Reviews ‘Het jaar van de uil’ op Bol.com

schermafbeelding-2016-11-29-om-16-44-42-2

Gemiddelde uit 6 beoordelingen: 5 sterren

Onverwacht ontroerend

SaraB: de schrijfster heeft een bijzondere ontwikkeling doorgemaakt. Ze stelt zich heel kwetsbaar op in dit boek en dat is heel inspirerend. Het is heel bemoedigend om te lezen dat je, ook al raak je in een diep dal, het altijd mogelijk is om daar weer uit te komen.

Pakkend

MartinevS: een zeer openhartig en meeslepend verhaal, waarin verleden en heden samenkomen. Het beschrijft op een prachtige manier de ommekeer in het leven van de schrijfster. Het bewijs dat er meer is tussen hemel en aarde!

Een heel bijzonder boek

Jackybrown: eenmaal begonnen kon ik niet meer stoppen met lezen, ontroerend en heel mooi geschreven.

Op zoek…

Marlie90: een verrassing en een traan, een glimlach, een zoektocht, een vinden, magische woorden. Rauwe rouw, compassie, alleen, samen. Herinneringen zoeken, herinneringen maken. Dit boek neemt je mee op reis, naar je eigen heilige graal, die vinden en durven te omarmen.

Geweldig!

SandraMrtns: een prachtig persoonlijk verhaal dat je vanaf het eerste- tot en methet laatste hoofdstuk blijft boeien. Zeker een aanrader!

Aanrader!

IreneFranssen: ik raad dit product aan. Fascinerende en openhartige ‘page-turner’.Na het lezen van dit boek kùn je haast niet anders, dan bij jezelf te rade gaan naar je eigen drijfveren.

Twee dromen komen uit

Een paar maanden voordat mijn vader sterft, doe ik hem een plechtige belofte: als ik ooit een boek schrijf, draag ik dit aan hem op. Aan de schittering in zijn ogen zie ik dat hij hierdoor geraakt is. Als echt papa’s kindje doet dit me deugd. Anderhalf jaar later teken ik, nota bene op mijn vaders verjaardag, mijn eerste boekcontract. Toeval of toch niet? Zo komt mijn eerste droom uit, al maakt mijn vader dit helaas niet meer mee. Zoals beloofd draag ik mijn debuut Mijn eerste lijk is gelukkig vers – een heel persoonlijk inkijkje in mijn werk als officier van justitie – aan hem op.

Sindsdien ben ik officieel auteur. Auteur. Het woord alleen al maakt me belachelijk gelukkig. Maar tegelijkertijd begint er iets te knagen. Met een wekelijkse column in het Algemeen Dagblad en een heus boek zit ik in deze drukke baan echt aan mijn taks. Maar inmiddels ben ik besmet geraakt met het schrijfvirus waardoor ik alleen maar meer wil. Een moeilijke tijd breekt aan. Want hoe nu verder? Het liefst zou ik mijn toga aan de wilgen hangen, maar bij de gedachte om mijn vaste baan op te zeggen in ruil voor een onzeker bestaan als schrijver breekt het zweet me uit. Wat als ik niet goed genoeg ben, geen geld ermee kan verdienen? Wat zullen anderen hiervan vinden? Het angstspook waart rond en zorgt voor veel innerlijke onrust.

Totdat ik me op een dag die éne vraag stel. Hoe voelt het als ik niet wegga maar zou blijven? Als ik wacht op het fysieke antwoord merk ik dat mijn hele lijf zich aanspant. Dit valt samen met de realisatie dat als ik nu niet vertrek, ik tot aan mijn pensioen officier van justitie zal blijven. En hoewel dit een prachtige en betekenisvolle baan is, voel ik een enorme weerstand opkomen tegen dit idee. Want dat zou immers ook betekenen dat ik het schrijven op zou moeten geven.

En ineens weet ik het zeker: liever nu de sprong in het diepe wagen, dan eeuwig spijt hebben het niet eens geprobeerd te hebben.

Mijn hart wijst me zo dus de weg. Een weg, die ik nooit had kunnen vinden zonder het heftige rouwproces dat ik heb doorgemaakt na de dood van mijn vader en dat is uitgemond in een magische gebeurtenis die mij voorgoed heeft veranderd. Dankzij dit betoverende voorval met een uil in de hoofdrol – mijn tweede droom die uitkwam – weet ik dat ik kan vertrouwen op mijn gevoel en dat wonderen bestaan.

Was mijn motto vroeger ‘Eerst zien, dan geloven’, sindsdien luidt het ‘Eerst geloven, dan zien”.

Want als je diep van binnen écht gelooft dat een verlangen werkelijkheid kan worden, zul je vroeg of laat de manifestatie ervan ook in jouw leven zien.

© Pascale Bruinen

unknown-3

Deze column is op 24 oktober 2016 als blog verschenen op http://www.inspirerendleven.nl

 

Interview in ‘Mijn Geheim’ Special over wonderen

Vandaag is de ‘Mijn Geheim’ special over wonderen verschenen. Daarin staat een interview over mijn transformatieproces dat ik doormaakte na de dood van mijn vader zoals omschreven in mijn boek ‘Het jaar van de uil’. Daarin kun je lezen over mijn wonderbaarlijke ervaringen waarin een uil een centrale rol speelt…

img_3309img_3310img_3311img_3312img_3313img_3314

Nieuwe Chapeau Magazine is uit…

Editie 6 van Chapeau Magazine is net uit. Daarin vind je een editorial van mijn hand over de trends op het gebied van wonen, interieurs en design getiteld ‘Duurzaam, duurzaam, duurzaam’ en een stuk over én uit mijn boek Het jaar van de uil. 

schermafbeelding-2016-11-24-om-15-14-57

schermafbeelding-2016-11-24-om-15-15-03

schermafbeelding-2016-11-24-om-15-12-29

De oester opent zich

Vanaf het moment dat ik het schrijven heb ontdekt, besteed ik het grootste deel van mijn spaarzame vrije tijd aan een wekelijkse column voor mijn blog. Langzaam maar zeker durf ik dankzij het schrijven steeds iets meer van mezelf te laten zien. Beetje bij beetje wordt de oester opengewrikt.

Hoe persoonlijker mijn columns, hoe meer herkenning ontstaat bij mijn lezers. Het verhaal van de één, blijkt vaak ook het verhaal van de ander. Dat vind ik een mooie gedachte.

Schrijven maakt me gelukkig en voorziet in een sterke persoonlijke behoefte, zoveel is duidelijk. Na een tijdje wil ik ook over mijn werk gaan schrijven. Ik vind het namelijk hoog tijd om eens het menselijke gezicht achter die strenge zwarte toga te laten zien. In de juridische wereld is het tonen van emoties not done. Ik vind het echter juist belangrijk om te laten zien dat een openbaar aanklager ook worstelt met twijfels, gevoelens en dilemma’s.

Mijn idee leidt er uiteindelijk toe dat ik een wekelijkse column krijg in het Algemeen Dagblad. Daarin laat ik zien wat het werk voor impact heeft op mij maar ook op mijn gezinsleden. Ik stel me zo heel kwetsbaar op, iets dat geen teken is van zwakte maar juist van moed, durf en kracht. Zo word ik dus een schrijvende officier/aanklagende columnist.

Kort hierna, eind 2012, sterft mijn vader, waarna ik – een echt papa’s kindje – in een intensief rouwproces terecht kom dat me laag voor laag afpelt, totdat van mij alleen nog mijn pure kern resteert. In deze periode kom ik terecht op de bodem van een hele diepe put. Door het verdriet in volle omvang toe te laten, kom ik er uiteindelijk sterker uit dan dat ik erin ging. Tijdens deze trieste periode vinden verschillende opmerkelijke gebeurtenissen plaats, die uitmonden in een intense spirituele gebeurtenis waarin een uil een magische rol speelt.

Deze ervaring heeft mij voorgoed veranderd. Vanaf dat moment kan ik niet meer tegen geweld. Het lijkt wel alsof ik extra gevoelig ben geworden voor alles wat ver af staat van vrede, liefde en harmonie. Zodoende heb ik nu wel een probleem want mijn professionele wereld van de misdaadbestrijding is daarvan immers lichtjaren verwijderd. Andere gevolgen van dat betoverende moment zijn dat ik sindsdien meer ontzag heb gekregen voor de natuur, een grote verbondenheid ervaar met anderen en volledig vertrouw op mijn gevoel en intuïtie. Ik heb mezelf gevonden.

Mijn nieuwe ik volgt voortaan het liefst alleen nog haar hart. En dat heeft me onlangs weer op een nieuw spoor gezet.

Als ik vijftig ben, wil ik een boek hebben geschreven.

© Pascale Bruinen

 

Deze column is op 10 oktober 2016 als blog verschenen op http://www.inspirerendleven.nl.

open-oester-op-ijs-6144007-2

 

Een boek over liefde en verlies, verdriet en veerkracht, hoop en verwondering…

Als jij iemand bent die:

  •  niet wil lezen over hoerenlopers, drankorgels of drugs/dopinggebruik bij topsporters;
  • geen zin heeft zich te verdiepen in iemand die zijn hele familie stelselmatig afperst en alleen maar dood en verderf zaait;
  • nul behoefte heeft aan sensatie en negatieve vibes maar juist des te meer aan een feel good boek dat je kan ontroeren en inspireren met een sprookjesachtig maar waar gebeurd verhaal,

dan is mijn boek, Het jaar van de uil, echt iets voor jou.

Het gaat over dingen die ertoe doen in ieders leven en roept daarom veel herkenbaarheid op; over rauwe emoties, over de liefde van een dochter voor haar vader, over afscheid nemen van dierbaren, je ouderlijk huis en van je jeugd. Maar ook over hoe krachtig je eigenlijk bent, hoe mooi het leven is, hoe weinig we eigenlijk stil staan bij alles wat we allemaal ‘hebben’. Het jaar van de uil neemt je mee op een reis door je binnenste, leert je dat toeval niet bestaat en dat magische dingen kunnen gebeuren als je er open voor staat en anders durft te kijken…

Nog niet overtuigd?

Lees hier dan een paar reviews van lezers.

“Ik heb het boek uit! Niet weg te leggen zo mooi! Mijn vriendenkring weet wat ze gaan krijgen de komende verjaardagen…Pascale, ik duim voor een volgend boek…”.

“Pascale ik heb net je boek uitgelezen. Gebeurt niet vaak maar ik had tranen in mijn ogen. Wat een mooi boek. Recht uit het hart…En zo dicht bij mijn eigen gevoelens. Het is alsof je me iets hebt willen zeggen…Je hebt me aan het denken gezet…Bedankt!”

Er zou hierover eigenlijk een film gemaakt dienen te worden. Je bent en blijft een schrijfster pur sang! Super!”

Lieve Pascale, ik heb genoten van je boek. Je hebt me geraakt met jouw verhaal; eerlijk, mooi, met humor en zo puur! Dank je wel… ik kijk uit naar je volgend boek!”img_3279

Eerste zin uit het boek Het jaar van de uil.