Zoete Wraak

De cafetaria op het vliegveld van Fiumicino in Rome is niet echt aanlokkelijk maar we zullen het ermee moeten doen. We hebben immers nog wat tijd te doden voordat onze vlucht vertrekt, dus houden vriendin M. en ik een tafel bezet terwijl onze mannen in de rij gaan staan voor een hapje en een drankje.

Een smalle, slungelachtige jongen van de poetsploeg komt naar ons toe. Aan zijn gezicht te zien heeft hij er niet echt zin in vandaag, want het staat op onweer. Hij heeft een grote plastic bak in zijn handen waarin al het nodige vuile serviesgoed zit. Zonder een woord te zeggen begint hij de vieze koppen en borden, die de vorige klanten op ons tafeltje hebben achtergelaten, in zijn bak te smijten. Hij doet dit zo hard, dat de inhoud van de bak vervaarlijk rinkelt. M. en ik kijken elkaar even aan.

“Altijd een feest, zo’n werknemer die overduidelijk plezier heeft in zijn werk”, zeg ik tegen haar. Op datzelfde moment graait hij een – nog bijna vol – melkkannetje van onze tafel en gooit dat opzettelijk met een ferme zwaai bij de rest van het mishandelde serviesgoed in zijn bak.

Wat ik vrees, gebeurt prompt. De melk vliegt over de rand en druipt niet alleen op maar ook langs onze tafel, bovenop onze tassen die we daar net hebben neergezet. Ik kijk hem boos aan en zeg in het Italiaans (dat ik vloeiend spreek) dat hij moet opletten wat hij doet, waarbij ik hem wijs op de melk die zich inmiddels een weg baant onder onze tafel. Als antwoord krijg ik te horen dat hij dit “niet expres” deed, maar de ronduit valse grijns die mij ten deel valt als hij me daarbij recht aankijkt vertelt een ander verhaal. Vervolgens draait hij zich om en loopt doodgemoedereerd weg. Geen woord van excuus, laat staan dat hij de melk opveegt.

Ik voel mijn bloeddruk stijgen van kwaadheid over zoveel lompheid. Ik schuif mijn stoel naar achter en loop met versnelde pas achter hem aan. Ik vraag hem terug te komen om zijn rotzooi op te ruimen, maar hij kijkt niet op of om en loopt gewoon door.

Ik besluit het er niet bij te laten zitten en ga naar een van de dames die zo te zien hoger in de pikorde staan dan dit asociaal mannetje. Eén ervan blijkt inderdaad zijn leidinggevende te zijn. Ik doe op verontwaardigde toon mijn verhaal en eis dat zij hem opdracht geeft de boel te komen opruimen. “Ahhh…, signora!”, verzucht ze, waarna ze haar schouders verontschuldigend ophaalt en over gaat tot de orde van de dag. Even ben ik totaal verbijsterd over zoveel lethargie, maar ik had kunnen weten dat het zo werkt. We zijn per slot van rekening in zuidelijk Italië, waar ze zich kennelijk niet zo snel druk maken over werknemers die hun klanten schofferen.

Als ik terugkeer bij onze tafel komt de stoom me uit de oren. Onze mannen – die niets hiervan hebben meegekregen – hebben intussen croissants, koffie, thee en water meegenomen. M. heeft met wat servetten de ergste melkschade opgedept, maar gezamenlijk zinnen we nu op wraak.

Als we klaar zijn met eten, krijgen M. en ik tegelijkertijd het idee om dit keer eens níet alles keurig achter te laten. In plaats daarvan besluiten we eensgezind om er een zo groot mogelijke rotzooi van te maken. M. trekt alle suikerzakjes open en wrijft de inhoud uit over de hele tafel. Ik hou de borden ondersteboven en strooi zo alle kruimels over het tafelblad. Uit een ooghoek zie ik her en der mensen verwonderd kijken, maar dat boeit me nu eens niet. M. schudt de restjes koffie uit, terwijl ik mijn mok omkeer zodat de laatste slok thee niet in mijn keel, maar op de tafel terechtkomt. Als toetje gooien we nog het overgebleven water over de plakzooi en dan vertrekken we.

Als we op veilige afstand zijn, zeg ik tegen de anderen dat ik wil toekijken als onze poetser onze tafel moet gaan afruimen. Maar op hetzelfde moment bedenk ik nog iets veel beters: ik wil er stiekem foto’s van maken!

En zo kan het gebeuren dat ik me op een Italiaanse luchthaven verlaag tot paparazzi-achtig gedrag door, (hoe klassiek wil je het hebben?) verscholen achter een pilaar, foto’s te maken als dat vervelende kereltje onze speciaal voor hem achtergelaten presentjes opruimt.

Kinderachtig? Zeker.

Maar o, wat kan wraak zoet zijn.

© Pascale Bruinen

Zoete wraak

Als “paparazza” ben ik geen knip voor de neus waard, want ik heb hem alleen maar van achteren kunnen fotograferen. Maar daar is hij dan, onze Werknemer van de Maand (staand met wit hemd en zwart petje), terwijl hij onze tafel opruimt. Jammer dat ik zijn gezicht niet heb gezien toen hij ons afscheidscadeau ontdekte…

 

 

 

 

Advertenties

10 thoughts on “Zoete Wraak

  1. Ben het helaas niet met je eens hoe je gehandeld hebt…
    Je mag blij zijn dit in Italië gedaan te hebben… zo vaak zul je
    daar immers niet langs komen.
    Ik had mijn bestelling geannuleerd en was vertrokken.
    Maar kwaad met kwaad vergelden… het kost me moeite.
    Uit hoofde van jouw beroep had ik dit niet verwacht.
    En dan nog plaatsen op,je blog…
    Een werkgever of collega kan dit lezen en conclusies trekken.
    Was het overigens dijn in Italië?
    Meestal is de sfeer en hulpvaardigheid dáár juist optimaal!

    • Ik snap je standpunt heel goed en je hoeft het hier al helemaal niet mee eens te zijn. Jouw suggestie is inderdaad de koninklijke weg. Maar dit geval laat mijns inziens alleen maar zien dat ik, ondanks mijn voorbeeldfunctie, ook maar een mens ben met alle tekortkomingen die daar nu eenmaal bij horen. Ik ben niet perfect en dat is maar goed ook. Overigens hebben we het voor de rest heel fijn gehad in Italië en viel er over de sfeer en behulpzaamheid in het algemeen niets te klagen. Maar daar ging deze column natuurlijk niet over. Fijn weekend!

    • Hoi Theo, dank je wel voor je reactie. Ja, inderdaad, hiermee wil ik laten zien dat ik nog lang niet die permanente “zen-staat” heb bereikt die ik wel zou willen. Ik leer iedere dag weer bij!

  2. Kijk eens aan, Pascale wordt rebels! Mooi zo, ’t wordt tijd om dergelijk personeel de les te lezen. Je ziet trouwens steeds vaker onverschilligheid en botheid bij de bediening, vooral bij het jongste grut (soms nauwelijks 16 jaar oud). Dat komt natuurlijk omdat de uitbater met alle mogelijke middelen zoveel mogelijk geld willen verdienen. Gelukkig kan het ook anders. Kijk maar eens b.v. bij Shoko in Rekem. Altijd vriendelijk, netjes verzorgd en gekleed, professioneel en menselijk. Daar geef je met liefde iets extra’s.

    Overigens spreek ik personeel met ontoelaatbaar gedrag ook toe. Ik heb in Maastricht zelfs ’n keer niet betaald. Daar was het eten niet te pruimen (3 kwartier wachten, niet conform de bestelling, lauwe en smerige frites). Het werd gepikt en ik plaatste een negatieve recensie op zijn Internetsite.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s