Digitale afhankelijkheid

“Even snel een dienstreis declareren”, denk ik als ik op het werk een paar minuten heb tussen verschillende klussen in. Maar mijn computer denkt daar duidelijk anders over want ik kan niet eens inloggen. Op mijn scherm verschijnt de mededeling dat ik niet verbonden ben met het internet. De computer doet mij echter een hoopvolle suggestie: “Mogelijke acties: verbindingsproblemen vaststellen”.

Nu ben ik wel van de actie en als er ergens een probleem is, wil ik dit steevast oplossen en liefst nog een beetje snel ook. Dus klik ik opgewekt op deze balk. En dan moet ik wachten. Wachten. Wachten. Kennelijk moet mijn computer nu zwaar nadenken want ik zie onderin een groene streep héél langzaam, van links naar rechts, groeien. Als de streep eindelijk helemaal groen gekleurd is, krijg ik mijn langverwachte antwoord: “Het probleem kan niet met Probleemoplossing worden vastgesteld”.

Na een nanoseconde van ongeloof barst ik in schaterlachen uit. Ik vind het zelfs zo grappig dat ik dit moment van technisch vernuft absoluut wil delen met een nietsvermoedende collega, die een stukje verderop rustig zit te werken.

Omdat het hele werkproces op computers is ingericht, zijn we inmiddels zo digitaal afhankelijk geworden dat een grote storing verder werken nagenoeg onmogelijk maakt. Immers, alle correspondentie gaat per mail, stukken typ ik in Word en bijna alle enkelvoudige zittingen zijn geheel gedigitaliseerd.

Bij de voorbereiding van zo’n zitting wil ik onlangs één bepaald document op papier nalezen dus geef ik een printopdracht. Even later haast ik me naar de printer om het er af te halen, maar er rolt alleen de eerste bladzijde uit. Bij een nieuwe printopdracht gebeurt precies hetzelfde. Het is om gek van te worden want ik heb nog meer te doen.

Als ik me over dit euvel luidkeels beklaag, roepen mijn collega’s in koor dat je grotere pdf documenten ook alleen maar in stukjes aan de printer moet aanbieden, anders kan hij het niet verwerken. In stukjes? Kan het niet verwerken? Het gaat hier toch niet over een labiel overwerkt iemand, maar over een apparaat? Zevenentwintig pagina’s is toch niet bizar veel voor een printer, dacht ik zo. Ik kan het even niet meer volgen.

Maar nee, het is echt zo. Dus loop ik terug naar mijn bureau, deel het document op in drie delen en geef mokkend drie nieuwe printopdrachten in plaats van één, onderwijl denkend hoe dit mogelijk is omdat wij toch echt in 2014 leven. En vervolgens loopt alles vast. Eerst op de ene printer, en dan ook op de andere. We drukken diverse knoppen in, ik probeer de opdrachten te annuleren maar niks doet het nog.

Net als ik me erbij neer heb gelegd dat k nooit meer dan één bladzijde van mijn document tegemoet zal kunnen zien, beginnen beide printers ineens weer te ratelen alsof ze uit de dood zijn herrezen en drukken ze alsnog af. En hoe! Zelfs een dik half uur later krijg ik nog van deze en gene het zoveelste exemplaar van die vermaledijde zevenentwintig pagina’s op mijn bureau gelegd.

Mede door dit soort ervaringen ben ik zo’n type dat dus enorm dankbaar is als de computer zonder problemen opstart en de printer gewoon print. Daarom ben ik ook allergisch voor updates. Ik word niet goed van dat eeuwige gemorrel aan de software om die “nog sneller, beter en veiliger” te maken. Heb ik eindelijk programma’s die het gewoon doen en weet ik na veel ups en downs hoe een en ander werkt, komt er om de haverklap zo’n afgrijselijke update overheen waarna alles weer anders is of, zoals ik deze week merkte toen ik mijn column voor het Algemeen Dagblad wilde uploaden, de “plugin” ineens blijkt te zijn geblokkeerd. Ik dreigde mijn deadline niet te halen alleen maar omdat er weer zo nodig de tigste update moest worden geïnstalleerd (dit keer van flash player), waar ik overigens pas na veel gebel met de helpdesk achter kwam.

Ik weet niet of ik de enige ben met een afkeer van updates. Zo nee, stel ik voor om een vereniging op te richten die de belangen behartigt van al die digibeten zoals ik die gevrijwaard willen blijven van almaar nieuwe versies van een goed werkend programma. Sterker nog, dit zou een grondrecht moeten zijn.

Dus bij deze heb ik een dringende boodschap voor al die mensen die zich beroepshalve hiermee bezig houden: handen af van mijn software!

© Pascale Bruinen

Royalty-Free (RF) Clipart Illustration of an Angry Computer Supp

 

 

 

Advertenties

8 thoughts on “Digitale afhankelijkheid

  1. Zelf een ICTer zijnde, kan ik dit helemaal volgen. De vooruitgang valt niet te stoppen, maar soms zou je het de nek om willen draaien.

  2. Pascalle,

    Dit soort problemen kun je gemakkelijk analoog plakken op die van een reorganisatie.
    Een reorganisatie levert altijd problemen op. Kijk maar eens naar die van de politie in 1994. Iedereen was gewend aan de twee verschillende culturen, die van de gemeente- en de rijkspolitie. Ze worden bij elkaar gevoegd en dan begint de ellende. Eerst krijg je uiteraard de samenvoeging van twee totaal verschillende subculturen. Daardoor krijg je subculturen binnen subculturen. Daarna worden ze kinderziektes genoemd, later is de vergadercultuur of de bureaucratie de schuldige. Uiteindelijk wordt na 20 jaar besloten om een nieuwe reorganisatie te laten plaatsvinden. De problemen van de vorige zijn toch niet op te lossen.
    Ik vraag me dan af of de bedenkers van de nieuwe reorganisatie (De nationale politie) niet beseffen dat alle niet opgeloste problemen uit de vorige reorganisatie automatisch worden meegenomen naar de nieuwe.

    Met computers gaat het precies hetzelfde. Problemen worden niet opgelost, we creëren nieuwe updates en lossen daarmee alles op. Denken we tenminste.

    Uiteindelijk zijn we beland in de “zwarten pieten fase”. Nee, niet die van het Sinterklaasfeest, maar die van het inkoop- en aanbestedingsbeleid. Als je alles overziet, kan het niet anders dan dat hier de wet van Murphy heeft toegeslagen.

    Ik hoef me in elk geval niet meer af te vragen waarom bij het OM en de Rechterlijke macht zich soortgelijke problemen voordoen.

    Keep on smiling, zou ik zeggen. 🙂

  3. aaarch, om een reactie te geven moest ik eerst even…….updaten!
    Enfin, ik begrijp het, van de andere kant zorgt het er wel voor dat de “ik ken nog iemand die handig is met computers”- mannetjes , aan het werk blijven. Ik ben er zelf ook 1 van ….hahaha

  4. Tegen een menspersoon
    wordt vaak ook gezegd:
    “Ga met je tijd mee!”
    Het klinkt als verwijt,
    maar is meer een advies
    Temeer ook om
    aansluiting te vinden
    met de rest
    of…
    het zelf
    wat gemakkelijker te hebben

  5. Haha. Zeer herkenbaar. Daar ben je bij lange na niet de enige in. Ik vloek het ook regelmatig uit als er door alweer een nieuwe update iets anders niet meer werkt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s