Review ‘Mijn eerste lijk is gelukkig vers’

Biebmiepje heeft een mooie recensie geschreven van ‘Mijn eerste lijk is gelukkig vers’:

‘Pascale Bruinen heeft twee hele verschillende boeken geschreven, dit boek over haar tijd als officier van justitie, en een tweede boek, Het jaar van de uil, wat een meer spiritueel boek is ‘over verwondering, verlies en veerkracht’. Erg leuk dus om allebei haar boeken te mogen lezen en mijn ervaringen te kunnen delen met jullie! Ik las Mijn eerste lijk is gelukkig vers, haar eerste boek als eerste.

In dit boek beschrijft Pascale haar ervaringen als vrouwelijke officier van justitie. Je leest hoe ze aan die baan is gekomen, wat ze er allemaal voor heeft moeten doen (en laten), hoe ze erin is gegroeid, hoe de tijden veranderen en wat ze in al die jaren allemaal aan bijzondere, bizarre en nare dingen heeft meegemaakt. Het boek staat vol met anekdotes over gebeurtenissen en rechtszaken. Je krijgt echt een kijkje achter de schermen bij een beroep wat voornamelijk bekend is van tv en uit fictieverhalen. Het beroep van officier van justitie houdt zoveel meer in dan je beseft…

In het boek staan columns verwerkt die eerder verschenen in de media. Ze zijn mooi in het totaalverhaal versmolten. En eigenlijk leest ieder hoofdstuk als een column, fijne behapbare en toegankelijke stukjes, waar je makkelijk even een leespauze zou kunnen nemen. Ik heb het gewoon aan één stuk door gelezen, wat óók erg fijn was. Pascale heeft namelijk een hele fijne schrijfstijl. Ze vertelt openhartig en niet zonder zelfspot, met respect voor alle mensen die ze noemt (anoniem of niet) in haar verhalen.

Grappig dat ik net een boek van Linda Jansma las, Schaduwkinderen, waarin een vrouwelijke officier van justitie de hoofdrol heeft. Ik weet nu dat Linda een geloofwaardige versie neerzet van dit beroep. Erg leuk om na de fictieve verhalen die ik gelezen heb of op tv gezien heb nu een zeer boeiende kijk te krijgen in de échte wereld van een officier van justitie! Bedankt Pascale!’

schermafbeelding-2017-01-15-om-14-04-28

Reviews lezing Van Ede & Partners Eindhoven

Afgelopen maandag mocht ik de lezing verzorgen voor Van Ede & Partners in Eindhoven tijdens de Nieuwjaarsbijeenkomst. Ik vond het een eer om in zo’n interessant en divers gezelschap mijn presentatie ‘Een reis van het hoofd naar het hart. Hoe ik van een rationele officier van justitie een spirituele schrijver werd.’ te mogen geven. Dit deed ik aan de hand van mijn boek ‘Het jaar van de uil’ waarin ik deze reis heb beschreven.

Onderstaand een drietal reviews van deze lezing.

‘De lezing van Pascale was erg boeiend en inspirerend. Ze vertelde hoe zij als rationeel mens toch spiritualiteit omarmde. Een spannend, persoonlijk en overtuigend verhaal. Veel mensen zijn wars van spiritualiteit, maar zij spreekt de mensen op zo’n manier aan, dat zij ademloos toeluisteren. Voor herhaling vatbaar. Top!’

Henri-Jan Staal

‘Pascale neemt je mee op haar bijzondere reis, eentje die zich niet in de buitenwereld afspeelt, maar een reis van het hoofd naar het hart. En zoals met elk onvergetelijk avontuur, beleeft ze naast spanning, grote uitdagingen, verwarring en diepe dalen, ook verrassende inzichten, ideeën en buitengewone mooie ontmoetingen.

In haar lezing vertelt Pascale geanimeerd en met een gezonde dosis zelfspot over haar zoektocht naar echtheid, verbondenheid en de kern van wie ze nu werkelijk is. Hoe een aangrijpende gebeurtenis haar leven zo op haar kop zet, dat het juridische hoofd een prachtig spiritueel hart wordt.

Een aanrader voor iedereen die op een kruispunt in zijn leven staat en echt durft te kiezen voor zichzelf!’

Yvonne Kemp

‘Op 9 januari heb ik samen met een tweetal collega’s van Forza Asset Management een lezing bijgewoond van Pascale Bruinen. We waren uitgenodigd door onze bovenburen van Van Ede & Partners uit Eindhoven, die Pascale gevraagd hadden om een lezing te geven als onderdeel van hun nieuwjaarsbijeenkomst. Als trouwe kijker van het programma opsporing verzocht vond ik de keuze om een ex-officier van justitie uit te nodigen prachtig en ik was benieuwd naar de spannende verhalen van iemand die in haar dagelijks leven wel heel veel mee gekregen heeft uit de onderwereld van onze samenleving.

Enigszins teleurgesteld merkte ik dat het verhaal van Pascale vrij snel een wending kreeg naar haar spirituele en emotionele ervaringen die ze zelf doorlopen heeft in de zoektocht naar een nieuwe betekenis in haar leven. Deze teleurstelling sloeg echter vrij snel om in volledige aandacht voor haar verhaal.

Pascale weet namelijk door haar accurate beschrijving van haar gevoelens en de context waarin deze gevoelens geplaatst moeten worden, je als het ware mee te voeren in haar belevingswereld. Op het moment dat Pascale sprak van zichzelf af sluiten, of het gevoel van ontbreken van iets dat ze niet kan benoemen, was ik in staat deze gevoelens aan mijn eigen gevoelens te relateren.

De drie kwartier van de lezing waren voor mijn gevoel dan ook in een mum van tijd voorbij, waarbij ik door haar verhaal van de prachtige uil ook echt geraakt werd. Ik wil Pascale dan ook hartelijk danken dat ze mij deelgenoot heeft gemaakt van haar ervaringen en haar gevoelswereld. Chapeau voor de manier waarop jij dit doet, Pascale!’

Robert Betsch, Forza Asset Management

img_5976

Digitale leesfragmenten ‘Mijn eerste lijk is gelukkig vers’ en ‘Het jaar van de uil’

Nieuwsgierig naar mijn boeken ‘Mijn eerste lijk is gelukkig vers’ en ‘Het jaar van de uil’?

Bekijk dan hier de inkijkexemplaren:

‘Mijn eerste lijk is gelukkig vers’: http://issuu.com/defonteintirion/docs/leesfragment__mijn_eerste_lijk_is_g

‘Het jaar van de uil’: https://issuu.com/vbku/docs/9789021563510_inkijkexemplaar_2

Beide boeken krijgen op bol.com bijna de maximale score op basis van de reviews.

schermafbeelding-2016-12-21-om-16-43-36

 

Veel leesplezier!

Interview in tijdschrift ‘The Optimist’

In het november/decembernummer van het prachtige tijdschrift ‘The Optimist’ staat dit interview met mij over mijn boek Het jaar van de uil. Ik vind het een eer!

img_3213

img_3241-2

Foto: Maartje van Berkel

Een 180 graden draai

In mijn boek Het jaar van de uil omschrijf ik hoe ik na de dood van mijn vader in een diepe put beland. Kort hierna vinden er allerlei bijzondere gebeurtenissen plaats die uiteindelijk uitmonden in een intense spirituele ervaring. Deze heeft mijn hele leven op de kop gezet en er zelfs toe geleid dat ik per 1 januari 2016 mijn vaste baan als openbaar aanklager heb opgegeven om mijn schrijvershart te kunnen volgen.

Iedereen die mij eerder zou hebben voorspeld dat ik – ultranuchtere officier van justitie – ooit iets met spiritualiteit zou krijgen, had ik voor gek verklaard. Ik had er niks mee en geloofde eenvoudigweg niet in ‘wonderen’ of anderszins onverklaarbare verhalen, vooral niet als die te maken hadden met ‘tekens van gene zijde’. Daar was ik zelfs wars van, overtuigd als ik was dat mensen die een groot verdriet moesten trotseren zichzelf wellicht (uit zelfbescherming en dus met de beste bedoelingen) van alles wijsmaakten om zich getroost te kunnen voelen.

Ik was er juist trots op dat ik daar ‘niet in trapte’ vanwege mijn realistische en zakelijke houding. Mijn motto? Eerst zien, dan geloven. En dus geloofde ik niets totdat ik er onomstotelijk bewijs voor had.

Tot dat gedenkwaardige moment had ik mijn hele werkzame leven in een juridische omgeving verkeerd, eerst als advocaat en daarna als officier van justitie. Een heel interessant en betekenisvol milieu waarin ik, met mijn logisch en analytisch denkvermogen, prima tot mijn recht kwam.

Als advocaat van de eisende partij was ik er altijd op uit om het gestelde te staven. Niet voor niets zegt de gevleugelde uitdrukking: ‘Wie eist, bewijst!’ Na mijn overstap naar het Openbaar Ministerie werd deze professionele neiging om alles te moeten bewijzen zo mogelijk nog verder aangewakkerd. Want als officier van justitie was het immers mijn core business om het wettige én het overtuigende bewijs te leveren voor de strafbare feiten die ik aan een verdachte verweet. Er mocht geen greintje twijfel zijn, anders resulteerde de strafzaak immers in een vrijspraak.

Zodoende was ik beroepshalve dag in, dag uit, al meer dan een kwart eeuw lang, op zoek naar keiharde en onweerlegbare aanwijzingen dat iets absoluut klopte. Vind je het dan gek als ik verklap dat ik niets voor waar aannam totdat ik er sluitende objectieve argumenten voor had?

Maar dan gebeurt er in mijn privéleven iets dat zó bijzonder is, dat het mijn vertrouwde en overzichtelijke wereld op zijn grondvesten doet schudden en mij voorgoed verandert.

Sindsdien geloof ik op voorhand alles totdat het tegendeel is gebleken.

© Pascale Bruinen

Deze column is op 12 september 2016 verschenen als blog op http://www.inspirerendleven.nl.

unknown-1

Vers lijk

Ik zit nietsvermoedend achter mijn bureau als mijn opleider ineens aankondigt dat ik naar een gerechtelijke sectie moet. Pardon? Even denk ik nog dat een grapje is, maar het blijkt een serieus voorstel. Hoort bij de opleiding.

Het idee om lijfelijk aanwezig te moeten zijn als een dode van boven tot onder wordt opengesneden vind ik niet bepaald aanlokkelijk. Ik verdring deze informatie in de veronderstelling dat het toch al heel raar moet lopen, wil er zich binnenkort een dergelijke onverkwikkelijke situatie voordoen. Vanaf nu mogen er gewoon geen niet-natuurlijke doden meer vallen.

Twee dagen later ben ik met kramp in mijn maag onderweg naar het mortuarium van het ziekenhuis. Eentje is toch verscheiden, hoogstwaarschijnlijk door een overdosis harddrugs. De politie troost me met de mededeling dat ik ontzettend veel geluk heb. Mijn eerste lijk is namelijk een vers lijk. Om vervolgens in geuren en kleuren te verhalen over de staat waarin een oud waterlijk pleegt te verkeren.

Naar goed plaatselijk gebruik wordt er voorafgaand aan het snijfestijn eerst gezellig samen vlaai gegeten met de politie, de patholoog-anatoom en zijn slagershulpje. Een beer van een vent met handen als kolenschoppen. Ik krijg nauwelijks een hap door mijn keel.

Maar dan moet ik er aan geloven. Het lijk van de onfortuinlijke man ligt op een stalen tafel. Kort na de incisie in Y-vorm begin ik een penetrante rotte eieren lucht te ruiken. De patholoog zegt dat we allemaal zo ruiken van binnen. Lekker!

De ervaring valt uiteindelijk mee. Ik val niet flauw, hoef niet over te geven en vind het zelfs interessant om menselijke organen van zo nabij in het echt te zien.

Bij thuiskomst sla ik de spaghetti bolognese voor één keertje over.

Kwestie van verkeerde associaties.

© Pascale Bruinen

Deze column is eerder verschenen in het Algemeen Dagblad en heeft geleid tot de titel van mijn eerste boek, Mijn eerste lijk is gelukkig vers.

1280px-Rembrandt_Harmensz._van_Rijn_007

Dit is een wat minder vers lijk…

“Zeg, ken ik u niet ergens van?”

Mijn vrij anonieme bestaan als officier van justitie eindigt abrupt nadat ik ben gefilmd voor het tv-programma De Volgende Zaak van SBS 6. Veronderstel ik eerst dat er toch bijna niemand naar kijkt, blijkt vervolgens dat het meteen achter het kijkcijferkanon van “Peter R. De Vries, misdaadverslaggever” is geprogrammeerd. Daar gaat mijn low profile.

Gelukkig ben ik telkens maar een paar seconden in beeld en niet eens van dichtbij. Maar ik heb de macht van televisie schromelijk onderschat. Want hele volksstammen hebben mij gezien én herkend. En dat zal ik weten ook.

Als ik in een kiosk nietsvermoedend een tijdschrift wil kopen, kijkt de man achter de kassa me ineens aandachtig aan. “Ken ik u niet ergens van?”, vraagt hij. Ik zeg dat ik denk van niet. Even later roept hij door de zaak: ”Hé, u was gister op tv! U bent officier van justitie!”. Ik ben verbijsterd, want ik heb nu nota bene mijn haren in een paardenstaart en niet los, zoals op televisie.

“Hmm”, mompel ik zo onopvallend mogelijk. De klanten die achter me in de rij staan, stappen opzij en gapen me aan. “Jahaa”, roept er eentje, “ze is het!” Nieuwsgierig kijken ze naar het gekochte tijdschrift dat de verkoper tergend langzaam oprolt. Ik wil zo snel mogelijk weg. “Ze leest Oprah Magazine!”, fluistert eentje triomfantelijk tegen de rest in de rij. Even weet ik hoe de harige bewoners van de Apenheul zich moeten voelen. Of een willekeurige BN-er.

Ik slaak daarom een zucht van verlichting als de serie uitzendingen is afgelopen. Alles weer terug naar normaal. Ware het niet dat ze de reeks in de slappe zomermaanden herhalen zodat ik wéér wekelijks met mijn snufferd op tv kom.

En ja hoor, ook de weken erna moet ik van de onwaarschijnlijkste mensen tot vervelens toe horen dat ik officier van justitie ben. Alsof ik dat nog niet wist. Zelfs een verre neef die ik sinds mijn kindertijd niet meer heb gezien, houdt me staande in de stad.

Maar net als ik die aandacht stiekem wel een beetje leuk begin te vinden, zijn ook de herhalingen voorbij. Dat waren ze dan.

Mijn fifteen minutes of fame.

© Pascale Bruinen

15-minutes-of-fame