De Sandwichgeneratie (2)

Als lid van de sandwichgeneratie, de generatie van veertig- tot zestigjarigen die zowel voor hun opgroeiende kinderen als voor hun vader en moeder die beginnen te kwakkelen moeten zorgen, maak ik als geen ander kennis met onze ouderen.

En zij met mij.

Ongemakkelijk ingeklemd liggend op dat broodje mag je je niet alleen verheugen op jarenlang puberleed, maar ook op het in- en uitlopen van verzorgings- of verpleegtehuizen en geregelde bezoekjes met je ouders aan de huisarts, vrijwel alle specialismen in het ziekenhuis, de hoorapparatenspecialist, de opticiën, de fysiotherapeut, de eerste hart hulp, de apotheek, de gemeente (voor alle papierrompslomp) en niet te vergeten MediReva. Je weet wel, die supertrendy, oergezellige zaak waar je allerlei kekke medische hulpmiddelen in de friste kleurtjes kunt scoren, namelijk vijftig tinten grijs.

Gelukkig zijn er ook bedrijven die die duffe en truttige rollators en scootmobielen kunnen leveren in fuchsiaroze, lichtgroen of pastelblauw. Of in een vrolijke print met bloemetjes, vogeltjes of polkadots. Neem gerust eens een kijkje op http://www.pimpmyrollator.nl. Niet dat ik persoonlijk ooit ook maar één oudere heb gezien die was uitgerust met een rollator met zebrastrepen.

Grote vraag is waarom niet. Omdat we Nederlanders zijn, heb ik een vaag vermoeden dat het wel weer over geld zal gaan. Of misschien willen onze ouderen juist graag met acuut depressief stemmende hulpmiddelen door het verzorgingstehuis strompelen omdat ze graag klagen en zo’n vreselijk grijze rollator nu eenmaal veel medelijden oproept.

Ook de rest van de standaarduitrusting van veel vijfenzeventigplussers, te weten een stok, een rolstoel of desnoods een zuurstoffles, zou zo verfraaid kunnen worden. En, nu ik toch bezig ben, laten we dan ook ein-de-lijk die steunkousen eens aanpassen. Want wáárom zie ik die bij ouderen toch altijd in zo’n schijtkleur beige terwijl er wel degelijk steunkousen zijn die van een vrolijker dessin zijn voorzien? Jahaa, er zijn zelfs steunkousen met hartjes, schaakbordmotief of witte sterren.

Vervolgens zou je die hulpmiddelen, afhankelijk van of er wel of niet is gefraudeerd met je persoonsgebondenbudget, nog verder kunnen versieren. Zo zou de oudere naar believen allerlei gadgets kunnen toevoegen. Zoals daar zijn: een houder met minstens vijfentwintig verschillende vakjes voor de dagelijkse dosis medicijnen, een gezellige kralen- of schelpenketting om die lelijke alarmknop aan te hangen en een handig plastic mapje – uiteraard gestyled door Maik de Boer – om in geval van nood het kunstgebit in op te bergen.

Cool, toch?

Dit is allemaal leuk en aardig, maar mijn ervaring als sandwichdeskundige leert me ook dat er bij 99,9% van de dames in verzorgingshuizen ook wel een haar make-over plaats zou mogen vinden. Wat zeg ik, een haarrrevolutie. Die één tiende procent bij wie dit niet hoeft, is mijn moeder. Zij gaat zo ongeveer vanaf het moment dat ze uit de luiers was eenmaal per week (!) naar de kapper (daar gaat mijn erfenis) en laat haar haren tot op de dag van vandaag nog steeds  in een ernstig verjongend zwart verven.

Dat zij zonder overdrijven zowat de enige is in het verzorgingshuis die niet wit/grijs/paars haar heeft, bleek onlangs nog toen er iets te doen was en de regionale krant een foto had geplaatst die van bovenaf was genomen in de grote hal waar iedereen naast elkaar zat. In de zee van grijze hoofden zag ik welgeteld één zwarte kruin. Ra ra wie dat was.

Maar ze heeft groot gelijk. Waarom zou je, alleen omdat je ineens bijna vijfentachtig bent, zo’n saaie, nietszeggende, oudmakende haarkleur willen hebben? Het leven is de moeite waard om tot het aller-, allerlaatste moment zo goed mogelijk te worden geleefd. Zo goed mogelijk uitzien, je haar verven en leuke kleren aan kan heus ook op gevorderde leeftijd. Ik zou niet weten waarom niet.

Stel je toch eens voor wat een fris kleurtje op al die ongezellige maar noodzakelijke hulpmiddelen én in de haarcoupes voor onmiddellijk effect zou sorteren in de samenleving. Al die blonde, rood-, bruin- of zwartharig geverfde hangouderen die buiten samenscholen met zuurstokroze of pimpelpaarse steunkousen in van die hippe, vette wagentjes of ondersteund door een stok met zonnebloem- of kolibrieprint. Nog wat strakke, gekleurde brilmonturen erbij in plaats van die ouderwetse goudomrande en…voilà, je zou je bijna gaan verheugen op je oude dag! Hoe cool is dat?

Ouderen zijn ondertussen dankzij de vergrijzing big business geworden. Er valt immers veel geld aan ze te verdienen. Verzorgingshuizen puilen uit. Nu ik daar ook geregeld kom, valt me op dat er nog steeds veel te veel betutteling van ouderen plaatsvindt. Zo sluit het gezellige restaurant met zitgedeelte om 19.30 uur (!). Als je daarna als oudere nog gezellig met je vrienden verder wilt borrelen onder het genot van wat onschuldige bitterballen, zul je je heil toch echt ergens anders moeten gaan zoeken.

Voor slimme ouderen is het gemiddelde verzorgingshuis helemaal een ramp. Die moeten het ineens doen met kienen of bingo als intellectueel hoogtepunt van de week. Alsof je, alleen omdat je ver boven de zeventig bent, ineens ook dommer bent geworden.

Let wel, ik misgun niemand zijn pleziertjes. Een halve haan winnen alleen maar omdat je als eerste alle omgeroepen getallen op je kaart hebt weggestreept kán heel leuk en opwindend zijn. Maar waarom wordt er standaard van uitgegaan dat mensen hun normale interesses die ze hadden toen ze jonger waren, verliezen als ze ouder worden?

Wat ik heb geleerd door regelmatig om te gaan met ouderen, is juist dat ze precies hetzelfde blijven. Mensen die vroeger graag de bloemetjes buiten zetten, vaak uit gingen en lol trapten, doen dit op gevorderde leeftijd ook nog het liefst. Ze mogen dan misschien wel gerimpeld zijn, die ondeugende twinkeling in hun ogen is er nog steeds.

Evenzo zijn degenen die als jongeren al een lang gezicht hadden, veel te vroeg achter de geraniums zijn gaan zitten en overal commentaar op hadden als ze oud en grijs zijn nog steeds niet geneigd voorop te gaan in de rollatorpolonaise.

Wie dat wel doet, is mijn moeder. Een nog steeds beeldschone, zwartharige diva die altijd positief blijft en zich graag amuseert. Een voorbeeld voor velen.

Fijne moederdag, mama.

© Pascale Bruinen

De sandwichgeneratie(1)

Advertenties

6 thoughts on “De Sandwichgeneratie (2)

  1. Dit is het meest originele en liefste moederdagcadeau ooit. Daar kan geen Douglas of Kijkshop of boeket bloemen tegenop. Of misschien toch een gepimpte rollator? Jij ook een fijne moederdag en ook voor alle andere sandwichmoeders die dit lezen!
    Groetjes, Nicole

  2. Een in deze tijd passende – mooie – column, Pascale.

    Ik heb zelf geen ouders meer, ook mijn schoonouders zijn al lang in andere jachtvelden terechtgekomen. Maar, ik kom wel geregeld in een verzorgingstehuis. Niet om er vrijwilligerswerk te doen of zo, maar meer om een naast familielid te ondersteunen in haar moeilijke tijd met een man van bijna 72, die binnen een á twee jaar volledig ten onder is gegaan aan Alzheimer. Dus, kom ik, minstens een keer per week, op een “gesloten afdeling” van het verzorgingstehuis.
    Daar zie ik veel professionele en vrijwillige “dagbesteders” aan de gang met de bewoners, waarvan de meesten nog nauwelijks beseffen wie of waarom ze daar zijn. De man waarvoor ik kom, noemt me nog bij naam, maar dat is dan ook alles waaruit ik zou kunnen opmaken dat hij mij nog op de een of andere manier kent. Zijn gedrag is onvoorspelbaar, het kan elk moment wijzigen van rustig, kalm en vooral onsamenhangend voor zich uit murmelend, tot plotseling agressief gedrag naar personeel of andere bewoners. Met deze man kan je zelfs niet meer kienen of kaart spelen.

    Een enorme tegenstelling – en die benadert veel meer de situatie van jouw moeder – is een reactie via Facebook van een 94-jarige vrouw uit A’dam (zij noemt zich Ronny). Ik heb al een jaar of 4 via FB contact met haar en feliciteerde haar uitgebreid met haar 94e. Ik kreeg per omgaande een reactie terug. Die luidt als volgt:

    “Hallo Jacques, Reuze bedankt voor je felicitatie. Wat is het toch fijn dat ik een laptop heb. Zo hou ik toch met velen contact. Ik ga een nieuwe kopen want deze wordt wat traag.!!!!!! Drink nog ’s avonds een lekker glas wijn. Als het mooi weer is ..ga ik naar het dorp op een terrasje zitten. Ik mis wel mijn oude Jaguar. Geruild voor een rollator. Nou ja, dat is wel even wennen. Heel veel lieve groeten…Ronny”.

    Zo zie je maar hoe werelden van elkaar kunnen verschillen.

    Groetjes,
    Jacques

    • Hoi Jacques, leuk om weer van je te horen! Wat een fantastische vrouw moet die Ronny zijn. Zo zou ik ook wel 94 willen worden!!! Geweldig, ik heb het met een grote glimlach op mijn gezicht zitten lezen. Wát een levenslust spreekt hieruit, heerlijk! Daar krijg ik goede zin van. Bedankt voor je mooie reactie en een fijn weekend gewenst!

    • Hallo Pauline, dank je wel voor je reactie. Nu ben ik natuurlijk aan het gissen over die herkenbaarheid…misschien een collega? Maakt niet uit, in ieder geval leuk dat je de moeite hebt genomen een reactie achter te laten! Groetjes van Pascale Bruinen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s