De Afpaktaart

Als officier eis ik niet alleen werkstraffen, geldboetes of gevangenisstraffen, maar vraag ik de rechter ook geregeld om crimineel geld en goed af te pakken. Dit laatste is gebaseerd op de zogenoemde plukze-wetgeving, een term die niks aan de verbeelding overlaat. Mensen die geld verdiend hebben dankzij het plegen van misdrijven zullen aan den lijve moeten ondervinden dat ze alles tot de laatste cent moeten terugbetalen.

Op zitting heb ik twee verdachten die ieder een hennepplantage hadden. Niet omdat ze de plant van de botanische soort cannabis sativa zo mooi vonden, maar omdat ze er grof geld mee wilden verdienen.

Zodoende schrokken ze er niet voor terug om diverse kamers van hun huurhuis (!) te transformeren tot één grote zooi van houten stellages, vijferfolie, potten, planten, jerrycans met groeimiddelen, koolstoffilters, transformatoren, afzuiginstallaties, warmtelampen en wat al niet meer. Getuige de foto’s hadden zij geen gezellige slaapkamer met leuke kussens op het bed, sfeervolle verlichting en mooi meubilair maar een smerige overvolle ruimte die nog het meest lijkt op een Intratuin from hell. En dan heb ik het nog maar niet over de weeïge stank die er moet hangen waar ik van over mijn nek ga (jullie snappen, ik ben geen wietfan).

Ik slaag er in om in beide zaken samen voor bijna € 103.000,- af te pakken. Met een goed gevoel keer ik terug naar het parket. Onder het mom van “als ik het zelf niet doe, doet niemand het”, besluit ik mijn niet geringe prestatie subtiel per mail onder de aandacht te brengen van mijn leidinggevende en de collega’s van het afpakteam. Niet alleen omdat dit wel mooi staat bij een volgend functioneringsgesprek, maar vooral vanwege de heerlijke afpaktaart die laatstgenoemden bij mooi plukresultaat in het vooruitzicht stellen.

De dag erna ben ik mijn mailtje alweer vergeten als ik zie dat nota bene mijn hoofdofficier aan komt lopen met twee taartdozen. En ik moet zeggen: ik ben aangenaam verrast. In een mum van tijd stroomt iedereen toe want dit is een welkome variant op het van huis meegebrachte broodje kaas. De grote baas houdt een heuse speech en is er zelfs nog een fotomoment.

Nodeloos te zeggen dat de afpaktaart me uitstekend heeft gesmaakt. Al had ik het in de trant van “loon naar werken” ook niet erg gevonden als er een bescheiden percentage van het geplukte bedrag zou zijn bijgeschreven op mijn bankrekening.

© Pascale Bruinen

Afpaaktaart

Bron: http://www.OM.nl

Deze column is op 4 september 2014 in iets andere vorm verschenen in het Algemeen Dagblad.

 

 

Advertenties

10 thoughts on “De Afpaktaart

  1. Goed dat er zulke successen zijn. Weet niet of gedupeerden, niet de schuldigen, iets van dat geld zien. Waar wordt de taart van betaald? Is dat gewoon een traktatie, sigaar uit eigen doos? Houd de moet er in! Toch heb ik niet de indruk dat er sprake van een drempel is om te telen, omdat men weet dat er gepakt en geplukt gaat worden…
    Overal vind je de plantages en erger nog, in moeder natuur de afvalstoffen. Gif stroomt in
    een helder beekje.
    Goed weekend.

  2. Een mooi resultaat, waarvoor u gelukkig waardering kreeg. Die zal u meer waard zijn geweest dan een geldelijke beloning, denk ik. Maar als je al dat geld ziet, zou je bijna gaan denken: “Aan een boom zo vol geladen….”.

    • Hallo Albert,
      Hoewel dit natuurlijk gewoon bij mijn werk hoort, was het inderdaad erg leuk om op deze manier even in het zonnetje te worden gezet (je ziet, niks menselijks is mij vreemd). Mijn slotzin was overigens alleen bedoeld als kwinkslag maar ik merk nu dat meer lezers deze kennelijk serieus hebben opgevat. Maar dat hoort bij het risico van het vak van columnist 🙂 groetjes van Pascale

      • Mevrouw Pascale,
        Uw slotzin had ik echt wel begrepen zoals u hem bedoeld had.
        Maar ik probeerde met mijn laatste zin in dezelfde trant te reageren, want (vanzelfsprekend dacht ik) bedoelde ik die ook niet serieus. Maar kennelijk is dat niet goed overgekomen; misschien had ik er een smiley aan toe moeten voegen.
        Prettige zondag!

      • Ha ha, wat stom van mij! Zo zie je maar weer dat wat je anderen toedicht, ook jouzelf gemakkelijk kan overkomen! Nog een fijne zondagavond gewenst!

  3. Heerlijk juist. Die menselijke reactie. En inderdaad, als columnist kun je ook verwachten dat er mensen zijn die je niet helemaal snappen. So be it!

  4. Hallo Pascale, bedankt voor deze leuke column. Jammer van het misverstand over je laatste zin. Die is overduidelijk ironisch bedoeld. Wat mij opvalt is dat het bedrag dat teruggevorderd zou kunnen worden toch aanmerkelijk hoger zou kunnen zijn. Daar zullen dan wel weer normen voor zijn. Ik lees je columns al jaren met veel plezier. Ga zo door!

    groetjes,
    Joep van de Velde
    Zoetermeer

    • Hallo Joep, dank je wel voor je spontane reactie, ik vind het erg leuk dat je daarvoor de moeite neemt! Er zijn inderdaad normen voor hoe het wederrechtelijk verkregen voordeel, zoals het ook wel wordt genoemd, berekend moet worden. Zo moeten bijvoorbeeld de kosten, die gemaakt zijn voor de plantages, worden afgetrokken van het bedrag dat teruggevorderd kan worden. Vriendelijke groeten van Pascale

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s