Het recht om fouten te maken (1)

Als ik één ding de afgelopen jaren wel heb geleerd, is het dat loslaten extreem moeilijk is. Vooral het stapsgewijs loslaten van mijn kinderen, heeft me de nodige moeite gekost. Met de kennis van nu had ik het destijds hoogstwaarschijnlijk heel anders aangepakt.

Neem bijvoorbeeld de hele middelbare schooltijd van mijn zoon en dochter. Mijn referentiekader was hoe ik vroeger zelf was op die leeftijd. Nu ging ik toevallig altijd ontzettend graag naar school. Ik herinner me nog heel goed dat ik het als bakvis (net als mijn hartsvriendinnen) heel jammer vond als het vrijdagmiddag was en het weekend voor de deur stond. Het was namelijk zo gezellig op school. Er was een speciale sfeer van geborgenheid maar ook van onbezorgde lol die we onderling hadden. En dan zwijg ik nog maar van een paar jongens in hogere klassen die we toch o zo interessant vonden.

Maar ik vond school ook echt leuk omdat ik heel leergierig was. Ik had een honger naar kennis, al vond ik zeker niet alles even interessant. Zo hebben de beruchte B-vakken mij helaas nooit kunnen bekoren omdat ik, hoe ik het ook probeerde, er eenvoudigweg weinig van snapte. Wellicht staat mede daarom dat moment in mijn herinnering gegrift waarop de scheikundelerares naar mijn bankje liep en me mijn proefwerk met daarop een 6- teruggaf. “Heel goed gedaan Pascale!” zei ze bemoedigend tegen me, de schat. Apetrots was ik op deze magere voldoende, die me urenlang zwoegen had gekost.

Nee, ik was een echt Alfameisje. Goed in talen en echte leervakken zoals geschiedenis en aardrijkskunde, waarvoor ik dan ook hoge punten haalde. Ik maakte altijd keurig mijn huiswerk (want stel je voor dat ik een beurt kreeg en het niet wist! O, de schaamte!) en draaide voor de proefwerkweek vakkundig een hele planning in elkaar van wanneer ik wat ging leren, zodat er zelfs ruim de tijd was om alles nog eens te herhalen.

Met mezelf (en mijn vriendinnen, die precies hetzelfde waren) als lichtend voorbeeld in mijn achterhoofd, ging ik er bij aanvang van de schoolcarrières van mijn beide nazaten er dus voetstoots vanuit dat zij eenzelfde mentaliteit zouden hebben. Alleen bleek al snel dat dit ideaalbeeld niet helemaal klopte met de rauwe werkelijkheid. Of beter gezegd: helemaal niet.

Want zoonlief, mijn oudste, was weliswaar erg slim maar vooral een kei in het voortdurend voor zich uitschuiven van al zijn huiswerk. Hij heeft tijdens alle schooljaren het uitstellen van taken tot een ware kunst verheven en mij zo menigmaal tot wanhoop gedreven.

Mijn dochter leek daarentegen meer op mij. Althans in die prettige veronderstelling verkeerde ik nog tijdens haar brugklasjaar. Ze leerde zich een ongeluk en haalde prachtige punten. “Hè hè”, dacht ik opgewekt, “is er toch eentje die wat van mij weg heeft.” Het daaropvolgende jaar werd ik ook ruw uit deze mooie droom gewekt. Dochterlief had plotsklaps (in navolging van haar vriendinnen) “besloten” dat ze niet langer zoveel tijd met haar neus in de boeken wilde zitten. Ze wilde namelijk ook nog graag “een leven” hebben.

Tja. Toen viel mij effe niets meer in.

© Pascale Bruinen

Herkenbaar? Lees volgende week deel 2.

loslaten

 

 

Advertenties

9 thoughts on “Het recht om fouten te maken (1)

  1. Kinderen, mevrouw Bruinen kinderen zijn oninvoelbaar!Je denkt ja ik door zie ze maar dan wordt er gezegd:ik wil een eigen leven!Ik heb mijn dochter al vijfjaar niet meer gezien of gehoord.Misschien zie ik haar as zondag want dan wordt mijn kleindochter 6 jaar.Dus tel uw zegeningen.Ps;Heel misschien hoop ik! afz uw trouwe fan Nico Lindhout.

  2. Meestal (meestal hè, pin me er niet op vast) komt alles gewoon op z’n pootjes terecht en denk je achteraf ‘Waar heb ik me nou toch zo druk om gemaakt!’. Zó herkenbaar dit.
    Volgens mij heb je leuke kinderen 🙂
    Groet, Gerda de Jong

  3. Tja Pascale, het Is of Ik jouw tekst zelf heb geschreven. Zoonlief een geitenwollen sokken figuur, nooit boos, ging altijd zijn eigen gang. Dochterlief was wat meer problematisch. Net 16 was mevrouw verliefd op een soldaat die niet meer kon als er bij hangen en graag wilde worden uitgezonden voor de premie achteraf. Onder mijn hoede was er al een woning gekocht. En regelmatig zat daar de soldaat met zijn vrienden drie kratjes bier te legen. Ik heb, hoewel verkeerd, mijn dochter zijn ware aard laten zien. Helaas vond ze dat ik me maar in moest houden. Gelukkig voor mij en mijn dochter dacht ze wel na. Toen de soldaat in Afghanistan zat bleek hij heel jaloers te zijn en belde haar dagelijks wat ze deed en waar en met wie ze uit was, Dat kon niet lang duren en dat deed het ook niet. Huis verkocht inboedel gedeeld en weg wezen.

    En paar jaar later vond ze toch de ware en voor zoonlief lag voor zijn neus de zelfde ware dame. Ik ben volmaakt gelukkig, Kan me nog steeds niet voorstellen dat ik heb getwijfeld, maar nu ben ik volmaakt gelukkig. Blijkbaar heb ik toch iets goedgedaan!

    • Beste Bob, fijn dat alles goed is gekomen. En de moraal van het verhaal is: ze moeten er uiteindelijk zelf achter komen en dan de verantwoordelijkheid nemen om zelf keuzes te maken. En als ze een keuze maken, moeten ze vervolgens ook leren de consequenties van die keuzes zelf te aanvaarden.

      • Ik reageer niet vaak maar dit trof doel voor mijn gevoel. Van kleins af aan hebben we tot in den treure uitgelegd dat ze kleine volwassenen waren. Op een gegeven moment hadden ze door dat wat ze deden of opmerkten ook consequenties kon hebben. Ik heb ze zien nadenken, maar volgen was moeilijk, ze werden steeds slimmer om hun zin te krijgen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s