Aandacht voor ‘Het jaar van de uil’ in tijdschrift Zin

In het tijdschrift Zin tref je een bespreking van mijn boek ‘Het jaar van de uil’ aan. Zin omschrijft mijn boek als een ‘ontroerend en inspirerend echt gebeurd verhaal’.  Dankbaar voor deze blijk van waardering!

img_3830

Nieuwe blog gepubliceerd op Slachtofferhulp.nl

In het kader van de Europese Dag van het Slachtoffer houdt Slachtofferhulp Nederland samen met de politie a.s. vrijdag het symposium ‘Beoordelen en beschermen. Dilemma’s rond hulp aan kwetsbare slachtoffers’. Ter gelegenheid hiervan schreef ik een blog. Voor de hele column, kijk op https://www.slachtofferhulp.nl/Blogs/Blog-Pascale-Bruinen-nr-5/schermafbeelding-2017-02-20-om-12-00-29

Nieuwe reviews ‘Het jaar van de uil’

img_1975

Onlangs mocht ik weer een paar hele mooie reviews van mijn boek ‘Het jaar van de uil’ toevoegen aan het almaar groeiende rijtje. Ik ben heel dankbaar dat mijn boek anderen raakt, inspireert en positieve effecten teweegbrengt.

Reviews:

Boekenbijlage.nl

Volg je hart en niet je hoofd
18-februari-2017 | Categorie: Mens & Maatschappij, Non-fictie
Het jaar van de uil – Pascale Bruinen – Kosmos Uitgevers – 204 blz..

Pascale Bruinen is een bevlogen schrijver/columnist/blogger/spreker/inspirator/panellid/voormalig officier van justitie. Vanwege haar behoefte aan een creatieve uitlaatklep is ze in 2011 gaan schrijven. Drie jaar lang had ze een wekelijkse column over haar werk als officier van justitie in het Algemeen Dagblad. In haar eerste boek Mijn lijk is gelukkig vers beschreef ze haar ervaringen als officier van Justitie. Sinds 1 januari 2016 werkt ze als freelance schrijver voor verschillende opdrachtgevers, o.a. Slachtofferhulp Nederland, Chapeau Magazine en Inspirerend Leven. Het jaar van de uil is haar tweede boek, een heel persoonlijk boek over een heel bijzondere gebeurtenis die ze heeft meegemaakt na het overlijden van haar vader en die haar wereld volledig op zijn kop heeft gezet.

Als openbaar aanklager is Pascale Bruinen een toonbeeld van nuchtere zakelijkheid en afkerig van alles dat niet rationeel verklaard kan worden. Het overlijden van haar vader brengt hier verandering in. Ze komt in een zwaar rouwproces en raakt emotioneel compleet van slag. In het eerste jaar na de dood van haar vader heeft ze een intense spirituele ervaring: een gebeurtenis waarin een uil een bijzondere rol speelt.

“Durf te beginnen aan de langste reis in een mensenleven: die van je hoofd naar je hart.”

Het jaar van de uil begint met een woord vooraf van Pascale, waarin ze uitlegt wat dit boek is.

“Een waargebeurd verhaal over liefde, verlies en verdriet. Over veerkracht en verwondering, hoop en humor, zelfs op de treurigste momenten. Over hoe je je verdriet als springplank kunt gebruiken om jezelf te hervinden nadat je op de bodem van een hele diepe put hebt gezeten.”

Waarom ik deze tekst aanhaal? Omdat die de essentie van het verhaal weergeeft en al na het lezen van deze tekst heb je het gevoel een heel bijzonder boek in handen te hebben. En dat zal blijken ook.

Het jaar van de uil heeft 12 hoofdstukken, bovenaan alle hoofdstukken staat een uil afgebeeld. Ook op de cover zien we deze uil, zittend in een boom. Zoals we later zullen zien, is het een mooie toepasselijke cover.
In de eerste hoofdstukken vertelt Pascale over haar vader en haar jeugd. Ze is opgegroeid in een warm gezin en heeft vooral een hele sterke band met haar vader. Als hij overlijdt, is ze haar rots in de branding kwijt en is ze zich ten zeerste bewust wat hij voor haar betekent. Ze raakt volledig uit balans en kan zelfs tijdelijk haar werk niet meer uitoefenen. In het jaar van de uil deelt Pascale haar diepste gevoelens en legt haar hele ziel bloot. Gedurfd en moedig. Ik heb daar veel bewondering voor.

Pascale, een nuchtere vrouw, een controlefreak. Maar na het overlijden van haar vader komt ze zichzelf keihard tegen. Het is ook na de dood van haar vader dat ze plots over uilen tegenkomt. Bij het zien van de uilen, een symbool van wijsheid, moet ze meteen aan haar vader denken. Niet alleen vanwege de intelligentie, maar ook vanwege de houten uil die hij om die reden jaren geleden van haar moeder had gekregen. Voor haar is dit een teken van haar vader en juist een uil zal zorgen voor een spirituele ervaring. Een spirituele ervaring die haar duidelijk maakt, dat er meer is in het leven en dat het roer om moet.

Zelf ben ik spiritueel aangelegd en de ervaringen die Pascale beschrijft zijn voor mij herkenbaar, ervaringen waar ik mee geconfronteerd ben na het overlijden van mijn moeder. Dit boek deed mij ook veel aan haar denken en soms maakte Het jaar van de uil me daarom wat verdrietig. Ook als Pascale een tellertje van vroeger beschrijft, zo’n tellertje dat mijn moeder altijd met haken gebruikte, zijn de herinneringen even heftig aanwezig.

Het jaar van de uil heeft op mij een grote indruk achtergelaten en ook mij laten beseffen dat het nooit te laat is om dat te gaan doen wat je graag wilt. Pascale geeft in dit boek op zeer persoonlijke en intense wijze een mooi voorbeeld hoe belangrijk het is je hart te volgen. Een boek dat mij ontroerde, soms verdrietig maakte, maar ook een boek waar veel kracht uit te halen is.

Wendy Wenning

Judy84: 

Ik heb dit boek in één avond, in één ruk uitgelezen. Van begin tot eind was ik totaal in de macht van het prachtige, verdrietige en indrukwekkende verhaal van Pascale. Ik heb bijna het hele boek lang een dikke brok in mijn keel gehad… Ik leefde ontzettend mee met Pascale die zo intens verdrietig was na de dood van haar vader dat ze gewoon ingestort is. En de bijzondere spirituele gebeurtenissen – eerst kleine, later een hele grote – waarin de uil een grote rol speelt, gaven me een heel warm gevoel vanbinnen.

Wat heeft Pascale het mooi verteld, ik kreeg het gevoel dat ik haar kende door dit super persoonlijke verhaal. Zo openhartig, zo moedig, zo mooi…

Dit ontroerende verhaal over verlies, rouw en spiritualiteit heeft me echt onwijs geraakt! En ziet het boek er niet prachtig uit? I’m in love!

Alle reviews lezen? Kijk dan op mijn website, http://www.pascalebruinen.com onder het menu-item schrijver: http://pascalebruinen.com/2015/03/schrijver/

Interview in reeks ‘Drijfveren’: Daphne Stumpel-Marquet

key-to-success

Op mijn website, http://www.pascalebruinen.com, vind je onder ‘Inspirator’ het tweede interview in de serie ‘Drijfveren’; een serie interviews met succesvolle vrouwen en mannen waarbij ik op zoek ga naar het antwoord op de vraag ‘Waarom is iemand succesvol? En heeft het succes ook meer geluk gebracht?’.

Dit keer is het de beurt aan Daphne Stumpel-Marquet, de tweelingzus van Deborah Timmer-Marquet die vorige maand als eerste het startsein voor deze reeks heeft gegeven. Beide zussen werden wereldberoemd als ‘The Dancing Twins’ en hadden veel succes in Parijs en Las Vegas.

Nieuwsgierig naar haar verhaal en waarin zij verschilt van haar tweelingzus? Lees dan het interview op mijn website!

http://pascalebruinen.com/2017/02/drijfveren-interview-met-daphne-stumpel-marquet/

Busje komt nooit

Je kent ze vast wel, die rokende collega’s die het af en toe niet meer uithouden en nodig naar buiten moeten voor een ferme teug aan een sigaret.

Sinds de strengere anti-rook regels van kracht zijn geworden is het voor de nicotine-verslaafden alleen nog mogelijk om hun rookpauzes buiten te beleven. Maar het staat zo raar als je dit in de regen moet doen, dus is er een volwaardig buitenverblijf gemaakt. En druk dat het er is, ongelooflijk! Je kunt op de gekste momenten of onder de extreemste weersomstandigheden naar buiten komen, maar er zal altijd minimaal één iemand staan, meestal in nevelen gehuld.

Omdat het onderkomen een sprekende gelijkenis vertoont met een echt bushokje, bieden de aldaar op elkaar gepakte en hevig rokende collega’s een nogal vervreemdende aanblik. De bushalte in kwestie bevindt zich namelijk midden op een drukke parkeerplaats en de treurige waarheid is dat er never ever enige bus zal stoppen. Het is dus wachten op iets dat nooit zal komen.

Dit fenomeen doet me telkens denken aan dat krantenartikel waarin ik las dat sommige instellingen voor dementerenden dé oplossing hebben gevonden voor hun telkens weglopende cliënten. Ze hebben op het terrein gewoon een complete bushalte nagebouwd, niet van echt te onderscheiden. En ja hoor, telkens als men iemand kwijt is blijkt deze bij het bushokje te staan, in blijde verwachting van een ritje naar nergensland.

Zou de werkgever dit stiekem ook in gedachten hebben gehad bij het neerzetten van het rookhol annex bushok? Zodat het eigenlijk de bedoeling is dat in ieder geval de rokende werknemers nergens anders heen gaan en/of kunnen en zo altijd lekker dicht in de buurt van de werkplek blijven? Dat die hele pr in de trant van “Kijk wat wij doen voor ons rokende personeel!” in feite niks anders is dan een, euh, rookgordijn, bedoeld om de veel snodere intenties te verbergen? Ik persoonlijk denk van wel.

Want immers: waar rook is, is vuur.

© Pascale Bruinen

Speciaal een vraag voor de rokende lezers van mijn blog. Wat vinden jullie eigenlijk van de voorziening die buiten voor jullie rookplezier is getroffen? Voldoet die aan jullie wensen en verwachtingen? Moet het anders of beter? Laat het hier weten.

Afspraken maken op zijn pubers

Sinds enige tijd is bij ons in huis chaos troef. Er valt namelijk geen peil te trekken op wat er nou precies door mijn twee pubers wel of niet is afgesproken en met wie en wanneer. Dat maakt het nogal lastig om huishoudelijke aangelegenheden te plannen. Met name erachter komen wie ’s avonds mee zal/zullen eten is de laatste tijd een schier ondoenlijke klus.

Vorige week spande de kroon. Rond een uur of 16.00 ’s middags deelt mijn dochter ineens mee dat een vriendin zal komen meeëten. Prima, gezellig, maar dan toch nog maar even snel naar de winkel om een extra portie vlees te halen. Ik ben nog niet terug of ze komt mij vertellen dat de vriendin toch niet komt. Zij eet zelf wel gewoon hier.

Niks aan de hand, dat ene extra stuk vlees gaat toch wel op, denk ik terwijl ik mij achter het fornuis posteer. Intussen krijg ik een sms-je van zoonlief met daarin welgeteld vier woorden: “Eet bij opa oma”. Nou, dat schiet lekker op want de vijf flinke stukken vlees liggen al te sudderen in de pan.

Plotseling duikt dochter op in de keuken en kondigt doodleuk aan dat ze net afgesproken heeft om bij die vriendin te gaan eten. Omdat ze aan mijn gezicht ziet dat ik inmiddels niet meer in al te beste stemming ben, verdwijnt ze naar boven voordat ik mijn mond kan opentrekken.

“Mooie boel is dat”, mopper ik verongelijkt, “nu moeten we zeker met zijn tweeën die vijf stukken vlees gaan verorberen?” Terwijl ik nu niet alleen uitwendig maar ook inwendig kook, komt H. thuis. “We eten vanavond met zijn tweeën, nadat we eerst respectievelijk met zijn vijven, vieren en drieën zouden hebben gedineerd”, deel ik hem cryptisch mee.

Net als we willen gaan eten komt dochter binnen en gaat, alsof het de meest vanzelfsprekende zaak van de wereld is, aan de (voor haar niet gedekte) tafel zitten. H. en ik kijken haar aan alsof we water zien branden. “Je zou toch bij die vriendin eten”? “Oh, dat. Dat gaat niet door. Ik eet gewoon mee”.

Murw geslagen door deze zoveelste wijziging in de plannen weet ik niks beters te doen dan op de automatische piloot over te schakelen en haar het eten voor te schotelen. “Waarom heb ik zoveel vlees op mijn bord? Dat krijg ik echt niet op, hoor!!” roept ze, niet gehinderd door ook maar enig inlevingsvermogen. Op dat moment moet ik mijn uiterste best doen om het bord met sudderlapjes niet in de vuilnisbak te kieperen.

Voor nu laat ik het maar bij het zo kalm mogelijk uitgesproken antwoord dat ze het mag laten liggen. En ondertussen hoop ik voor de zoveelste keer dat het einde van de (tijdelijke?) kortsluiting in de hersenhelften van mijn pubers nabij is.

In ieders belang.

© Pascale Bruinen

Zijn jullie ook in de gelukkige omstandigheid pubers in huis te hebben die van het een op het andere moment weer iets geheel anders gaan doen dan net was afgesproken? Ik heb namelijk zo’n donkerbruin vermoeden dat dit voor velen van jullie heel herkenbaar is. Troost ons met jouw verhalen!

Glamorous Zwemmen

Er bestaat no such thing als glamorous zwemmen. Sterker nog, het is een ware contradictio in terminis. En geloof me, ik heb het geprobeerd.

Geïnspireerd door al die tijdschriften vol BN-ers die op het strand verpozen terwijl ze er uit zien alsof ze urenlang door Mari van de Ven zijn bewerkt denk ik: dat kan ik ook. Dus trek ik naar het strand met een nieuwe bikini en übercoole glitterkaftan, gecombineerd met kekke zonnehoed en bijpassende peeptoe-sleehakken die mijn fuchsiaroze teennagels showen. Tot zover alles onder controle.

Qua make-up heb ik veiligheidshalve gekozen voor de waterproof variant, beducht als ik ben voor het pandabeer-effect of smokey eyes in de Frankenstein versie. Maar dan begint de ellende.

Scène 1: aangezien ik wel ietsie-pietsie bruiner wil worden maar niet wil verbranden, is het smeren geblazen. En zo’n factor 30 of 50 op je gezicht is niet echt een toonbeeld van matte elegantie. Visualiseer eerder een wit uitgeslagen sardien-in-blik-look.

Scène 2: als het te heet wordt in de zon lonkt het water. Omdat ik met typische vrouwenlogica mijn haren van te voren eerst gewassen én lekker steil gemaakt heb, wil ik niet dat ze nat worden. Natuurlijk gebeurt dat toch. Het (mannelijke) advies om een badmuts op te zetten, hoon ik weg. Gevolg is wel dat ik eerder lijk op een verzopen kat dan op een glamour stoeipoes annex zeemeermin zoals Ursula Andress in betere (James Bond) tijden.

Scène 3: aangekomen op mijn handdoekje leert een snelle blik in mijn handspiegel (met vergroting, zodat ik acuut aan de botox wil) dat er overal zwarte vegen boven en onder mijn ogen zitten. Waterproof? Yeah right!  Omdat de anti-walllen camouflagestift ook al niet tegen water kan, zie ik bovendien uit alsof ik weken niet heb geslapen. En als klap op de vuurpijl is mijn 24 hour stay on lipstick na een half uurtje al nergens meer te bekennen (vraag jij je trouwens ook zo vaak af waar die eigenlijk blíjft?)

Als je dit al erg vindt, is zwemmen in een zwembad nog een graadje erger. Ik ben dan compleet incognito aangezien de altijd charmante zwembril, neusclip en oordoppen mij volledig onherkenbaar maken. Mijn tactiek om niet betrapt te worden op deze  schoonheids-missers? Ik ga gewoon met bril, clip, dop en al onder de douche en de auto in. En dan maar hopen dat ik niet door de politie word gecontroleerd.

© Pascale Bruinen

Oh wat glamourous….Helaas zie ik er dus niet zo uit als ik ga zwemmen. Trouwens, die badmuts komt mij wel enigszins bekend voor. Kijk voor het bijpassende verhaal maar eens   bij Vakantieherinneringen (2)…