Een boek over liefde en verlies, verdriet en veerkracht, hoop en verwondering…

Als jij iemand bent die:

  •  niet wil lezen over hoerenlopers, drankorgels of drugs/dopinggebruik bij topsporters;
  • geen zin heeft zich te verdiepen in iemand die zijn hele familie stelselmatig afperst en alleen maar dood en verderf zaait;
  • nul behoefte heeft aan sensatie en negatieve vibes maar juist des te meer aan een feel good boek dat je kan ontroeren en inspireren met een sprookjesachtig maar waar gebeurd verhaal,

dan is mijn boek, Het jaar van de uil, echt iets voor jou.

Het gaat over dingen die ertoe doen in ieders leven en roept daarom veel herkenbaarheid op; over rauwe emoties, over de liefde van een dochter voor haar vader, over afscheid nemen van dierbaren, je ouderlijk huis en van je jeugd. Maar ook over hoe krachtig je eigenlijk bent, hoe mooi het leven is, hoe weinig we eigenlijk stil staan bij alles wat we allemaal ‘hebben’. Het jaar van de uil neemt je mee op een reis door je binnenste, leert je dat toeval niet bestaat en dat magische dingen kunnen gebeuren als je er open voor staat en anders durft te kijken…

Nog niet overtuigd?

Lees hier dan een paar reviews van lezers.

“Ik heb het boek uit! Niet weg te leggen zo mooi! Mijn vriendenkring weet wat ze gaan krijgen de komende verjaardagen…Pascale, ik duim voor een volgend boek…”.

“Pascale ik heb net je boek uitgelezen. Gebeurt niet vaak maar ik had tranen in mijn ogen. Wat een mooi boek. Recht uit het hart…En zo dicht bij mijn eigen gevoelens. Het is alsof je me iets hebt willen zeggen…Je hebt me aan het denken gezet…Bedankt!”

Er zou hierover eigenlijk een film gemaakt dienen te worden. Je bent en blijft een schrijfster pur sang! Super!”

Lieve Pascale, ik heb genoten van je boek. Je hebt me geraakt met jouw verhaal; eerlijk, mooi, met humor en zo puur! Dank je wel… ik kijk uit naar je volgend boek!”img_3279

Eerste zin uit het boek Het jaar van de uil.

 

Afscheid

Er is een afscheidsgolf gaande op ons parket. In korte tijd verlaten drie collega’s de werkkring omdat ze gaan genieten van hun welverdiende pensioen. Ik ken ze alledrie, maar met de een heb ik meer van doen gehad dan met de ander.

De drie parketsecretarissen hebben er allemaal een lang dienstverband op zitten. Dit betreft nog de generatie die het hele werkzame leven trouw is geweest aan één en dezelfde baas. Kom daar tegenwoordig maar eens om.

Een aantal collega’s heeft voor een van de vertrekkende mannen (laat ik hem Dirk noemen) een heuse surprise-brunch georganiseerd. Ze hebben allerlei lekkers ingeslagen zoals (paas)eieren, verschillende verse broodjes, vleeswaren en kaas als beleg, lekkere cakes, melk en fruitsap.

Tijdens de middagpauze verzamelen zich vele medewerkers in een lege vergaderzaal waar alles al feestelijk klaar staat. Als we allemaal binnen zijn, gaan twee mannen het nietsvermoedende feestvarken ophalen. Ondertussen moeten wij zo stil mogelijk blijven, maar dat blijkt geen sinecure. Zeker niet als tot wel drie keer toe de deur openzwaait en het telkens niet onze pensionado, maar een laatkomer blijkt te zijn.

Maar dan is eindelijk het moment suprême aangebroken en stapt onze bijna-gepensioneerde al kletsend de ruimte binnen om meteen stokstijf te blijven staan bij het zien van al die mensen en het horen van ons gebrulde “Verrassing!”. Een grote glimlach verschijnt op zijn gezicht. Hij is zichtbaar ontroerd.

Onze hoofdofficier houdt een mooie speech waarin hij tot hilariteit van velen memoreert dat het inmiddels bijna 45 jaar geleden is dat onze Dirk als zeventienjarige (!) bij het parket was begonnen als “Schrijver A” (geen idee wat dat inhield) voor het lieve sommetje van 440 gulden per maand.

Braaf sluit ik aan in de rij om afscheid van Dirk te nemen. Als ik aan de beurt ben, blijkt dat hij bepaald niet achter de geraniums zal gaan zitten. Hij gaat lekker genieten van al het moois dat het leven te bieden heeft.

Met drie kussen op de wang (een goed Limburgs gebruik), een bedankje voor onze samenwerking en een ferm “Veel plezier met alles wat je gaat doen!”, neem ik afscheid van een instituut .

Even later zit ik weer achter mijn bureau alsof er niets is gebeurd.

En toch.

Op de een of andere manier voelt het anders.

© Pascale Bruinen

afscheid

Deze column is op 9 april 2015 verschenen in het Algemeen Dagblad