De Kerstmarktmythe

Onlangs ben ik er weer ingetrapt. In de kerstmarktmythe.

Na eerdere hevige teleurstellingen tijdens het slenteren over een van de “sfeervolle kerstmarkten”, was ik dit jaar vastbesloten geen voet erop te zetten. Totdat er, een paar dagen terug,  diep binnenin me een stemmetje is dat vilein fluistert dat het nu misschien wél meevalt.

Omdat we toch al in de stad zijn, betreed ik met manlief het grote plein dat speciaal voor die gelegenheid is omgetoverd in iets dat door moet gaan voor “magisch”. Wellicht dat het probleem zit in het enorme verwachtingspatroon dat dit woord in mij oproept. Magisch associeer ik in dit verband met Anton Pieck-achtige kersttafereeltjes waar mij de mond van open valt.

Fout dus, he-le-maal fout. Want al na een paar meter schuifelen tussen andere hoopvollen zie ik de overbekende houten hutten al weer opdoemen met daarin doodgewone handtassen, riemen en – o horror – hoesjes voor mobiele telefoons. Het moeten bekijken van deze spuuglelijke commerciële uitingen is het aller-, allerlaatste dat ik in verband breng met het ultieme Kerstgevoel.

Dat het nog daglicht is en het dus opvalt dat her en der kabels lopen en er grote lelijke afvalcontainers staan draagt ook niet bij aan de verhoging van de sfeer. Daar heb je toch minimaal twinkelende lichtjes voor nodig (mental note: ga dus sowieso nóóit overdag).

Omdat ik Kerstmis rotsvast associeer met ijselijke kou en besneeuwde straten en huizen (met dank aan de filmklassieker White Christmas), helpt het lente-achtige weer ook al niet mee om het magische kerstgevoel te ervaren. Want hoewel her en der dapper wordt getracht de kerstschijn op te houden door het serveren van braadworsten, geurige Glühwein en dampende chocolademelk bij temperaturen die inmiddels zijn opgelopen tot zo’n 13 graden, daalt bij mij de kerstsfeer tot ver onder het vriespunt. Als het aan mij ligt, wordt het verpesten van mijn mooie winterse droom nog snel met stip op één als bespreekpunt op de Klimaattop geplaatst.

De gezichten van de stelletjes die in een zielloze witte plastic tent aan van die sta-tafeltjes hun drankjes nuttigen, spreken boekdelen. Het verschil met het après-ski gevoel van die gezellige berghut in een wintersportoord is onoverbrugbaar, dus lijkt dit meer op een verplicht nummer.

Het enige dat mij in de verte doet denken aan een winters schouwspel, is de schaatsbaan. Maar waar ik denk aan ouderwets schaatsplezier, blijkt al snel dat zelfs hier de digitale gekte heeft toegeslagen. Want op het ijs zie ik alleen maar jongeren die al schaatsend selfies maken en aan het whatsappen zijn.

Kijkend naar al die verveelde blikken van jongeren, oudere mensen en koppels met kinderwagens die doelloos tussen de kraampjes doorlopen, bekruipt me het idee dat iedereen die zich nu op dit plein bevindt op zoek is naar dat ultieme gevoel van …, ja van wat eigenlijk? Na enig nadenken geloof ik dat mensen, ik incluis, naar een kerstmarkt trekken in een hunkering naar wat ouderwetse gezelligheid, nostalgie en geborgenheid omdat we allemaal graag die ultieme kerstdroom van de reclames, uit oude films of videoclips en boeken in het echt willen beléven. Maar tegen zo’n oersterke beelden die zich diep in ons hebben geworteld is een kerstmarkt als deze niet opgewassen. Dat is en blijft een ongelijke strijd.

Nog geen vijf minuten later zijn manlief en ik alweer van het plein afgevlucht. Beiden opnieuw een illusie armer.

© Pascale Bruinen

Kerstmarktmythe

Advertenties

8 thoughts on “De Kerstmarktmythe

  1. Dat krijg je ervan als de mens buiten zichzelf op zoek gaat naar datgene waarop hun innerlijke (onbewuste) hunkeringen naar uitgaan. Als wij binnenin onszelf op zoek gaan naar de lichtjes en warmte, dan zouden we spontaan wakker schrikken wanneer wij ons aantreffen op de kerstmarkt 🙂

    • Beste Eduard, dank je wel voor het compliment. Ik had al zo’n voorgevoel dat meer mensen mijn gevoel van teleurstelling zouden kunnen herkennen. Toch wens ik je hele fijne kerstdagen!

  2. Mevrouw Bruinen,ik heb een tip voor u en uw man om die romantische kesrtdagen door te komen!Ga naar de bibliotheek huur de Britse Crime The Fall seizoen1/2 en ik garandeer u zit beiden op het puntje van de bank.Denk vooral aan hoofstuk 18 van uw boek,want daar refereert het wel aan.Het speelt zich af in Belfast en Schotland.Voor trailers kijk op google.Geweldig gespeeld echt waar!Daarna naar de kerstmarkt ha ha.afz N.Lindhout.

  3. Wel 3x gelezen deze column, zo treffend kan niemand het verwoorden als jij Pascale ! En ook helemaal waar, al jaren heeft deze “kerstmarkt” NIETS met kerst te maken. De verlichting daarentegen mag er zijn, maar ook alleen als het donker is. Laten we het met die dagen maar lekker thuis gezellig maken, kunnen de toeristen zich “sjaggernere” over het magische plein van Maastricht.

    • Dank je wel voor het mooie compliment. Ja, de kerstverlichting vind ik wel iets magisch hebben, maar dat is vooral op andere plekken in de stad. Ik steek binnen wel de theelichtjes aan voor een magische touch!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s