Driehonderdvijfenzestig dagen per jaar

De oude man wandelt met lange passen, doelbewust en vastberaden. Zijn lange, smalle gestalte immer kaarsrecht. Keurig gekleed. Hij doet me denken aan een militair die marcheert in een parade. Alleen is hij maar in zijn eentje.

Nog nooit heeft hij zijn wandeling een dag overgeslagen. Hij loopt dwars door de vier seizoenen, de zeven dagen van de week en alle feestdagen heen. Hij steekt zijn paraplu op als het regent, trotseert de sneeuw met pet en das of kiest de schaduwzijde van de weg als de zon onbarmhartig schijnt.

Telkens als ik hem tegenkom, groeten we elkaar. Soms gevolgd door een kort praatje over het weer, al dan niet in het voorbij lopen. Voordat hij me ziet, is zijn gezichtsuitdrukking serieus en peinzend, alsof hij een extreem moeilijke opgave moet oplossen. Zodra we oogcontact hebben, wordt zijn expressie neutraal-vriendelijk.

Zijn doel is het kerkhof. Daar ligt zijn dochter. Op jeugdige leeftijd werd ze geveld door de killer met de grote K. Ze liet een dochtertje achter. Samen met zijn vrouw heeft hij zich over zijn enige kleinkind ontfermd omdat de vader van het kind niet deugde.

Hij voedt haar op. Brengt haar naar school, naar clubjes, naar vriendinnetjes. Nooit had de oude man kunnen bedenken dat hij zijn dochter ten grave zou moeten dragen. Dat hij niet alleen opa, maar ook vader voor zijn kleindochter zou moeten zijn. Dat hij iedere dag de weg naar het kerkhof te voet zou gaan afleggen.

Bij iedere ontmoeting vraag ik me weer af waarom hij, jaar in jaar uit, iedere dag erheen gaat. Om zichzelf te straffen of te pijnigen? Omdat hij het zijn dochter op haar sterfbed heeft beloofd? Om de dingen van de dag door te nemen aan haar grafzerk?

Ik weet het niet en ik durf het hem ook niet te vragen.

Dagelijks is de oude man druk bezig met de dood. Misschien wel té druk.

Ik ben bang dat hij vergeet te leven.

© Pascale Bruinen

driehonderdvijfenzestig dagen per jaar

 

Advertenties

5 thoughts on “Driehonderdvijfenzestig dagen per jaar

  1. Hey Pascalle, heel mooi beschreven. Ik denk dat ik wel een antwoord heb op jouw vraag…maar dat je het moet hebben meegemaakt om het begrijpen….Deze man leeft de volle 365 dagen, maar koestert het litteken op zijn hart.

  2. Ik denk dat het hem troost biedt,……en ik krijg spontaan tranen in mijn ogen als ik me voorstel dat Chattheo voor mij zou sterven,…..om nog maar te zwijgen van de fysieke pijn die je door je lichaam voelt snijden,…..

  3. Hallo Pascalle,

    Leuk dat jij zulke mooie columns schrijft. Ik was je volledig uit het oog verloren. Het thema waarover het in deze column gaat, is uiteraard voor velen onder ons erg pijnlijk. Ieder mens loopt op ’n geheel eigen(wijze) zijn weg door het leven, in vreugde en verdriet.

    Jacques

    • Goedenavond Jacques, wat leuk om zo snel wat van je te horen! Bedankt voor je compliment. Gelukkig zijn er ook genoeg grappige columns te lezen op mijn blog, kijk maar eens bij “Meer Columns”, er is keus genoeg! Veel groeten

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s