Een schwalbe, een paal en een teen

Ik wou dat ik kon zeggen dat ik deze pakkende titel zelf had bedacht, maar helaas. Deze woorden, die refereren aan de respectievelijke redenen voor de drie verloren WK-finales, komen uit de mond van Bert van Oostveen, directeur betaald voetbal bij de KNVB.

Drie WK-finales, driemaal tweede. Een triest record. En wat een eventuele vierde finale had opgeleverd, zullen we nu nooit weten. Met dank aan het geboorteland van onze Koningin.

Mijn gevoel, altijd befaamd om zijn gelijk, heeft me dit keer faliekant in de steek gelaten. Ik was namelijk heilig ervan overtuigd dat we niet alleen de finale zouden halen, maar het dit keer écht zouden gaan flikken.

Waarom? Omdat het kon. Omdat dit elftal een hecht team was dat voor elkaar tot het uiterste wilde gaan. Omdat ik dit elftal met iedere wedstrijd zag groeien, hetgeen onmisbaar is voor toernooivoetbal zoals een WK dat nou eenmaal is. Omdat deze 23 man het geluk, dat ook nodig is, met z’n allen – zowel op het veld als op de bank – keer op keer afdwongen. Omdat we een bondscoach hebben die niet bang is om onorthodoxe ingrepen te doen. Omdat het allengs tijd was om die Coupe Jules Rimet mee naar huis te nemen. En omdat soms, heel soms, ook het meest onwaarschijnlijke scenario werkelijkheid wordt.

Het heeft niet zo mogen zijn. Lag het aan het niet inbrengen van Tim Krul waardoor de Argentijnen, nu de geniale keeperswisseltruc dit maal uitbleef, psychologisch gezien al op voorsprong stonden terwijl er nog geen strafschop was genomen? Kwam het door de onmacht van RVP die zich als een gedrogeerde zombie over het veld voortsleepte in slow motion? Of was het toch misschien wel de verdienste van een Argentijns team dat steeds wel met 20 veldspelers leek te spelen in plaats van met 10?

Het eindeloos op en neer gaande schaakspel – balletje breed, voorzichtig passje naar voren, niet doorkomen, tikkie terug – dreef me af en toe tot wanhoop. Zelfs Arjen Robben was bijna niet zichtbaar, op een paar dribbelacties in de tweede helft na waarbij hij wéér de wedstrijd tijdens de laatste speelminuten had kunnen beslissen, ware het niet dat de voet van Mascherano nét wat te ver werd uitgestoken.

 

Geen titel dus. Maar wat wel blijft, zijn de mooie herinneringen. Zeker, het voetbal was eerder nagelbijtend spannend dan wonderschoon (op de tweede helft tegen Spanje na dan). Maar het plezier dat dit verrassende Nederlands elftal ons de voorbije weken heeft gebracht, mag ook wel wat waard zijn.

Op voorhand gaf immers niemand – ondergetekende incluis – ook maar een stuiver voor dit veredelde eredivisie-elftal vol onervaren jonkies met een keeper die vorig seizoen nog in de eerste divisie voetbalde. “We” konden niet verdedigen. De bondscoach werd met de grond gelijk gemaakt of zelfs – door sommigen, al dan niet op nationale televisie  – ver de grond in getrapt. De vedettes hadden veel te grote ego’s. “We” hadden daar in Brazilië niks te zoeken.

Eerst afzeiken, dan de hemel in prijzen. Typisch Nederlands trekje dat wellicht voortkomt uit de wonden van ons roerige WK-verleden. In 1974 leidde de veronderstelde, breed in de (Duitse!) pers uitgemeten, schwalbe van Bernd Hölzenbein tot een benutte penalty waardoor West-Duitsland op 1-1 kwam en ons uiteindelijk het wereldkampioenschap kostte. Al moet daar eerlijkheidshalve bij gezegd worden dat Hölzenbein later door de rechter in het gelijk werd gesteld toen hij hiervan een rectificatie eiste én dat het Nederlands elftal ook zelf schuld had aan deze nederlaag door na die vroege voorsprong al te denken de titel op zak te hebben.

De paal was nog de enige hindernis op weg naar eeuwige roem voor Rob Rensenbrink en het Nederlands elftal in de heksenketel van de WK-finale in Buenos Aires. Die paal heeft nog menig Nederlands tv-toestel op gewelddadige wijze het leven gekost.

En dan, vier jaar geleden, die vermaledijde teen van de Spaanse keeper Iker Casillas. Arjen zal er menig nachtje niet van hebben kunnen slapen.

Weer geen wereldkampioen. Maar na een paar dagen van bezinning waarin ik de teleurstelling een plek heb kunnen geven, ben ik tot de conclusie gekomen dat dit niet eens zo erg is. Want dit keer waren er geen schandalen over spelers die tot in de vroege uurtjes gingen stappen, met stoeipoezen in het zwembad zaten, per se hun eigen merk wilden dragen in plaats van dat van de sponsor, een kabel vormden, niet met de pers wilden praten, karatetrappen uitdeelden, anderen kaarten wilden aannaaien of alles tot meerdere eer en glorie van zichzelf altijd maar alleen wilden doen. Nee, deze 23 deden het sámen en gaven zo het stralende sportieve voorbeeld voor al die kleine spelertjes en spelers die straks weer onze Nederlandse voetbalvelden bevolken (en waar het gras nog écht groen is en niet het resultaat van een verfbeurt). Daarom sierde het Arjen Robben ook zeer toen hij op tv publiekelijk zijn excuses aanbood voor een schwalbe. Arjen heeft – als papa – nu ook begrepen hoe het in de praktijk zit met zijn voorbeeldfunctie.

Morgen mogen ze nog eens aantreden tegen het gastland, dat na die vernedering tegen Duitsland gebrand zal zijn op een eclatante overwinning. Maar wat de uitkomst van deze troostfinale ook mogen zijn, voor mij heeft Nederland al gewonnen sinds het moment dat Arjen bij Jack van Gelder bijna de tranen in zijn ogen kreeg toen hij geëmotioneerd sprak over hoe trots hij was op alle spelers van deze selectie. Waarmee gelukkig maar weer eens bewezen is dat voetbal meer emotie is dan oorlog.

Nee, die Coupe Jules Rimet komt ook in 2014 niet naar Nederland. Maar onze jongens zijn de beste ploeg van dit WK op een veel belangrijker vlak.

Want wij zijn de onbetwiste wereldkampioen teamspirit. 

© Pascale Bruinen

Een schwalbe, een paal en een teen

Advertenties

11 thoughts on “Een schwalbe, een paal en een teen

  1. Hallo Pascale,
    Wat een mooi betoog over het WK, je column zou niet misstaan in AD sportwereld.
    Ik was er woensdag van te voren niet gerust op, ja het was heel jammer maar ja de bal is rond.
    Ik blijf het jammer vinden als een wedstrijd met strafschoppen beslist moet worden.
    En de troostfinale mogen ze wel afschaffen, die wil toch niemand spelen?

    Fijn weekend, groet Thea.

    • Hallo Thea, dank je wel voor je compliment! Tja, die strafschoppen, het blijft iets aparts. Het zou veel eerlijker zijn om een wedstrijd die in gelijkspel eindigt over te spelen, maar daar is onvoldoende tijd voor in dit toch al moordende schema. En die strijd om de 3e plaats; het gevoel is toch dat de ene verliezer tegen de andere speelt en dat is wel jammer. Aan de andere kant: als ieniemienie landje 3e worden (of zelfs 4e) op een wereldkampioenschap tussen zulke grote landen blijft toch iets op heel erg trots op te zijn. Zeker als je weet dat grootmachten zoals Engeland, Frankrijk, Italië en Spanje al lang en breed thuis zitten…Jij ook fijn weekend!

  2. Helemaal gelijk Pascale, zoiets schrijven lucht op . Ik had het ook nooit kunnen verkroppen als “we”zondag van die Duitsers hadden verloren. Nu heb ik er vrede mee en verheug ik me alweer op het komende EK danwel WK als was het maar voor die gezellige , maar o zo vermoeiende avonden.

  3. Hier lees je dus wel een column van een fan het Nederlands elftal. Ik weet natuurlijk dat dit voor velen zwaarwegend is in de vorming van meningen en gedachten over wat zich de voorbije weken aan onze ogen heeft voltrokken. Maar als je het chauvinisme, het nationalisme zo je wilt, en alle oranjegevoel rondom dit elftal los hebt gelaten, kom je al heel snel tot de conclusie dat er niet zo gek veel te genieten viel.
    Hier en daar een wedstrijd die je tot op het puntje van de stoel bracht, over het algemeen was het echter een vreemde gewaarwording te zien dat achteruitvoetballen en angst om te verliezen bij velen dagelijkse kost is geworden. Zelfs bij het Nederlands elftal met een coach, die nu zowat de hemel in wordt geprezen, terwijl hij een maand geleden nog tot de grond gelijk werd gemaakt.

    Voetbal, wat is het toch een rare en vooral grillige sport geworden. Met immense geldbedragen doorspekt. Het kan bijna niet anders dat dit met veel oneerlijkheid gepaard gaat. Louiz Suarez wordt door zowat de hele voetbalwereld verguisd en afgemaakt omdat hij de een of andere bijtgrage psychopaat zou zijn. Het stof is nauwelijks neergedaald of Barcelona heeft er bijna 100 miljoen Euro voor over om hem binnen te lijven.

    Ik denk met nostalgie terug aan de tijd dat ik in de Baandert Fortuna Sittard stond aan te moedigen en erg teleurgesteld was als men had verloren. Van de overwinningen kon ik dagenlang genieten.
    Nu kijk ik naar een wedstrijd op tv en nog geen kwartier later ben ik weer alles vergeten.

    • In grote lijnen zeer herkenbaar verhaal, Jacques. Zeker het grote geld verpest natuurlijk ook veel. Maar juist om alles wat je hierin benoemt, vind ik het toch ook ontwapenend om zo’n jochies als Jordy Clasie naast Messi te zien spelen. Dit was wel echt een leuk team om in actie te zien en om ze te zien groeien, tegen alle verwachtingen in. Ook een aardige geste om Michel Vorm nog twee speelminuten te gunnen, zodat alle 23 spelers WK-minuten hebben gehad. Een voorbeeld voor de anderen, wat mij betreft! Fijne zondag nog, gr Pascale

      • De “troostfinale” was tenminste een waardige afsluiting van dit toernooi, voor Nederland dan toch. Want het arme Brazilië zal nu zijn wonden gaan likken. Hier zag je grote namen van hun respectievelijke tronen duikelen. Jordy Clasy vond ik een genot om naar te kijken. Hij is (nog) redelijk onbevangen en (nog) zonder sterallures. Ron Vlaar en Stefan De Vrij bevestigden alleen maar hun juiste professionele instelling en lieten zien dat er ook vreugde te beleven is aan het hedendaagse voetbal.
        Michel Vorm had voor mij de laatste 10 minuten mogen invallen. Om hem nog een aantal seconden van de toegevoegde tijd te gunnen, vond ik erg magertjes. Maar, zoals je zegt, het is wel mooi dat alle 23 spelers speeltijd hebben gekregen.

  4. De Coupe Jules Rimet zal ook nooit naar Nederland komen, die is al in 1970 vervangen door de FIFA wereldbeker….

    • Hallo Joris, met het schaamrood op de kaken zie ik dat je gelijk hebt, al staat op internet dat de wereldbeker tot het toernooi van 1974 de naam Coupe Jules Rimet behield. Pijnlijk, maar heel fijn dat je de moeite neemt om me hierop te attenderen. Dit zal ik nu zeker nóóit meer vergeten! Vriendelijke groeten van Pascale

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s