The Flu of Holland – The Battle

Ik ben er eens goed voor gaan liggen, voor de Grootste Virus Talentshow van 2016: The Flu of Holland.

En als ik schrijf “Grootste” dan bedoel ik ook “Grootste”; voor de uitzonderlijke kracht én het multitalent van dit steeds andere gedaanten aannemende virus zouden spontaan álle coaches zoals Ali B, Anouk, Marco Borsato en Sanne Hans hun stoel tegelijkertijd omdraaien.

Want The Flu, afkorting van Influenza, is een rasartiest met wie niet valt te spotten. Hij komt op uit het niets, zonder enige voorwaarschuwing, en is in staat om de sterkste concurrenten omver te blazen als waren het niet meer dan pluisjes. Er bestaat geen medicijn tegen (of jawel, Tamiflu, maar dat wordt aan gewone stervelingen nooit voorgeschreven). En nee, paracetamol, keelspray en hoestdrankjes zijn alleen maar lapmiddelen die dienen als enkele symptoombestrijding maar zijn geen van alle in staat deze topkandidaat ook maar een strobreed in de weg te leggen. Het echte genezen moet het lijf zelf gaan doen.

The Flu of Hollands entree op de bühne is overrompelend; al mijn spieren en gewrichten doen van het ene op het andere moment pijn, mijn luchtwegen worden getergd door hoestaanvallen die niet onderdoen voor ratelend mitrailleurvuur en zelfs mijn smaak- en reukzin zijn tijdelijk gevlucht voor dit monster, mijn stem achterna, en laten mij achter zonder enig hongergevoel. Mijn keel voelt alsof hij in brand staat, ieder botje in mijn gezicht is gevoelig en zelfs mijn ogen kijken anders dan anders de wereld in. Een groot gevoel van malaise heeft zich van mij meester gemaakt. The Flu of Holland krijgt klaar wat anderen nog nooit hebben kunnen bereiken; mij tot complete stilstand dwingen.

In deze fijne liveshow breekt ook meteen de fase van The Battle aan; de tijd waarin mijn afweermechanisme moet aantreden en in de zesde versnelling moet gaan om te proberen The Flu of Holland af te stoppen op weg naar die zinderende finale. Een razend moeilijke en tijdrovende klus, daarom wordt The Battle ook over de nodige afleveringen uitgesmeerd.

Mijn lichaam begint met de thermostaat maar meteen een aantal graden hoger te zetten, zodat de indringers zich moeilijker kunnen vermenigvuldigen. Gevolg: hoge koorts, koude rillingen en liters zweet die ik als tegenkandidaat van The Flu of Holland moet doorstaan. Ik verword tot een hoopje ellende dat alleen nog maar in het donker in bed kan liggen, in en uit een onrustige slaap sukkelend met natte washandjes en icepacks op mijn gezicht. Het donker van de vroege ochtend lijkt naadloos over te gaan in de invallende duisternis van de avond. Ik heb nauwelijks besef van tijd. Zelfs mijn verjaardag glijdt anoniem voorbij.

Het blijkt inmiddels dag zes te zijn als ik voor het eerst geen koorts meer heb. Ik denk meteen dat ik The Battle heb gewonnen, maar zo snel geeft The Flu of Holland natuurlijk niet op. Want hij blijkt nog de nodige troeven op zak te hebben, bijvoorbeeld de totale zwakte die hij bij zijn aftocht achterlaat. Traplopen lijkt nu nog het meest op een prestatie van triathlon-formaat, bij iedere stap trillen mijn bovenbeenspieren als een riet. Op de een of andere manier lijkt het honderd jaar geleden dat ik tijdens de Bodypumples met gemak twintig kilo tilde tijdens het rondje beenspieren. Zó oneerlijk. En The Flu zou The Flu niet zijn als hij niet ook ervoor zorgde dat ik nog steeds geen zin heb om te eten en het hoesten nog lekker een tijdje doorgaat, als een mierzoete herinnering aan zijn niet geringe kunsten.

Maar toch…….,, na tientallen liters thee, bouillon en water, kilo’s uitgeperste sinaasappels, de complete inhoud van een doosje paracetamols, bergen papieren zakdoekjes ter hoogte van een mini Mont Blanc en verbreking van het wereldrecord van de ene zij op de andere draaien ben ik eindelijk, eindelijk aan de beterende hand. Ja, ik moet nog uitzieken en aansterken en ja ik zie er momenteel uit als een uitgewrongen dweil maar ik durf nu toch voorzichtig te stellen dat ik wél de trotse winnares van The Battle ben en daar ben ik mijn keihard werkende lijf o zo dankbaar voor.

Al heb ik wel hernieuwd respect voor mijn geduchte opponent gekregen. Nooit meer zal ik The Flu of Holland “een griepje” noemen. Dat bestaat namelijk echt niet. Dit is The Real Deal.

Als ik dit tik (Ja!!! Ik kan even rechtop zitten!!!), beschijnt de zon mijn gezicht door het raam. En al weet ik dat het buiten koud is, het ziet er buiten uit alsof het voorjaar in aantocht is.

Iedere dag die om gaat, brengt ons nu dichter bij de lente en dus verder weg van de Grootste Virus Talentshow van 2016.

Daarop proost ik maar al te graag met mijn smerige hoestdrankje.

© Pascale Bruinen

IMG_0191

 

 

 

Advertenties

7 thoughts on “The Flu of Holland – The Battle

  1. Schitterende column Pascale.

    De vraag doemt op of de Coördinator Terrorisme Bestrijding op de hoogte is van The Battle. Ik heb nog geen verhoogde status waargenomen. Ja, jij wel, jouw lichaam weet wel wat het te doen staat. Wellicht is het RIVM koortsachtig bezig om het juiste bestrijdingsmiddel in te zetten.
    Ben zeer benieuwd wanneer onze vriend Coutinho weer in beeld komt. Oeps, hij is al uitgerangeerd, sinds 2013 met pensioen. Toch bestaat er een grote kans dat hij zich weer als een getransmuteerd virus dat zich de immuniteit als core business heeft toegeëigend, op de voorgrond dringt en orakelt hij dat we ons vooral moeten laten injecteren met een door hem opgedrongen griepspuit.

    Van harte beterschap gewenst. Laat je niet battelen.

  2. Gefeliciteerd met je overwinning! Ondanks alle ellende een grappige column ;-). Ik heb meegedaan met ‘De Afvallers’, oftewel ‘Hoe verlies je 5 kilo in 5 dagen?’ Makkelijk dus met een variant op The Flu of Holland. Veel liefs en beterschap! Nicole

  3. Welkom terug op aarde Mevrouw Bruinen en kijk nou uit niet op tochtige hoeken staan.En nooit geen verwarming aan op de slaapkamer en het evt klapraamptje/rooster altijd open juist s’nachts.En nooit geen griep injectie ophalen bij de huisarts.Ik heb nooit geen griep,ondanks mijn hartfalen.Maar dat is een ander verhaal.HAAL NOOIT EEN GRIEP Prik op! Mijn laatste griep prik was dertigjaar geleden.Beterschap toegewenst.Nico Lindhout.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s