Interview Regio Leudal TV online!

Onlangs gaf ik een interview over mijn boek ‘Het jaar van de uil’ voor Regio Leudal TV. Dit staat inmiddels online. Met dank aan interviewster Els Bruijnen en cameraman Pieter!

Advertenties

Filmpje Harper’s Bazaar

December is bij uitstek de maand van het terugblikken. Gisteren heb ik over mijn Harper’s Bazaar avontuur van vorig jaar een column getiteld ‘Kledingstress’ online gezet. Al grasduinend kwam ik vervolgens dit filmpje tegen dat in de zomer van 2015 werd opgenomen ter gelegenheid van mijn nominatie voor de ‘Woman of the Year 2015 Award’ van Harper’s Bazaar. Toen had ik, zoals je kunt lezen in de aankondiging, nog een andere professionele hoedanigheid. Maar de oplettende kijker kan wel al zien dat mijn ogen verdacht gaan sprankelen als Cécile Narinx mij vraagt waarom ik als een van de locaties Kumulus – waar ik mijn schrijfcursussen heb gevolgd – heb gekozen…

http://www.harpersbazaar.nl/women-of-the-year/news/a172/officier-van-justitie-pascale-bruinen/?zoomable

schermafbeelding-2016-12-17-om-09-50-53schermafbeelding-2016-12-17-om-09-50-54 schermafbeelding-2016-12-17-om-09-50-56schermafbeelding-2016-12-17-om-09-39-20schermafbeelding-2016-12-17-om-09-51-00schermafbeelding-2016-12-17-om-09-38-57schermafbeelding-2016-12-17-om-09-44-17

schermafbeelding-2016-12-17-om-09-44-20schermafbeelding-2016-12-17-om-09-42-45schermafbeelding-2016-12-17-om-09-40-55

schermafbeelding-2016-12-17-om-09-42-09

schermafbeelding-2016-12-17-om-09-42-05schermafbeelding-2016-12-17-om-09-44-47schermafbeelding-2016-12-17-om-09-44-48-1

 

Nieuwe Chapeau Magazine is uit…

Editie 6 van Chapeau Magazine is net uit. Daarin vind je een editorial van mijn hand over de trends op het gebied van wonen, interieurs en design getiteld ‘Duurzaam, duurzaam, duurzaam’ en een stuk over én uit mijn boek Het jaar van de uil. 

schermafbeelding-2016-11-24-om-15-14-57

schermafbeelding-2016-11-24-om-15-15-03

schermafbeelding-2016-11-24-om-15-12-29

Artikel in Chapeau Magazine nr 5 2016 ‘Druk-drukker-het allerdrukst’

In Chapeau Magazine, editie 5 van 2016 (september/oktober), vind je mijn artikel over drie powerkoppels in de serie ‘Portretten’. De interviews waren ontzettend leuk om te doen, maar ja… wat wil je ook met zo’n kanjers? In ons drukke bestaan kunnen we allemaal nog het een en ander van hen leren! En let ook eens op de prachtige fotografie van Hugo Thomassen, die drie juweeltjes van beelden erbij heeft gemaakt. Veel leesplezier!

schermafbeelding-2016-09-14-om-18-57-14-3schermafbeelding-2016-09-14-om-18-57-20-2schermafbeelding-2016-10-23-om-14-51-03schermafbeelding-2016-10-23-om-14-51-19schermafbeelding-2016-10-23-om-14-51-27schermafbeelding-2016-10-23-om-14-51-34

 

Vanavond weer panellid in ‘Avondgasten’ op L1

Vanavond mag ik mij weer verheugen op een optreden als panellid in het live tv-programma ‘Avondgasten’ op L1. Uitzending begint om 17.55 uur.

Met mede panelleden Benoit Mater (archeoloog Limburgs Museum),
Ruud Maas (journalist Limburgse kranten), Benoit Wesly (ondernemer) en
Raf Terwingen (burgemeester Maasmechelen) onder leiding van Fabienne Nijsten belooft het weer een levendige uitzending te worden.

Ik heb er in ieder geval zin in!

 

Thuiswerkdag

In mijn tijd als officier van justitie had ik geregeld een thuiswerkdag. Dat ervoer ik als een echte luxe want dan hoefde ik me niet te haasten om op tijd de deur uit te gaan. Meestal verloor ik namelijk de nodige minuten als ik bedacht wat ik aan zou trekken.

Maar nu kon ik lukraak een joggingbroek en een hoody uit de kast graaien, mijn Uggs aantrekken (ik ben een koukleum, vooral als het op mijn voeten aankomt) en me naar beneden begeven. Ja, ja, ik weet het, deze kledingkeuze heeft een glamourgehalte van min 100 maar dat kon me niets schelen want er moest toch alleen maar worden gewerkt. Dus haalde ik mijn laptop tevoorschijn om in te loggen en kon ik van start. Ik vervloek het regelmatig maar soms is het toch wel handig, dat digitale tijdperk.

Ik weet nog goed toen het “Nieuwe Werken” een tijd terug bij het Openbaar Ministerie werd geïntroduceerd. Er was een heuse campagne bedacht om de geneugten van het thuiswerken bij iedereen onder de aandacht te brengen. Dit ging zelfs zó ver, dat ze een medewerker zo gek hadden gekregen om een hele dag, gestoken in kamerjas en pantoffels, op het parket rond te lopen. Voor mij was de aanblik van die dunne, bleke en behaarde benen er een om nooit te vergeten. Of de bezitter van deze ledematen met zijn ludieke actie ook veel collega’s heeft aangezet tot thuiswerken is nooit duidelijk geworden.

Gelukkig heb ik me door dit beeld niet laten afschrikken. Als iets echt af moest, was namelijk niets zo nuttig als thuis werken. Hier werd ik immers niet gestoord door mensen die me wat vroegen, er waren geen telefoons die me irriteerden met de gekste ringtones noch druk converserende collega’s om me heen. Hier heerste absolute stilte, een oase van rust vergeleken met mijn normale werkomgeving. Op een thuiswerkdag kreeg ik daarom veel meer gedaan dan op het parket, ook al omdat ik niet tussen verschillende locaties op en neer hoefde te pendelen.

Een ander niet te versmaden voordeel was dat ik hier nog mijn eigen vaste plekje had, dit in tegenstelling tot die vermaledijde flexplekken waar ik maar niet aan kon wennen. Thuis mocht ik telkens gewoon op dezelfde stoel aan dezelfde eettafel zitten, omringd door bloeiende planten en gezellige ditjes en datjes.

Om nog maar te zwijgen van misschien wel het allergrootste pluspunt: een hoogst eigen prullenmand.

Waar een mens al niet blij van kan worden.

© Pascale Bruinen

Deze column is eerder in iets gewijzigde vorm verschenen in het Algemeen Dagblad.

images

Goed en kwaad

Dat het nog bestaat! In de krant lees ik over een ontsnapping van criminelen uit een Duitse cel. Dit keer geen over de luchtplaats klapwiekende helikopter die een touwladder heeft uitgegooid voor de gedetineerden of ander machtsvertoon. Nee, dit is een ouderwetse ontsnapping compleet met doorgezaagde tralies en aan elkaar geknoopte handdoeken en lakens.

In Nederland is geweldloos ontsnappen uit de gevangenis niet apart strafbaar gesteld. Kennelijk heeft de wetgever op de menselijke oerdrang naar vrijheid geen sanctie willen zetten, al kun je als je wordt gepakt wel disciplinaire maatregelen en uitstel of achterwege laten van voorwaardelijke invrijheidstelling tegemoet zien.

In films ontsnappen vaak gevangenen die onschuldig onder de erbarmelijkste omstandigheden vastzitten. Denk aan sadistische bewaarders, moordzuchtige medegedetineerden en samenzweerderige directeuren. Met ieder theelepeltje aarde waarmee ze hun tunnel naar de vrijheid een vierkante centimeter dieper uitgraven, hoop ik vuriger dat hun ontvluchting lukt. Begrijpelijk, toch?

Minder logisch is dat ik bij sommige rolprenten zelfs op de hand van een crimineel ben die, guilty as hell, op de vlucht is voor de politie. Lang leve de underdog! Als ik enigszins schuldbewust hiervoor een verklaring zoek (ik was per slot van rekening officier van justitie), lijkt het te komen omdat veel boeven in (Amerikaanse) films en tv-series bewust erg sympathiek worden voorgesteld. Ze zijn onbegrepen, hebben een hard leven achter de rug en/of hebben ook goede, zelfs zachtaardige kanten. Om maar te zwijgen van hoe goed die schurken er uit zien. De misdadiger wordt zo, ook voor mij, gebombardeerd tot held van de film. Daarentegen worden de politiemensen die hem opjagen juist vaak gedegradeerd tot corrupte en niet al te snuggere pennenlikkers die ook nog eens voortdurend ruziën over wie bevoegd is (denk aan de eeuwige strijd als de FBI zijn opwachting maakt en de zaak met veel arrogantie overneemt van de plaatselijke politie).

Dankzij deze zwaar aangezette clichés beland ik in de omgedraaide wereld: criminelen worden de good guys die ik als kijker wil steunen, terwijl de gezagsdragers gevoelsmatig de bad guys zijn.

In mijn werk had ik hier gelukkig geen enkele last van. Zo heb ik in al die jaren nog geen enkele verdachte meegemaakt die een held was dan wel op Brad Pitt leek of een politieman ontmoet die door en door slecht was. Wel andersom (nou ja, behalve misschien dat Brad Pitt gedeelte dan, hoewel Han wel heel dichtbij komt en ik hem nooit voor die soon to be ex-husband van Angelina Jolie zou willen inruilen).

Maar het zal altijd moeilijk blijven om precies de grens te trekken tussen waar het goede ophoudt en het kwade begint.

© Pascale Bruinen

Deze column is eerder in iets gewijzigde vorm verschenen in het Algemeen Dagblad.

d41d8cd98f_1363254181_ik-mag-maar-een-laken-om-mijn-matras__list-noup