Ook aan alle goede dingen komt een eind…

Lieve lezers,

Sinds eind 2011 heb ik met veel plezier honderden columns geschreven voor deze blog. Nu is het moment gekomen dat ik daarmee ga stoppen. Niet omdat ik columns schrijven niet meer leuk vind, juist verre van dat, maar omdat – na ruim een jaar freelancebestaan – voor mij de tijd rijp is om keuzes te maken.

Eén van die keuzes behelst dat ik voortaan niet langer wekelijks op vrijdag een nieuwe column op mijn blog zal plaatsen, ’s woensdags voorafgegaan door de welbekende sneak peek. In plaats daarvan ga ik mijn tijd en energie voortaan besteden aan een derde boek, nieuwe schrijfklussen, diverse projecten en andere inspirerende activiteiten zoals het geven van lezingen.

Een andere keuze is dat vanaf nu mijn website, http://www.pascalebruinen.com, mijn primaire bron van communicatie met de buitenwereld zal zijn. Op mijn website is veel te zien, te lezen en te beleven. In het menu van mijn website zijn onder meer de blogpagina’s Inspirator, Nieuws en Goeroe op Gympen te vinden waarop ik telkens inspirerende berichten, foto’s, nieuwtjes, columns en blogs zal posten. Deze kun je ook liken en je kunt je daar eveneens aanmelden om me te volgen.

Op de Inspirator-pagina vind je bijvoorbeeld mijn interviews in de reeks ‘Drijfveren’, vraaggesprekken met bekende Limburgers over hun passie, hun succes en hun antwoord op de vraag wat zij onder geluk verstaan. Tot dusverre waren Deborah en Daphne Marquet, beter bekend als De Dansende Tweeling die furore heeft gemaakt in Parijs en Las Vegas, aan de beurt. Iedere maand verschijnt een nieuw interview. Zo komen de volgende maanden nog aan bod documentaire fotograaf Nico Bastens, theaterdier Peter Noten, manager van Ronald McDonald Kindervallei Thea Coolen, de vermaarde kunstschilder Chrit Rousseau en klarinettiste/saxofoniste/doedelzakspeler van het André Rieu Johann Strauss Orkest Manoe Konings. Stuk voor stuk zeer inspirerende en succesvolle mensen die hun advies hoe je succesvol kunt zijn met ons willen delen. Mis ze dus niet!

Daarnaast kun je op mijn website veel informatie vinden op de pagina’s ‘Schrijver’, ‘Spreker’ en ‘In de Media’. Ook is er een digitaal moodboard waarop ik sfeervolle foto’s plaats die wisselen met de seizoenen. Mijn website heeft eveneens een Engelstalige versie.

Zoals bij alle goeds waar een einde aan komt, doet me dit ook wel een beetje pijn (al doe ik het mezelf aan). Cool Columns is voor mij heel belangrijk geweest. Toen ik mijn allereerste blog publiceerde op 31 december 2011 was dat voor mij een enorme mijlpaal omdat ik destijds officier van justitie was en daarom nooit op social media te vinden was. Ik zat toen in mijn dichtgeklapte oester. Maar het schrijven over de meest uiteenlopende – vaak vrolijke – onderwerpen gaf me lucht en een ongekend gevoel van vrijheid. Beetje bij beetje durfde ik mezelf steeds iets meer te laten zien. En hoe meer ik dat durfde, hoe meer verbinding ik maakte met jullie, mijn trouwe lezers, totdat de oester zich helemaal had geopend. Jullie hartverwarmende reacties op mijn blogs gaven me vleugeltjes.

De afgelopen vijf jaar heb ik dankzij het schrijven van zoveel columns op mijn blog ook heel veel geleerd, niet in de laatste plaats over mezelf. En tenslotte zijn deze blogs de basis geweest voor het idee om ook op zo’n persoonlijke wijze over mijn toenmalige werk als officier van justitie te gaan schrijven, hetgeen geleid heeft tot drie jaar lang een wekelijke column in het Algemeen Dagblad, twee boeken en één gloednieuwe carrière.

Maar wat ik inmiddels ook heb geleerd is dat alles voortdurend verandert en dat is in mijn geval ook zo. Ik ben niet meer dezelfde persoon als vijf jaar geleden en ik voel dat ik andere accenten moet gaan leggen. Dus dat doe ik ook. Kwestie van durven loslaten en iets nieuws beginnen, al sluit ik zeker niet uit dat ik soms toch nog wel eens via Cool Columns van me zal laten horen…

Lieve, lieve lezers en volgers. Ik ben jullie oprecht dankbaar voor al jullie aandacht, reacties, schouderklopjes, aanmoedigingen, adviezen, tips, lieve berichtjes, mooie wensen, kritische noten en alles wat jullie in de loop der jaren aan mij hebben willen laten weten. Ik realiseer me maar al te goed dat het in deze vluchtige tijden een hele eer is als iemand de tijd neemt om iets écht te lezen, helemaal tot het einde. Dank daarvoor!

Maar niet getreurd, wekelijks een nieuwe column op Cool Columns stopt dan wel, maar ik ga zelf natuurlijk lekker door met schrijven!

Dus hopelijk tot ziens op mijn website http://pascalebruinen.com waarvan je onderstaand een aantal foto’s aantreft om je een idee te geven.

Veel liefs van Pascale

schermafbeelding-2017-03-02-om-14-24-09

Homepage

schermafbeelding-2017-03-02-om-15-02-57

Schrijver

schermafbeelding-2017-03-02-om-14-37-20

Spreker

schermafbeelding-2017-03-02-om-15-06-41

Inspirator

schermafbeelding-2017-03-02-om-14-27-17

Moodboard

schermafbeelding-2017-03-02-om-14-28-45

In de mediaschermafbeelding-2017-03-02-om-14-30-30

Nieuws

schermafbeelding-2017-03-02-om-14-35-46

 

 

Goeroe op Gympen

Umtot ’t vastelaovend is…

Inmiddels is het een traditie geworden dat ik aan de vooravond van carnaval mijn column over vastelaovend hier plaats. Ik heb twee versies ervan geschreven, eentje in het Mestreechs (de bovenste) en eentje in het Nederlands (beneden). Mijn poging om de onbeschrijflijke gevoelens die carnaval in een echte vierder losmaakt toch in woorden te vangen.

Geniet van deze moeder aller feesten. Zij maakt geen onderscheid naar wie wat doet in het dagelijks leven, dat is totaal onbelangrijk. Tijdens deze dagen gaan onze maskers juist áf en zijn we meer dan ooit onszelf. In deze tijden is het misschien wel belangrijker dan ooit om – al is het maar één keer per jaar – letterlijk en figuurlijk allemaal samen te komen en verbinding te voelen met elkaar. Dan zie je ook dat we meer overeenkomsten hebben dan dat we van elkaar verschillen.

Laten we het (plastic!) glas heffen op onze verworvenheden, onze vrijheden, lief zijn en respect hebben voor elkaar maar laten we bovenal met volle teugen van dit prachtige volksfeest genieten, weer of geen weer!

Vastelaovend same!

Leefdesverklaoring

Vastelaovend. ‘T fies vaan mèt doen. Vaan aonstekelikke oetgelaoteheid. Sjaterlache, óngezjeneerd flawwe köl make, diech weer eve keend veule, aw bekinde zien, hielemaol los goon, diech ónderdómpele in de löstige minsemassa’s boete en binne.

Kaffees binne goon boestiech aanders noets kumps, mèt wèldvreemde ut groetste plezeer höbbe, mèt eederein euveral klasjenere. De zón die ‘t leech weersjijnt vaan doezende paillètte, de boonte oonderein vaan kleure, veendels en drappo’s. Diech wie ‘ne vogel zoe vrijj veule, de zaolige zörregeloosheid, eve nörreges aon hove te dinke.

De vertroude muffe geur vaan de vastelaovendspekskes in ‘t koffer, de nostalgiese reuk vaan schmink, de cortèges oetloupe of al haverwege d’roet goon umtot de kaffee lónk, spontaan mèt goon mèt ‘n veurbijj koumende rijaloet, danse en springe, inhaoke mèt dee dee touwvallig neve diech steit, de óngeluifelikke saamhurigheid, d’n oongekinde humer. Altied e werrem bad, óngeach de boetetemperatuur.

Meziek make. Achter de meziek aon goon. Swinge op de hypnotiserende sjelle en doffe toene vaan ‘n sambaband, aollemaol same ‘t zellefde leedsje woord veur woord mèt blère aon d’n toog. De blijje opwinding veule estiech ‘t sjalle vaan de trompötte huurs echoë tege de iewenaajde mör vaan de smale sfeervolle sträötsjes, de euvergaof boemèt zellefs de slechste muzzekant de lèste noot oet zien instremint peers. De bastoene vaan de dikke sjiem diestiech tot in d’nne boek veuls resonere. Meziek beleve in eedere vezel vaan dien lief mer veural in d’n ziel.

Kinderkes die ‘t mèt de paplepel ingegote kriege, bebie’s die tösse de kakefonie vaan geluide slaope wie un roes in un tot mini-kastiel umgeboude bolderkaar. Dee hierlik awwerwètse reuk vaan knakkers oet e speulgood sjeetgeweer, de oonveurstèlbaar sjoen zellef gemaakde kreasies, de inzinjeus en sóms loedzwoer konstruksies die luijj al die daog mèt sjouwe, barbecuë midde op de straot, de giechelende gezèlligheid este mèt z’n alle in de rijj steis veur de wc, de boel opsjöppe bijj de Chinees, good wèllende “Hollenders” en boetelenders leefdevol inwijje in de geheime vaan us allersjoenste tradisie.

De grepkes en de kunskes, straot tejater op eederen hook, spontaan tuike springe in e getske. Publiek weurt kemedie-speuler, d’n kemedie-speuler weurt publiek.

Mer ouch ut fies vaan kepot meuj zien, neet mie veuroet kinne, ‘t ieskaajd höbbe, door en door naat zien, diech gebroke veule, pijjn aon d’n veuj vaan ‘t väöle loupe, las vaan d’nne rök door ‘t stoon en ‘t gewiech vaan d’n pekske, un stroot wie sjoorpepier höbbe, de gleujetigge hits estiech mèt al d’n kleijjinglaoge örreges naor binne geis, de dóffe ellende estiech in ‘n väöl te klein wc al die laoge ein veur ein oet moos doen boebeijj d’n tamboerijjn en aandere touwbehure in de weeg haange.

De vètte happe aon de kraom, de groete rómmel op straot, toch nog väöl te väöl glaze die kepot goon (per óngelök of expres), luijj die ‘t nog altied neet begrepe höbbe en meine tot ‘t aordig is e huudsje vaan iemes aof te trekke of in iemes z’n batse te kniepe. Sómmige, joonk of aajd, die ten oonrechte dinke tot in recordtied zaat weure hijj ouch mer get mèt te make heet.

De pruuk die al nao vief menute jeuk wie de ziekte, d’n portemonnee verleere, de res vaan de gróp kwiet zien (en dat neet ‘ns erreg vinde), de schmink en de glitters ’s nachs neet mie d’raof kriege, d’n hoes bezejd mèt aofgevalle paillètte, plakkerigge vere vaan boa’s, stökskes glaas die oet d’n sjeunlappe zien gevalle, naate confetti, modderigge snie. Euveral kleijing die ruuk naar die bekinde mingeling vaan rouk, beer en zweit.

‘T fies vaan besjouwe. Zellef touwsjouwer zien. Diech verwóndere. Bewóndere. Relativere, filosofere, deepe en serjeus gesprekke höbbe terwijl stiech ‘n kenariekouw op d’nne kop höbs stoon. Unnen duvel dee puunt mèt unne bissjop. Range en stande die wegvalle. De verlegene toent ziech extravert, de pótsvrouw is keuningin. Manne weure vrouwe, vrouwe weure manne. Óngestuurd kinne zien wee of watste mer wèls. Wat belangrijk is, weurt oonbelangrijk en aandersum. De óntreuring este loers naor al die lachende geziechte, naor luijj die ónbekommerd plezeer höbbe.

‘T is ‘t aollemaol en tegeliek is ‘t zoeväöl miejer es de som vaan de deile.

E sentimint vaan chauvinisme, vaan óneindige leefde veur d’n stad, veur boeste vendan kumps. E hiel sterrek geveul vaan verbóndenheid. En vaan gruutsheid. Gruuts op dit sjieke fies. ‘T geveul vaan: dit is vaan en veur us, veur eederein dee mèt wèlt doen, dit pak niemes us mie aof. ‘T geveul vaan extase dat ziech puur natuur vaan diech meister maak es doezende stroote tegeliek oetbarste in samezaank op e fiestelik verliech plein, ‘t euverweldigend geveul örreges ech bijj te hure.

‘T surrealistiese vaan de stèlzwiegende aofspraok um dees daog oet alle windstreke verkleijd same te koume op e paar veerkante kilometer heilige groond. Sjus wie ‘n sókkerspin: zoe hapste d’rin en zoe is ‘t weer eweg. De vurige hoop um vollegend jaor weer debijj te mage zien. Eder kier e paar stepkes veur perbere te blieve op d’n eige ónontkoumbare vergaankelikheid. E geveul vaan urgensie want alles kin zoemer obbins veurbijj zien.

De traone die ónwillekeurig koume estiech weer veur e jaor aofsjeid mós numme vaan dit sjoenste fies vaan al. Meuj gestrijjd vaan de viefdaogse oetpöttingsslaag dee stiech same mèt al die aandere geliekgestumde oonder alle dinkbare weersumstandighede höbs volbrach. ‘T deit pijn tot in ‘t deepst vaan d’n weze mer in d’n hart wètste: ‘t is good gewees. Diech höbs d’nnen accu opgelaoje, diech höbs weer intens mage beleve wie ‘t is um hijjvaan deil oet te mage make. Diech bis weer de bijj gewees.

‘T is e veurrech. Eder jaor obbenuijts.

Geneet devaan.

© Pascale Bruinen

———————————————————————————————-

Liefdesverklaring

Carnaval. Het feest van meedoen. Van aanstekelijke uitgelatenheid. Schateren van het lachen, ongegeneerd flauwekul maken, je weer voor even kind voelen, oude bekenden zien, helemaal uit je dak gaan, je onderdompelen in de vrolijke mensenmassa’s buiten en binnen. Café’s binnen gaan waar je anders nooit komt, met wildvreemden de grootste lol hebben, met iedereen overal een praatje aanknopen. De zon die het licht weerkaatst van duizenden pailletten, de kakelbonte mengeling van kleuren, de vaandels en de vlaggen. Je als een vogel zo vrij voelen, de zalige zorgeloosheid, even nergens aan hoeven denken.

De vertrouwde muffe geur van de carnavalskleren in de koffer, de nostalgische reuk van schmink, de optochten uitlopen of er al halverwege uitgaan omdat het café lonkt, spontaan meegaan met een voorbijkomende polonaise, dansen en springen, inhaken met degene die toevallig net naast je staat, de ongelooflijke saamhorigheid, de ongekende humor. Altijd een warm bad, ongeacht de buitentemperatuur.

Muziek maken. Achter de muziek aan gaan. Swingen op de hypnotiserende schelle en doffe dreunen van een sambaband, allemaal samen hetzelfde liedje woord voor woord meeblèren aan de bar. De blije opwinding voelen als je het geschal van de trompetten hoort echoën tegen de eeuwenoude muren van de smalle sfeervolle straatjes, de overgave waarmee zelfs de slechtste muzikant de laatste noot uit zijn instrument perst. De bastonen van de grote trom die tot in je buik trillen. Muziek beleven in elke vezel van je lijf maar vooral in je ziel.

Kindertjes die het met de paplepel ingegoten krijgen, baby’s die te midden van de kakofonie van geluiden slapen als een roos in een tot mini-kasteel omgebouwde bolderkar. De heerlijk ouderwetse geur van knakkers uit een speelgoedpistooltje, de onvoorstelbaar mooie zelfgemaakte creaties, de ingewikkelde en soms loodzware constructies die mensen al die dagen meesjouwen, barbecuen midden op straat, de giechelende gezelligheid als je met z’n allen in de rij staat voor de wc, de boel op stelten zetten bij de Chinees, goedwillende “Hollanders” en buitenlanders liefdevol inwijden in de geheimen van onze allermooiste traditie.

De grappen en de grollen, straattheater op iedere hoek, spontaan met zijn allen touwtje springen in een steeg. Publiek wordt entertainer, de entertainer wordt publiek.

Maar ook het feest van kapot moe zijn, niet meer vooruit kunnen, het ijskoud hebben, door en door nat zijn, je gebroken voelen, pijn aan je voeten van het vele lopen, last van je rug van het staan en het gewicht van je carnavalspak, een keel als schuurpapier hebben, de gloeiende hitte als je met al je kledinglagen ergens naar binnen gaat, de doffe ellende als je in een veel te klein wc hokje al die lagen één voor één moet zien uit te doen waarbij je tamboerijn en andere toebehoren in de weg hangen.

De vette happen aan de kraam, de onvoorstelbare hoeveelheden rotzooi op straat, toch nog veel te veel glazen die kapot gaan (per ongeluk of expres), mensen die het nog altijd niet begrepen hebben en menen dat het “leuk” is een hoedje van iemand af te trekken of in iemands billen te knijpen. Sommigen, jong of oud, die ten onrechte denken dat in recordtijd dronken worden hier ook maar iets mee van doen heeft.

De pruik die al na vijf minuten jeukt als de ziekte, je portemonnee verliezen, de rest van de groep kwijt zijn (en dat soms niet eens erg vinden), de schmink en glitters er ’s nachts niet meer af krijgen, je huis bezaaid met afgevallen pailletten, plakkerige veren van boa’s, stukjes glas die uit je schoenzolen zijn gevallen, natte confetti-stukjes, modderige sneeuw. Overal kleren die ruiken naar de bekende mengeling van rook, bier en zweet.

Het feest van beschouwen. Zelf toeschouwer zijn. Je verwonderen. Bewonderen. Relativeren, filosoferen, diepe en serieuze gesprekken hebben terwijl je een kanariekooi op je kop hebt staan. Een duivel die kust met een bisschop. Rangen en standen die wegvallen. De verlegene toont zich extravert, de poetshulp is koningin. Mannen worden vrouwen, vrouwen worden mannen. Ongestoord zijn wie of wat je maar wilt. Het belangrijke wordt onbelangrijk en andersom. De ontroering als je kijkt naar al die lachende gezichten, naar mensen die onbekommerd plezier hebben.

Het is het allemaal en tegelijk is het zo veel meer dan de som der delen.

Een sentiment van chauvinisme, van oneindige liefde voor je stad, voor waar je vandaan komt. Een heel sterk gevoel van verbondenheid. En van trots. Trots op dit prachtige feest. Het gevoel van: dit is van en voor ons, voor iedereen die wil meedoen, dit pakt niemand ons meer af. Het gevoel van extase dat zich puur natuur van je meester maakt als duizenden kelen tegelijk uitbarsten in samenzang op een sprookjesachtig verlicht plein, het overweldigende gevoel ergens echt bij te horen.

Het surrealistische van de stilzwijgende afspraak om deze dagen uit alle windstreken verkleed samen te komen op een paar vierkante kilometer heilige grond. Net een suikerspin: zo hap je er in en zo is het weer weg. De vurige hoop er volgend jaar weer bij te mogen zijn. Telkens een paar stapjes vóór proberen te blijven op je eigen onontkoombare vergankelijkheid. Een gevoel van urgentie want alles kan zomaar ineens voorbij zijn. De tranen die onwillekeurig komen als je weer voor een jaar afscheid moet nemen van dit “feest der feesten”. Moegestreden van de vijfdaagse uitputtingsslag die je samen met al die andere gelijkgestemden onder alle denkbare weersomstandigheden hebt volbracht. Het doet pijn tot in het diepst van je wezen maar in je hart weet je: het is goed geweest. Je hebt je accu opgeladen, je hebt weer intens mogen beleven hoe het is om hiervan deel te mogen uitmaken. Je bent er weer bij geweest.

Het is een voorrecht. Elk jaar opnieuw.

Geniet ervan.

© Pascale Bruinen

vastelaovend

 

Nieuw op mijn website www.pascalebruinen.com!

In de categorieën ‘Nieuws’, ‘Inspirator’ en ‘Goeroe op Gympen’ verschijnen mijn berichten voortaan als blogs waarop lezers ook kunnen reageren. Ik zou dus zeggen: bekijk ze eens!

Vanaf 18 januari a.s. start er op mijn ‘Inspirator’ pagina een nieuwe serie, ‘DRIJFVEREN’ genaamd, over het heilige vuur van verschillende Limburgse vrouwen en mannen die succesvol zijn (of waren) in wat ze doen (of deden). In deze interviews probeer ik te ontleden waarom ze zo succesvol zijn (geweest), of het succes hen ook gelukkiger heeft gemaakt en wat geluk voor hen betekent.

Onder de geïnterviewden zijn de Maastrichtse Deborah en Daphne Marquet, die ooit wereldberoemd waren als ‘The Marquet Twins’ oftewel ‘De Dansende Tweeling’. Zij vertellen over hun glansrijke carrière in Parijs en Las Vegas, maar geven ook antwoord op de vraag waar het leven nu echt om draait en wat het tweeling-zijn voor hen betekent.

Ook ga ik het gesprek aan met de Limburgse documentaire fotograaf Nico Bastens, trotse winnaar van een Zilveren Camera prijs die onlangs de grote eer te beurt viel om de fotopresentatie samen te stellen voor het Ministerium der Deutschsprachige Gemeinschaft Belgiens ten behoeve van het staatsbezoek van het Belgisch koningshuis aan het Nederlands koningshuis waarbij hij beide koningsparen mocht rondleiden en toespreken tijdens hun gezamenlijke bezoek aan Vlaams Cultuurhuis ‘de Brakke Grond’ in Amsterdam.

Peter Noten, theaterdier pur sang, is ook een van de mensen met het heilige vuur die ik bevraag over zijn leven als theaterman. Een emotioneel gesprek met een bevlogen duizendpoot over de rol van zijn vader, de diepe gevoelens die het theater bij hem oproept en het belang om lokaal jong theater- en schrijftalent klaar te stomen voor de toekomst.

Gedrevenheid is een van de karaktereigenschappen die de geïnterviewden in deze reeks met elkaar gemeen hebben. Zo’n gedreven iemand is zeker ook Thea Coolen, manager van de Ronald McDonald Kindervallei, een sprookjesachtig vakantiecomplex voor langdurig zieke kinderen en kinderen met een beperking. Ze zet zich met hart en ziel in voor dit prachtige doel en heeft maar één missie: dat de ogen van de kinderen, hun ouders, broertjes en zusjes weer gaan sprankelen.

Momenteel ben ik hard aan het werk om ook andere mooie, interessante en spraakmakende Limburgers te interviewen, dus hou deze reeks in de gaten!

Op mijn website zal ik hun zeer inspirerende verhalen met jullie delen zodat we allemaal iets van deze kanjers kunnen leren.

Dus heel graag tot ziens op http://www.pascalebruinen.com!

key-to-success

Nieuwe recensie ‘Het jaar van de uil’

Boekenblogger- en instagrammer ‘Biebmiepje’ – ‘I live and breathe books‘ – heeft een mooie recensie geschreven van Het jaar van de uil.

Hier een tipje van de sluier: ‘Wat heeft Pascale het mooi verteld, ik kreeg het gevoel dat ik haar kende door dit super persoonlijke verhaal. Zo openhartig, zo moedig, zo mooi… Dit ontroerende verhaal over verlies, rouw en spiritualiteit heeft me echt onwijs geraakt! En ziet het boek er niet prachtig uit? I’m in love!’

Hele review lezen? Zie http://biebmiepje.nl/2017/01/16/het-jaar-van-de-uil-pascale-bruinen/

Trots!schermafbeelding-2017-01-16-om-09-37-47

Reviews lezing Van Ede & Partners Eindhoven

Afgelopen maandag mocht ik de lezing verzorgen voor Van Ede & Partners in Eindhoven tijdens de Nieuwjaarsbijeenkomst. Ik vond het een eer om in zo’n interessant en divers gezelschap mijn presentatie ‘Een reis van het hoofd naar het hart. Hoe ik van een rationele officier van justitie een spirituele schrijver werd.’ te mogen geven. Dit deed ik aan de hand van mijn boek ‘Het jaar van de uil’ waarin ik deze reis heb beschreven.

Onderstaand een drietal reviews van deze lezing.

‘De lezing van Pascale was erg boeiend en inspirerend. Ze vertelde hoe zij als rationeel mens toch spiritualiteit omarmde. Een spannend, persoonlijk en overtuigend verhaal. Veel mensen zijn wars van spiritualiteit, maar zij spreekt de mensen op zo’n manier aan, dat zij ademloos toeluisteren. Voor herhaling vatbaar. Top!’

Henri-Jan Staal

‘Pascale neemt je mee op haar bijzondere reis, eentje die zich niet in de buitenwereld afspeelt, maar een reis van het hoofd naar het hart. En zoals met elk onvergetelijk avontuur, beleeft ze naast spanning, grote uitdagingen, verwarring en diepe dalen, ook verrassende inzichten, ideeën en buitengewone mooie ontmoetingen.

In haar lezing vertelt Pascale geanimeerd en met een gezonde dosis zelfspot over haar zoektocht naar echtheid, verbondenheid en de kern van wie ze nu werkelijk is. Hoe een aangrijpende gebeurtenis haar leven zo op haar kop zet, dat het juridische hoofd een prachtig spiritueel hart wordt.

Een aanrader voor iedereen die op een kruispunt in zijn leven staat en echt durft te kiezen voor zichzelf!’

Yvonne Kemp

‘Op 9 januari heb ik samen met een tweetal collega’s van Forza Asset Management een lezing bijgewoond van Pascale Bruinen. We waren uitgenodigd door onze bovenburen van Van Ede & Partners uit Eindhoven, die Pascale gevraagd hadden om een lezing te geven als onderdeel van hun nieuwjaarsbijeenkomst. Als trouwe kijker van het programma opsporing verzocht vond ik de keuze om een ex-officier van justitie uit te nodigen prachtig en ik was benieuwd naar de spannende verhalen van iemand die in haar dagelijks leven wel heel veel mee gekregen heeft uit de onderwereld van onze samenleving.

Enigszins teleurgesteld merkte ik dat het verhaal van Pascale vrij snel een wending kreeg naar haar spirituele en emotionele ervaringen die ze zelf doorlopen heeft in de zoektocht naar een nieuwe betekenis in haar leven. Deze teleurstelling sloeg echter vrij snel om in volledige aandacht voor haar verhaal.

Pascale weet namelijk door haar accurate beschrijving van haar gevoelens en de context waarin deze gevoelens geplaatst moeten worden, je als het ware mee te voeren in haar belevingswereld. Op het moment dat Pascale sprak van zichzelf af sluiten, of het gevoel van ontbreken van iets dat ze niet kan benoemen, was ik in staat deze gevoelens aan mijn eigen gevoelens te relateren.

De drie kwartier van de lezing waren voor mijn gevoel dan ook in een mum van tijd voorbij, waarbij ik door haar verhaal van de prachtige uil ook echt geraakt werd. Ik wil Pascale dan ook hartelijk danken dat ze mij deelgenoot heeft gemaakt van haar ervaringen en haar gevoelswereld. Chapeau voor de manier waarop jij dit doet, Pascale!’

Robert Betsch, Forza Asset Management

img_5976

Recensies ‘Het jaar van de uil’

Over mijn tweede boek, ‘Het jaar van de uil’, dat eind oktober is verschenen bij Kosmos Uitgevers zijn inmiddels vele recensies geschreven. Hieronder een greep daaruit. Kijk voor een compleet overzicht a.u.b. op mijn website bij ‘testimonials’: http://pascalebruinen.com/2015/03/schrijver/

Peter R. de Vries, misdaadverslaggever, auteur, journalist, voetbalmakelaar:

“In één ruk heb ik het boek ‘Het jaar van de uil’ uitgelezen… Vanaf de eerste bladzijde werd ik gepakt door het ontroerende verhaal. Het is een liefdevol en goed geschreven boek, dat de speciale relatie tussen vader en dochter geweldig verwoordt. Ik schaam me niet om te zeggen dat er behoorlijk wat passages waren, waarbij ontroering zich ook van mij meester maakte. ‘Het jaar van de uil’ is een mooi en blijvend eerbetoon waarvan we allemaal iets kunnen leren. On the other side of fear, lies freedom!”

Jessica Villerius, film- en documentairemaker:

‘Vriendin Pascale Bruinen (voormalig Officier van Justitie in Limburg) stopte mij voor mijn vertrek naar Zuid-Amerika haar nieuwe boek, ‘Het jaar van de uil’ toe. Of ik het wilde lezen en haar wilde laten weten wat ik ervan vond. Resultaat: Ik heb het boek in één keer uitgelezen. Dikke tranen van ontroering en herkenning, het bevestigde mij dat je nóg zo lang in de harde wereld van de feiten en bewijsstukken kunt werken en leven: gevoel en intuïtie zullen je uiteindelijk brengen waar je heen moet. Inspirerend. Ik heb zelden zo’n mooi, eerlijk en kwetsbaar boek gelezen en gun het daarom iedereen om te lezen omdat het zo’n prachtig boek is met veel stof tot nadenken.’

Egbert Brons,  coach/trainer/procesbegeleider en onderzoeker van de kunst van creatie:                              

“In dit meesterlijk geschreven boek speelt de Wet van Aantrekkingskracht een prominente rol. Zorgvuldig verpakt in het verhaal worden puzzelstukjes aangereikt die er voor zorgen dat je tot op het laatst nieuwsgierig blijft naar de ontknoping. Het verhaal kent verschillende lagen en is niet alleen een familiegeschiedenis. Het is ook het verhaal van twee transformatieprocessen. Eén proces is het proces dat we vroeg of laat allemaal zullen meemaken, het andere is een proces dat alleen gegund is aan wie zich durft open te stellen voor het onstoffelijke en het ongrijpbare. In dit boek geeft Pascale je zicht op een werkelijkheid die er ook is, maar voor velen verborgen blijft. Ze schrijft in een stijl waardoor je soms direct in het hart geraakt wordt. Ze neemt je mee op reis door haar leven en weet je te verleiden om door te blijven lezen. Op een speelse manier weet ze het alledaagse te verbinden met spiritualiteit. Ze weet spanning en verwachting in het verhaal te brengen. Het boek is een getuigenis van een bijzondere spirituele ervaring, van het ten diepste ervaren van hoe de Wet van Aantrekkingskracht een leven kan veranderen, en hoe een totaal nieuwe werkelijkheid gecreëerd kan worden. Een aanrader voor iedereen die achter de schermen van de alledaagse werkelijkheid wil kijken.”

Vreneli Stadelmaier, auteur van de bestseller Fuck die onzekerheid en winnares van de Joke Smit-prijs 2015:                                                                         

“Het jaar van de Uil is een mooi spiritueel requiem voor een vader. Bruinen beschrijft prachtig hoe afscheid nemen kan leiden tot herbezinning en transformatie. Een bemoediger voor iedereen die zichzelf opnieuw wil uitvinden.”

Andere lezers: 

“Eindelijk was het gistermiddag zover: jouw boek kwam van de plank af en in een hoek van de bank genesteld met een sloot thee, ben ik begonnen met lezen. Zo’n 4 uur later moest ik echt stoppen vanwege hongerige puber. Vandaag na laaange werkdag vlug naar huis, een simpele kop soep met brood want mama MOEST het boek verder lezen. En ja, nu is het uit. Je komt er niet onderuit om aan het eind een diepe zucht te slaken omdat je diep van binnen alles hebt gevoeld aan emoties wat een mens ook maar kán voelen.Het hele scala aan menselijke emoties verder ben ik ervan overtuigd dat karma het alomvattende wederkerige “bewijs” is dat in iedere beleving een spiegel te vinden is, dat we naarmate we ouder worden ook het privilege hebben om dit alles te mogen ervaren als beloning voor onze inspanningen om een positieve verandering in de wereld neer te zetten. Jouw woorden hadden de mijne kunnen zijn…Dank voor dit boek, wat een geschenk!! Dit allesomvattende prachtige boek is een absolute must-have. Een zinvol kerstcadeau…xxx”

”Pascale ik heb net je boek uitgelezen. Gebeurt niet vaak maar ik had tranen in mijn ogen. Wat een mooi boek. Recht uit het hart…En zo dicht bij mijn eigen gevoelens. Het is alsof je me iets hebt willen zeggen…Je hebt me aan het denken gezet…Bedankt!”

“Lieve Pascale, ik heb genoten van je boek. Je hebt me geraakt met jouw verhaal; eerlijk, mooi, met humor en zo puur! Dank je wel… ik kijk uit naar je volgend boek!”

“Ik wilde je graag even zeggen dat ik het echt een prachtig boek vind! Zo persoonlijk, ontroerend en voor mij op het einde ook erg herkenbaar. Ik moet je eerlijk bekennen dat ik geen die-hard-boeken-verslinder ben maar ik heb het boek vrijwel aan één stuk uitgelezen; je hebt het zo mooi omschreven, ik zie de plekken waar je over vertelt helemaal voor me! Super!”

“Het jaar van de uil. Een hele bijzondere titel voor een prachtig boek (…).De uil en spiritualiteit zijn twee thema’s die een hoofdrol krijgen in dit enerverende boek van Pascale. Eigenlijk zijn de twee aspecten voortgekomen uit een droevige gebeurtenis in haar leven, namelijk het overlijden van haar vader.
De manier waarop Pascale haar ervaringen over dit overlijden en de komst van de uil in haar leven laat samensmelten getuigt van een groot (schrijvers)talent om de lezer te laten blijven lezen. Zij weet je door haar stijl te boeien en zelfs te ontroeren (…). Zo’n gebeurtenis hakt er natuurlijk in, maar als je tegelijkertijd ook nog de moedige stap zet om afscheid te nemen van een belangrijk beroep (Officier van Justitie) om puur je hart te volgen op weg naar een onzekere toekomst, dan is het duidelijk dat er heel veel is gebeurd in haar leven.
Pascale vertelt op een zeer openhartige manier over haar eigen emoties (…).Zij wist mij door haar spirituele ervaringen en ontwikkeling bijzonder te raken, omdat er op dit vlak voor mij erg veel herkenbaar is.
Kortom: een boek voor mensen die op zoek zijn naar antwoorden op vragen, welke zij zich al jaren stellen. Een aantal antwoorden ligt besloten in dit boek, het zijn op z’n minst hele mooie en bruikbare handvatten voor eenieder die er zich onvoorwaardelijk kan, wil en durft open te stellen.”

“Lieve Pascale, ik heb net je tweede boek uit… wat een dapper en kwetsbaar monument…. ik herken er veel in en las soms zinnen terug die ik letterlijk zelf heb uitgesproken of gedacht. Ik verheug me nu al op je derde boek!”

“Mijn definitie van een goed boek is als volgt: een boek wordt kunst als het mijn (kijk op het) leven een beetje verandert. Daarin is ‘Het jaar van de uil’ absoluut geslaagd. Aanvankelijk was ik wat sceptisch. Niet weer het zoveelste zweverige zelfhulpboek, dacht ik. Al vrij snel werd ik gegrepen door het persoonlijke en tegelijk herkenbare verhaal van Pascale Bruinen. De schrijfster stelt zich niet alleen open voor een andere mindset, ze stelt zich vooral ook kwetsbaar op richting de lezer. De stress, het verdriet, de wanhoop en ook haar geluksmomenten zijn zo goed beschreven dat ze voelbaar zijn. Ondanks die achtbaan van emoties is het uiteindelijk een feelgood boek met een happy end. Het moralistische toontje waar ik bang voor was, ontbreekt gelukkig volledig. In plaats daarvan laat de auteur het volledig aan de lezer over om te geloven of niet. Over dat laatste kan ik kort zijn: ik hoop dat er meer is dan dit stoffelijke bestaan, maar mijn verstand zegt dat dat onmogelijk is. Wat de schrijfster mij heeft geleerd, is om in ieder geval niet te oordelen over mensen die wel ‘geloven’ dat het mogelijk is. Simpelweg omdat ik het met mijn verstand niet kan beredeneren, wil niet zeggen dat het voor een ander niet bestaat.”

“Oh wat heb je een mooi boek geschreven. Prachtig taalgebruik, maar vooral heel mooi weergegeven wat je beleefd hebt. Het heeft me enorm geraakt, zeker omdat ik het proces van overlijden van mijn vader hetzelfde hebt beleefd en het ook tot een omwenteling in mijn leven heeft geleid. Ik zie uit naar een volgende boek :-)”.

afbeelding-7schermafbeelding-2016-11-12-om-15-37-23

Verzoek om review van ‘Het jaar van de uil’ te plaatsen op Bol.com

Lieve lezers en lezeressen,

Ik krijg heel veel mooie reacties van jullie over mijn boek ‘Het jaar van de uil’. Sommige raken me heel erg, bijvoorbeeld omdat mensen me laten weten dat ze dankzij mijn boek  een prachtige leeservaring hebben gehad, zich getroost voelen in hun eigen verlies, hun hart meer durven te volgen of tot andere inzichten zijn gekomen. Dat vind ik fantastisch want juist om die redenen heb ik dit boek geschreven.

Omdat ik (gelukkig) geen Astrid Holleeder ben, moet mijn boek het niet hebben van een uitgekiende marketingstrategie, maar van mond-tot-mond reclame. Daarom zou ik het heel fijn vinden als jullie je enthousiasme voor mijn boek zouden willen delen met anderen zoals  potentiële lezers op Bol.com. Maar uiteraard mogen jullie dit ook doen op andere fora, graag zelfs!

Degenen die deze moeite willen doen wil ik bij deze, mede namens de uil, alvast hartelijk bedanken.

Liefs van Pascale

unknown