Kleur bekennen

Trouwe lezers van mijn blog weten het al lang: mijn logo is de roze tulp en dat is niet voor niets. Om te zeggen dat ik een speciaal plekje in mijn hart heb voor de kleur roze is namelijk een understatement. I loooove pink. Niet alleen de pastelkleuren, maar ook en vooral fuchsia. Ik kan er niets aan doen maar roze maakt me gelukkig.

Desalniettemin heb ik de drang om toe te geven aan de roep van 50 tinten rood gemengd met wit (of andersom) lang kunnen weerstaan. Misschien omdat ik word verondersteld een volwassen vrouw te zijn en roze meestal wordt geassocieerd met een kinderachtige smaak in, wel, alles.

In de mode zag ik dit probleem al snel opdoemen. Zo heb ik een leuke rok in zachte pasteltinten en was ik naarstig op zoek naar een bijpassende lichtroze maillot. Nou, vergeet het maar. In een vrouwenmaat scheen een dergelijke beenbekleding niet te bestaan. Maar omdat ik van nature een nogal vasthoudend typetje kan zijn, heb ik zo’n maillot – juist op het moment dat ik de totale uitputting nabij was – uiteindelijk gevonden…op de kinderafdeling van de H & M (mentale reminder aan mezelf: volgende keer daar eerst beginnen met mijn zoektocht omdat ze meisjeskleren hebben die slanke vrouwen ook goed passen).

Sinds ik vijfitg ben geworden, ben ik op verschillende manieren boven mezelf uitgestegen. Een ervan is dat ik nu niet langer wil doen alsof ik niet van roze houd. Nou én als anderen daardoor denken dat ik mijn tienertijd nooit ben ontgroeid. Ik schaam me er niet (meer) voor.

Als ik op internet zoek naar de betekenis van de kleur roze, kom ik uit bij de site Perron 11. Jennifer van der Meer omschrijft het daar als volgt: “Roze is de kleur van passie, liefde, vriendelijkheid, vrouwelijkheid, waarheid, vrede, zorg, zoetheid, vertrouwen, pragmatisme, initiatief, rationele en kalme kracht, humor, meegaandheid, zelfrespect en waardering voor de ander, trouw, onafhankelijkheid en tolerantie.” Mwah, daar doe ik het wel voor, hoor. En zou het toeval zijn dat daarbij dit symbool van een schattig roze uiltje staat?

roze uiltje

Gelet op mijn bijzondere ervaring met mijn “eigen” uil in de boom van mijn achtertuin ben ik geneigd te denken van niet (lezers die niet weten waar ik het over heb, raad ik aan om op deze blog de column “Het jaar van de uil” (1) en (2), in die volgorde, te bekijken en dan begrijpen jullie wel waarom).

Enfin, gelet op mijn respectabele leeftijd gooi ik me nu dus in de bocht om al die verloren jaren in te halen en heb ik onlangs besloten dat ik recht heb op een studeer/werkkamer die ruimhartig is gedecoreerd met allerlei tinten roze. Het is immers mijn werkkamer dus kan ik daarmee doen en laten wat ik wil (OK, H. zit er ook af en toe achter de computer maar dat telt niet).

Om te beginnen heb ik een vloerkleed gekocht in een heldere en vrolijke kleur roze dat ik wham bam! midden in de kamer heb neergelegd. Daar kan niemand meer omheen. De rest van de kamer is heerlijk licht dus dat kan deze ruimte echt wel hebben. De muren, gordijnen en meubels zijn allemaal wit. De open planken staan vol met boeken en ingelijste foto’s. En ja, sommige daarvan zijn fuchsia (de lijstjes, niet de foto’s).

Op mijn bureau staat een fuchsia laptophouder die er onmiddellijk voor zorgt dat ik goede zin krijg. Het hele bureau fleurt ervan op. De roze theelichtjes op de vensterbank en roze kartonnen dozen op de planken zorgen voor een warme maar tegelijk vrolijke omgeving die me in de armen sluit zodra ik binnen kom. De positieve energie die er van uitgaat is onmiskenbaar en draagt bij aan een groot gevoel van tevredenheid.

Ik heb zelfs de nodige roze tinten in onze huiskamer geïntroduceerd (bijvoorbeeld op kussens, schilderijen en bloempotten), al heb ik ze daar gecombineerd met limoengroene accessoires omdat H. zich daar ook nog prettig moet kunnen voelen (en dat doet hij, écht, vraag het hem anders maar). Maar sowieso is dit slechts de zomerkamer, want als straks in oktober de klok weer een uur wordt teruggezet verandert ook de totale inrichting en schakel ik over op warme en donkerdere kleuren (maar daar kom ik nog wel een ander keertje op terug).

Roze doemt ook op buitenshuis. Zo zul je in de tuin tevergeefs zoeken naar gele, oranje of rode bloemen. Daarentegen zul je wel witte, rose en paarse bloeiers in vol ornaat kunnen bewonderen.

Tot dusverre ben ik van mening dat vijftig worden fantastisch is.

Al is het alleen maar vanwege het voorrecht om eindelijk kleur te durven bekennen.

© Pascale Bruinen

Think pink!2

Advertenties

12 thoughts on “Kleur bekennen

  1. 50 Is per slot van rekening een halve eeuw Pascalle. Dat klinkt toch veel robuuster dan dat je zegt dat je 50 jaar oud bent. Een halve eeuw erbij en je wordt van alle kanten bewonderd voor jouw doorzettingsvermogen om te blijven leven. Ik ben al een eindje op weg. De 50 ben ik alweer 13 jaren voorbij. Toch voel ik me nog altijd jonger dan 50.
    Volgens mij komt dat door jouw verhaal 🙂

  2. Waarom is roze toch zo’n kleur
    die uit de boze is?
    Vrouwelijk, the homodcene
    Ik had op mijn 18e een shirt
    pastel lichtblauw en in roze
    het statement: think pink!
    In geverfde letters
    Durf te denken betekent het
    Kom op voor je mening
    En dat deed ik!
    Ik stond vaak alleen in mijn gedachtenwereld
    Had een mening gevormd die ergens voorstond
    Demonstreren en geen kleur bekennen
    Geen water bij de wijn!
    Later kreeg ik wel waardering…
    Durf alleen te staan,
    in keuzes in het leven
    en blijf mens.

    Wat moet je denken inzake het Midden Oosten,
    of de Oekraïne en Rusland bijvoorbeeld?

  3. Goed zo Pascale, ik heb net 4 grote fuchsia bloembakken (70 cm hoog) voor in de tuin gekocht. Durf kleur te bekennen, er zijn genoeg grijze muizen !

    • Hé Germaine,

      Grijze muizen hebben ook hun plaats binnen de samenleving. Anneke Dekkers schreef er zelfs een boek over, met de titel: “Hoera, ik ben een grijze muis”
      Grijs is meerkleurig, het is immers een mengsel van zwart en wit.
      Roze is ook een mengsel, toch? 🙂

  4. Er is niks mis met roze, btw voor de winter mag je zelfs van kop tot teen in het roze gaan,……en Carrie heeft een roze agenda en ik schrijf daar ook met roze inkt in,……en ja, het is mss niet volwassen but I do not care,….

  5. Haah, een heerlijk verhaal Pascale en herkenbaar. Ik ben inmiddels wel wat gewend wat roze aangaat. Mijn dochter (25) kiest veelvuldig voor roze accenten in haar habitat. Je kan wel zeggen dat roze een rode draad in haar leven is. Een roze draad dus. 🙂 In kleding, woon- en werkaccessoirs komen menige tinten -van pastel tot fuchsia- roze voor. Het liefst zou ze haar auto ook in die kleur willen hebben. Haar twee jonge meiden, mijn kleinkinderen, hebben meestal wel iets van roze aan. En als ik de babykamer en jonge-meisjes-kamer binnenloop dan lacht het leven me roze toe….

    (Leuk, dat ik heb ontdekt dat ik je hier nu ook kan volgen. Ik lees je columns in het AD al vanaf het begin met plezier en dat maakte me nieuwsgierig naar meer).

    • Hoi Robin, van harte welkom op mijn site! Super dat je de moeite neemt om een reactie achter te laten. Gelukkig dat ik dus niet de enige ben, ha ha! En de “roze draad” vind ik erg leuk gevonden, had zomaar ook een heel goede titel kunnen zijn voor mijn column. En ik moet zeggen, ik heb laatst zo’n schattig klein roze autootje zien rijden, daar heb ik wel met extra aandacht naar gekeken…Dus ik snap jouw dochter wel! Veel plezier met je kleindochters en nog een hele fijne zondag! Groetjes van Pascale

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s