord (daarop staan nijlpaard en krokodil getekend als waarschuwing)!

Van grazende nijlpaarden 4

oooooohhhhh…..

van grazende nijlpaarden 6

St. Augustinus had helemaal gelijk…

Advertenties

12 thoughts on “Van grazende nijlpaarden en parende pinguïns

    • Hoi Maarten, altijd leuk om gelijkgestemde zielen aan te treffen op mijn blog. Dank voor je felicitatie en je aanmoediging. Ik hoop dat jij ook geniet van de mooie dingen des levens. Ik wens je nog een fijne zondag!

  1. Pascale,
    Alhoewel je Sara ontvlucht bent, hetgeen ik goed kan begrijpen, wil ik je toch van harte feliciteren met je 50ste verjaardag en je nog vele mooie schrijfmomenten toewensen. Ik geniet iedere keer weer van je columns.
    John essers

    • Beste John, wat leuk om jouw reactie hier aan te treffen, hartelijk dank voor je felicitatie en voor je mooie compliment. Hartstikke leuk dat je “fan” bent! Veel groeten van Pascale

  2. Nog van harte gefeliciteerd met je verjaardag! Leuk stukje weer, fijn dat jullie hebben genoten. Je hebt helemaal gelijk met de laatste zin van je stuk: geef mij maar dat hele boek! Ik sluit me daar helemaal bij aan. Wij zijn zelf net terug van een reis (Vancouver/Alaska) en krijgen alleen nog maar meer zin om ons “reis”boek uit te breiden. Leuk dat je je verhalen met ons deelt. Welkom thuis en sterkte met de regendruppels hier.

    • Hallo Caroline, dank je wel voor je felicitatie (al is mijn verjaardag al weer een tijdje geleden, maar ik begrijp dat mijn column het idee geeft dat ik net jarig ben geweest)! Wat typisch, we hebben op het punt gestaan om komende maand naar Vancouver te gaan voor een rondreis door West-Canada in combinatie met Alaska (cruise). Dit keer is het er niet van gekomen, maar de bestemmingen blijven op ons lijstje staan 🙂 Helemaal te gek, denk ik, niet? Ik hoor er mooie verhalen over. Ja, zo vergaat het ons ook. Je streept iets af en dan komen er zo weer 4, 5 nieuwe bij, ha ha! Geniet van je zondag!

  3. Jaloers. Aan het ook fijne Vendee-strand van de Franse kust waar wij vertoefden waren geen nijlpaarden of krokodillen te bekennen. Toen heb ik samen met mijn jongste dochter zelf maar een krokodil van zand gemaakt. Het 3 meter lange gevaarte trok veel bekijks en er werden vele foto’s van gemaakt. Kan hem hier echter niet posten.

    • Hee die Theo, dank je wel voor je leuke reactie. Wat jammer dat ik jouw prachtige kunstwerk hier niet kan bekijken, maar ik geloof je op je woord. En het gaat uiteindelijk natuurlijk helemaal niet over de bestemming op zich, maar over het ontdekken van nieuwe dingen en het delen van mooie ervaringen. Zo weet ik zeker dat het maken van zo’n krokodil met je dochter voor jou een even groot, zo niet groter, geluksgevoel heeft opgeleverd als mijn moment met de pinguïns. Fijne zondag nog!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s