Toga aan de wilgen

Dat was het dan. Mijn allerlaatste zitting in de rechtbank. Mijn allerlaatste ZSM-dienst met alle collega’s van de politie, reclassering en slachtofferhulp. Op donderdag 31 december 2015 heb ik weekdienst. Het is heel erg druk maar dan is het toch echt 17.00 uur en zet ik voor de allerlaatste keer mijn handtekening als officier van justitie. En dan is het tijd om te gaan.

De laatste weken stonden natuurlijk al langer in het teken van afscheid nemen. Sinds ik de mededeling van mijn naderende vertrek had rondgestuurd, zowel aan mijn directe collega’s binnen de organisatie als aan die daarbuiten, stroomden de reacties binnen. Mijn man adviseerde me de berichten te bundelen en aldus geschiedde. Het heeft geleid tot een document van maar liefst 63 pagina’s vol gelukswensen, bedankjes, persoonlijke anecdotes over gezamenlijk gedane zittingen, onderzoeken of diensten en zelfs een aantal sentimentele herinneringen aan gedeelde bijzondere momenten uit die bijna achttien jaren die voorbij zijn gegleden sinds mijn indiensttreding bij het Openbaar Ministerie in mei 1998.

Maar de rode draad in alle reacties was toch wel dat men mijn beslissing om op bijna 52-jarige leeftijd al mijn zekerheden op te geven om mijn hart te kunnen volgen “dapper”, “moedig” en “gedurfd” vond. De meesten voelden overigens heel goed aan dat mijn besluit niet zozeer uit de lucht kwam vallen als wel de uitkomst van een lang proces was.

En ja, natuurlijk heb ik zelf gedurende al die tijd menig nachtje liggen woelen over hoe zo’n beslissing in de praktijk uit zou kunnen pakken. Want het is zonder meer waar; ik geef, hoe je het ook wendt of keert, een zekere inkomstenbron op aangezien ik er ook voor had kunnen kiezen om tot aan mijn pensioen bij het OM te blijven. Maar het schrijverschap bleef aan me trekken als een magneet. Tel daarbij op dat ik na zoveel jaar echt toe was aan een nieuwe uitdaging en ja, dan is de beslissing uiteindelijk eigenlijk niet zo moeilijk.

Want het belangrijkste is om te durven vertrouwen op je gevoel. Dat heb ik zelf ook moeten leren, maar inmiddels doe ik niet anders. Als ik mezelf de vraag stelde hoe ik me voelde bij het vooruitzicht om mijn droom te kunnen waarmaken door de sprong te wagen, kwam het antwoord onmiddellijk in de vorm van een blij en opgewonden gevoel van binnen, een teken dat ik popelde om nieuwe werelden te gaan verkennen. Zo’n gevoel mag je nooit negeren, dus was de volgende stap onontkoombaar geworden.

En ziehier, inmiddels ben ik al weer twee hele weken officier van justitie af. Wat ik nu zoal doe, vragen jullie je af? Nou, best heel veel.

Zo komt mijn nieuwe website (www.pascalebruinen.com) nu ieder moment online, een heel spannend moment waarnaar ik lang heb uitgezien en waar heel veel uren van voorbereiding in zijn gaan zitten. Een paar dagen geleden heb ik mijn bijdrage getiteld “Voor altijd zusjes” aan de crowdwriting-bundel “Onveranderd Anders” ingeleverd, een schrijfproject waaraan vele Limburgse schrijvers en dichters deelnemen en waarvan de opbrengst ten goede komt aan de Limburgse Toon Hermanshuizen. Op 5 januari j.l. werd ik door NPO Radio 5 geïnterviewd over mijn keuze om het roer helemaal om te gooien in het programma “Open Huis” en op 12 januari j.l. was ik vanwege dezelfde reden In Hilversum te gast bij NPO Radio 1 in “De Nieuwsbv”. En gisteren mocht ik in Utrecht deelnemen aan een conferentie voor travelwriters met tal van zeer interessante en inspirerende sprekers.

Heel mooi nieuws is ook dat ik binnenkort de overstap ga maken naar de regionale televisie. Vanaf 17 februari a.s. zal ik een à twee keer per maand te zien zijn als tafeldame in het programma “Limburg Vandaag” van TV Limburg, iets waar ik zeer naar uitkijk!

Maar het hoogtepunt is toch wel dat ik mag aankondigen dat ik een tweede boek mag gaan schrijven, dat in het najaar van 2016 zal verschijnen bij uitgeverij Kosmos! Ik kan niet wachten om aan de slag te gaan en verheug me om eindelijk weer dat hele schrijfproces in te kunnen stappen. Een ongekende luxe.

Terugkijkend was eind 2015 vooral de tijd van afscheid nemen. Niet alleen van het OM en mijn baan als officier van justitie, maar – zoals trouwe lezers van mijn blog en Facebookpagina weten – ook van mijn dierbare Catalpa-boom (zie “De dag die ik wist dat zou komen (1) en (2)). Op 6 november j.l. werd hij gerooid omdat zijn machtige wortels zodanig naar boven kwamen, dat we onze schuur niet meer in of uit konden. Deze gebeurtenis heeft me tot in het diepst van mijn ziel geraakt vanwege de bijzondere betekenis die mijn boom voor mij heeft gehad.

Vandaar dat ik heel veel van hem heb bewaard, onder andere de lange “bonen” met daarin de zaadjes. Op de dag dat hij werd geveld, heb ik vijf zaadjes in een potje geduwd, ook al zei de boomchirurg dat het extreem moeilijk zou zijn om hieruit een nieuwe boom te laten groeien.

Mijn verbazing én blijdschap waren daarom groot toen ik een tijdje hierna ineens een miniem klein groen sprietje naar boven zag komen in het potje, dat ik gelet op de dalende temperaturen veiligheidshalve inmiddels in de keuken had gezet. En daarna kwamen er nog twee uit. Inmiddels heb ik dus drie prachtige nieuwe nakomelingen die ik verzorg met alle liefde die ik in me heb.

Het is allemaal wel erg frappant. Mijn dierbare boom moet er immers juist uit als ik op het punt sta mijn werk op te geven en vervolgens breken er gelijktijdig met mijn nieuwe begin maar liefst drie nieuwe boompjes door.

Ik wist het al maar zie hierin maar weer eens de bevestiging.

Toeval bestaat niet.

© Pascale Bruinen

 

IMG_6441

Deze spreekt voor zich, denk ik…

IMG_8431

Dit was het eerste dat er te zien viel… En nu ziet het er inmiddels zo uit…

IMG_0011

Een wonder der natuur…

Advertenties

8 thoughts on “Toga aan de wilgen

  1. Veel succes Pascale in alles wat je nu gaat ondernemen. Ik blijf je volgen en ben nu al benieuwd naar je nieuwe boek.

  2. Toeval bestaat niet. Toeval is datgene wat je wetmatig toe valt. Maar wie dat niet begrijpt zal vervallen in kansberekeningen middels percentages e.d.
    Dit is iets, Pascale, dat ik gedurende de laatste drie decennia heb leren begrijpen.
    Achter elke gebeurtenis zit een betekenis, niets gebeurt zonder reden, alles heeft bestaansrecht anders zou het niet eens bestaan. Tegelijkertijd heeft ook alles zijn tegengesteldheid.
    Dat is geen filosofisch of psychologisch geneuzel.

    Jij laat zien hoe dingen lopen in het leven. Jij spreekt en schrijft erover, vanuit je hart. Het hart is de plek waar denken en voelen samenkomen en hun weg verder zoeken in het leven.
    Als gevolg van deze zaken was jij in staat om dé beslissing van je leven te nemen. Iets dat de meesten onder ons simpelweg niet durven, juist vanwege de angst voor verlies van bepaalde verworvenheden en zekerheden. Wij weten als geen ander dat de enige zekerheid is dat alles onzeker is. Maar jij durft de uitdaging aan en zie waar het je overal brengt.

    Ik weet zeker dat jij zal genieten van alles wat je op jouw weg tegenkomt, jij zal hier of daar even halt houden om te leren en te begrijpen en vervolgens ga jij onversaagd verder.
    Het maakt mij blij te zien hoe mensen zoals jij die belangrijke stappen zetten in hun leven. Ik heb er inmiddels heel wat mogen ontmoeten en telkens herinnerde het mij aan de tijd dat ik zelf worstelde met dit soort vraagstukken.

    Van harte heel veel wijsheid, voorspoed, liefde en vooral plezier gewenst in alles wat je verder in je leven doet. Wij zullen elkaar gegarandeerd ontmoeten en dan mogen wij elkaar opnieuw inspireren om nieuwe uitdagingen met het grootste gemak tegemoet te treden.

    Met een warme groet,

    Jacques

    • Wow Jacques, wat een prachtig commentaar heb jij geschreven. Intuïtief herken ik alles wat je zegt en het mooie is dat ook ik inmiddels veel mensen heb mogen ontmoeten die dit ook zo zien. Het is, zo heb ik geleerd, alleen maar een kwestie van je hart openen…Liefs van Pascale

  3. Weer een mooie blog, want schrijven, dat zit in je. Ik heb je dan ook mogen ontmoeten als auteur en ik heb je boek gelezen waarin je je belevenissen als ovj beschrijft. Nu word je behalve auteur ook nog tv-ster. Well, good luck with that. 😉
    Ik hoop dat je ondanks je afscheid toch nog wat van mijn teksten kunt proeflezen, zodat ik niet compleet een flater sla als ik over jouw vak schrijf …
    Heel veel geluk met je nieuwe baan en je nieuwe boek.
    Knuffel
    Rik

    • Beste Rik, wat lief dit bericht, dank je wel voor je mooie woorden! En zeker wil ik voor jou proeflezen, dat vind ik een eer! Jij ook heel veel succes gewenst met alles en als ik iets kan doen weet je me te vinden!

  4. Toch wel mooi he als je die toga ziet hangen (aan de wilgen)het wereldje waarin u nu bent is toch niet altijd leuk, best wel veel afgunst.Dat zei Maarten “t Hart een keer tegen mij een tijd geleden die in de zelfde gemeente woont als ik.Maar ik hoop dat u inspiratie vindt in uw nieuwe uitdaging.En als het een keer tegen zit: Niet afreageren op die rechtschapen Diender van u.Dan gaat u gewoon het Wetboek van Strafvordering door spitten om de alles weer rustig te krijgen in uw mooie hoofd.Ok dit wou ik u gewoon even zeggen waarom? Ik vind u een tof wijf en een goeie Officier van Justitie.PS;Die strafzaak met die 150 eieren ha ha ik denk dat hij ze nu wel op heeft.Hartelijke groet N.Lindhout.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s