Nieuwe recensie ‘Het jaar van de uil’

Boekenblogger- en instagrammer ‘Biebmiepje’ – ‘I live and breathe books‘ – heeft een mooie recensie geschreven van Het jaar van de uil.

Hier een tipje van de sluier: ‘Wat heeft Pascale het mooi verteld, ik kreeg het gevoel dat ik haar kende door dit super persoonlijke verhaal. Zo openhartig, zo moedig, zo mooi… Dit ontroerende verhaal over verlies, rouw en spiritualiteit heeft me echt onwijs geraakt! En ziet het boek er niet prachtig uit? I’m in love!’

Hele review lezen? Zie http://biebmiepje.nl/2017/01/16/het-jaar-van-de-uil-pascale-bruinen/

Trots!schermafbeelding-2017-01-16-om-09-37-47

Het S-woord

In onze westerse wereld lijkt tegenwoordig geen enkel taboe meer te bestaan. Grof geweld, kinky seks, we zijn er inmiddels immuun voor. Maar laat het woord ‘spiritualiteit’ vallen en veel mensen schieten spontaan in een kramp. Ze weten zich er eenvoudigweg geen raad mee. Want ondanks dat er steeds meer belangstelling bestaat voor zingeving – denk maar aan mindfulness, yoga en meditatie -ligt het S-woord velen zwaar op de maag.

Tot een paar jaar geleden kreeg ik zelf ook spontaan rode vlekken in de hals als ik alleen al het woord hoorde. Ik kon er niets mee, omdat het voor mij symbool stond voor alles waar ik wars van was: zweverigheid, verschijnselen die niet rationeel verklaard konden worden en vage figuren (om niet te zeggen oplichters) die over de rug van verdrietige mensen grof geld verdienden door te beweren dat ze ‘contact’ maakten met gene zijde. Ik associeerde spiritualiteit met mensen die in rozerode gewaden de hele dag door ‘Ommmmmmm’ aan het chanten waren en 24/7 op klankschalen sloegen, totaal onbewust van wat er zich in de ‘echte’ wereld van alledag afspeelde. Mannen en vrouwen die op een naïeve manier in het goede van de mens geloofden in weerwil van alle bewijzen van het tegendeel. Dwaze dagdromers die via collectieve meditatie de wereld probeerden te redden van de ondergang.

Hoezo vooroordelen?

Mijn vertekende beeld van spiritualiteit werd destijds grotendeels gekleurd door mijn toenmalige werk als officier van justitie. In die baan werd ik immers al jarenlang geconfronteerd met de verschrikkelijke dingen die mensen elkaar aandoen. Deze beroepsdeformatie leed er stapsgewijs toe dat mijn vertrouwen in de medemens steeds minder werd.

Iemand wiens core business het is om mensen strafrechtelijk te vervolgen zodat ze voor straf moeten gaan werken, geldboetes dienen te betalen, niet langer hun auto mogen besturen, (langdurig) naar de gevangenis moeten of zelfs in de TBS met dwangverpleging terecht komen, maakt niet veel vrienden. Vanwege de veiligheidsrisico’s bleef ik daarom low profile, was ik heel voorzichtig in het aangaan van nieuwe contacten en hield ik me verre van sociale media. Zo werd ik langzaam maar zeker steeds geslotener, totdat ik uiteindelijk zo potdicht zat als een oester met watervrees. Dit zorgde voor een enorm gemis aan verbondenheid met alles en iedereen.

Tenslotte moest ik altijd op zoek naar keiharde bewijzen dat een verdachte het tenlastegelegde strafbare feit had gepleegd. Zo niet, zou de zaak immers resulteren in een vrijspraak. Vandaar dat ik als nuchtere jurist nooit iets geloofde totdat ik dat onomstotelijk met objectieve argumenten kon staven.

Maar dan overlijdt mijn vader. Na een intens rouwproces gebeurt er iets in mijn leven dat zó bijzonder is, dat het mijn wereld totaal op zijn kop zet en mij voorgoed verandert. Dit magische voorval leidt er uiteindelijk zelfs toe dat ik mijn baan als officier opgeef om mijn droom, een bestaan als schrijver, te kunnen waarmaken. Sindsdien omarm ik spiritualiteit en geloof ik op voorhand alles totdat het tegendeel blijkt.

Dit transformatieproces heb ik beschreven in mijn tweede boek, ‘Het jaar van de uil’, dat onlangs is uitgekomen. Als motto voor mijn boek heb ik een citaat gekozen van de Belgische arts en psycholoog Gerbert Bakx:

‘Spiritualiteit is niets anders dan ontvankelijkheid voor schoonheid die we niet kunnen verklaren.’

Mooier had ik het S-woord zelf niet kunnen omschrijven.

© Pascale Bruinen

Deze column is eerder verschenen als blog op Chapeaumagazine.com

de-wolk-van-word-spiritualiteit-16078749

Deze column is op 6 oktober 2016 als blog verschenen op www,chapeaumagazine.com.

Reviews ‘Het jaar van de uil’

Nog maar zes dagen en dan is het zover! Dan ligt mijn tweede boek, Het jaar van de uil in de winkel. Een waargebeurd verhaal over liefde, verlies en verdriet. Over veerkracht en verwondering, hoop en humor, zelfs op de treurigste momenten. Over hoe je je verdriet als springplank kunt gebruiken om jezelf te hervinden nadat je op de bodem van een hele diepe put hebt gezeten. Over het tonen van kwetsbaarheid, dat geen teken is van zwakte, maar juist van moed, durf en kracht. Dit boek gaat, kortom, over universele thema’s in een heel persoonlijk en troostrijk jasje. Maar het gaat ook over de Wet van de Aantrekkingskracht die ik met eigen ogen aan het werk heb gezien. Hierdoor is mijn wereld zoals ik die tot dan kende totaal op zijn kop gezet.

Inmiddels zijn er meer reviews binnen die ik hier met jullie wil delen. 

Vreneli Stadelmaier, auteur van de bestseller ‘Fuck die onzekerheid’ en winnares van de Joke Smit-prijs 2015:

”Het jaar van de Uil is een mooi spiritueel requiem voor een vader. Bruinen beschrijft prachtig hoe afscheid nemen kan leiden tot herbezinning en transformatie. Een bemoediger voor iedereen die zichzelf opnieuw wil uitvinden.’

Egbert Brons, coach/trainer/procesbegeleider en onderzoeker van de kunst van creatie:

‘In dit meesterlijk geschreven boek speelt de Wet van Aantrekkingskracht een prominente rol. Zorgvuldig verpakt in het verhaal worden puzzelstukjes aangereikt die er voor zorgen dat je tot op het laatst nieuwsgierig blijft naar de ontknoping.

Het verhaal kent verschillende lagen en is niet alleen een familiegeschiedenis. Het is ook het verhaal van twee transformatieprocessen. Eén proces is het proces dat we vroeg of laat allemaal zullen meemaken, het andere is een proces dat alleen gegund is aan wie zich durft open te stellen voor het onstoffelijke en het ongrijpbare.

In dit boek geeft Pascale je zicht op een werkelijkheid die er ook is, maar voor velen verborgen blijft. Ze schrijft in een stijl waardoor je soms direct in het hart geraakt wordt. Ze neemt je mee op reis door haar leven en weet je te verleiden om door te blijven lezen. Op een speelse manier weet ze het alledaagse te verbinden met spiritualiteit. Ze weet spanning en verwachting in het verhaal te brengen. Het boek is een getuigenis van een bijzondere spirituele ervaring, van het ten diepste ervaren van hoe de Wet van Aantrekkingskracht een leven kan veranderen, en hoe een totaal nieuwe werkelijkheid gecreëerd kan worden. Een aanrader voor iedereen die achter de schermen van de alledaagse werkelijkheid wil kijken.’

420066

 

Review Peter R. de Vries en digitaal leesfragment “Het jaar van de uil”

Het gaat er nu hard op aan. Nog maar 17 dagen en dan verschijnt mijn tweede boek, Het jaar van de uil bij Kosmos Uitgevers!

Review van Peter R. de Vries

“In één ruk heb ik je boek ‘Het jaar van de uil’ gelezen… Ik wil je een groot compliment maken: het is een prachtig, ontroerend boek geworden! Als buitenstaander werd ik vanaf de eerste bladzijde gepakt door het verhaal en was er op gebrand om het uit te lezen! Ik vind het een mooi, liefdevol en goed geschreven boek, dat de speciale relatie tussen vader en dochter geweldig verwoordt. Ik schaam me niet om te zeggen dat er behoorlijk wat passages waren, waarbij ontroering zich ook van mij meester maakte. Het is prachtig hoe je uit zo’n verdrietige gebeurtenis een mooi en blijvend eerbetoon hebt weten te maken waarvan we allemaal iets kunnen leren! On the other side of fear, lies freedom…”

Review Isabel Beije, eindredacteur ‘Mijn Geheim’:

“Ik heb het boek met veel plezier gelezen! Wat een mooie reis heb je beschreven, van het hoofd naar het hart! En wat een bijzondere voorbeelden van zoveel ‘zogenaamde’ toevalligheden die tot grote veranderingen in je leven hebben geleid.”

Voor wie na het lezen van deze reviews niet meer tot 25 oktober a.s. kan wachten voeg ik hier de link in voor het digitale leesfragment:  Bekijk hier het inkijkexemplaar.

OVER HET BOEK: In Het jaar van de uil beschrijft Pascale haar emotionele wanhoop na de dood van haar vader. Als ze na een intense rouwperiode, waarin een reeks opmerkelijke gebeurtenissen plaatsvindt, eindelijk langzaam uit het dal is geklommen, beleeft ze een intense spirituele ervaring. Ze beseft dat ze hierdoor voorgoed is veranderd. Voortaan volgt Pascale nog maar één weg: die van haar hart. 

420066

 

Oei, ik groei!

Als je midden in een groot veranderingsproces zit, of dit nou op het persoonlijke vlak is, in de relatiesfeer of op je werk, kan het helpen om het beeld op te roepen van hoe een kuikentje wordt geboren. Helaas heb ik deze prachtige tip niet zelf bedacht, maar komt deze voort uit het brein van Mark Nepo, de Amerikaanse bestsellerauteur.

In “The Book of Awakening; Having the Life You Want by Being Present to the Life You Have“, legt hij deze vergelijking als volgt uit (vertaling in mijn eigen woorden):

“Bekeken vanuit het gezichtspunt van het kuikentje, is zijn geboorte een verschrikkelijke strijd. Opgesloten en opgerold liggend in een donker omhulsel, nog maar half gevormd, eet het kuikentje al zijn voedsel op om vervolgens ingeklemd te raken. Het begint zich hongerig te voelen en benauwd. Steeds sterker voelt het kuikentje dat het bijna geen lucht meer krijgt in zijn almaar kleiner wordende wereldje.

Zijn eigen groei leidt uiteindelijk tot het barsten van de schaal, waarmee de wereld zoals het kuikentje die kende tot een einde komt. Als het kuikentje zich tussen de barsten in de schaal een weg naar buiten zoekt – groeiend maar kwetsbaar, bijna verhongerd en verkrampt, zijn wereldje dat vergaat – moet het kuikentje welhaast denken dat het doodgaat.

Maar juist dan, als al het vertrouwde wegvalt, wordt het kuikentje geboren.

De les hieruit is duidelijk: transformatie brengt altijd met zich mee dat dingen waarop je eerst kon rekenen verdwijnen. Hierdoor blijven we achter met het gevoel dat de wereld zoals wij die kennen tot een einde komt. En dat is ook zo. Het kuikentje biedt ons echter de wijsheid dat wij tijdens ons leven opnieuw geboren kunnen worden.

Een soortgelijk veranderingsproces wordt beschreven door Martha Beck, ook al zo iemand die regelmatig op nummer 1 van de The New York Times Bestseller lijst staat. In “Finding your own North Star“, omschrijft zij transitie als een proces dat diep van binnen begint omdat je niet je eigen “Poolster” volgt, oftewel: omdat je niet jezelf bent of kunt zijn.

Martha Beck onderscheidt vier fases van transitie. De eerste is die van dood en wedergeboorte (denk aan het kuikentje!); in deze fase gebeurt er iets waardoor je niet langer de persoon kunt zijn die je was. Dus rouw je om je oude leven en begin je langzaam je nieuwe wereld te onderzoeken. Hierbij kan als neveneffect optreden dat mensen in je omgeving afhaken. Je naasten, vrienden en bekenden snappen je niet meer. Sommigen zullen jaloers of boos zijn omdat zij ook zouden willen veranderen maar dat – meestal uit angst – niet durven. Typerend voor deze fase is dat je zelf een enorme angst om te falen kunt ontwikkelen. Maar tegelijkertijd voel je je opgewonden en blij omdat je diep van binnen voelt dat je het enige juiste doet. In deze fase moet je dus blijven luisteren naar je “essential self” zodat je blijft bewegen in de richting van jouw eigen Poolster. Als je jezelf helemaal kunt verliezen in een activiteit dan weet je dat je je Poolster gevonden hebt.

In de tweede fase, “dreaming and scheming” genoemd, maak je een blauwdruk voor alles wat je in je nieuwe leven wilt. Deze periode begint met een puur innerlijke visie die langzaam over gaat in handelingen die je doet in de echte wereld. Je zult zien dat je steeds vaker tips en suggesties vindt of krijgt over hoe jouw toekomst er uit zal zien. Je voelt je hoopvol, vrolijk en creatief. Je droomt over hoe je nieuwe leven er uit zal zien. Als je  je droom in deze fase toevertrouwt aan mensen uit je omgeving, kun je de volgende reacties krijgen: “Waarom zou je dát in godsnaam willen doen?”; “O, zeker! Alsof jij zo’n talent hebt!”; “Dat heeft nog nooit eerder iemand gedaan”; “Weet je wel hoeveel werk dat is?”; “Dat lukt je alleen maar als je ontzettend veel geluk hebt”; “Dream on, ha ha ha!”. Martha noemt dit de dream dashers oftewel mensen die andermans dromen graag afkraken. Haar advies? Jouw dromen komen pas uit als je hun vooroordelen tegen jouw dromen niet gelooft maar juist afwijst. Je droom c.q. je doel opschrijven helpt trouwens ook; ons brein maakt dan een zoekopdracht aan dat ervoor zorgt dat je onderbewustzijn alert wordt op alles wat je hoopt te vinden.

Fase drie is de fase in de cyclus van verandering die nogal eens frustrerend kan zijn. Hier probeer je je plannen die je in fase 2 hebt gemaakt uit en kom je er nogal eens achter dat ze in de praktijk niet werken. Dit kan langer duren en is dus een kwestie van volhouden. Het helpt als je taken die veel te groot lijken uiteen laat vallen in kleine stukjes. Zo kun je telkens kleine stappen, turtle steps, zetten die je uiteindelijk ook daar brengen waar je moet zijn. Maar vergis je niet; in deze fase moet je ook gewoon keihard werken voor je droom. Maar omdat je doet wat je het allerliefste doet, zul je lange dagen maken zonder dat je dat doorhebt.

De laatste fase tenslotte markeert de overgang naar een nieuwe realiteit, de fase waarin je dromen eindelijk uitkomen en je de tijd kunt nemen om te genieten van je harde werken. Dit is de fase die Martha Beck “the promised land” noemt. Hier aangekomen kun je wat gas terugnemen. Je kleine stapjes zullen stilaan steeds groter en gemakkelijker worden. Blijf vertrouwen hebben in jezelf. Gun het jezelf echte blijdschap en trots te voelen over wat je hebt bereikt. Maar realiseer je ook dat niets voor altijd is.

Of, om in de woorden van Martha Beck te blijven: “Change is the one constant feature of human life (…) Security lies in adapting to constant change (…). You and I and everything in our environment are continously, permanently, relentlessly in transition (…). People who refuse to change are stagnant and old by their twenties. People who actually pursue change are (…) like flowing water, forever refreshed and refreshing”.

Als je dat, samen met dat beeld van het kuikentje, maar voor ogen houdt, komt alles uiteindelijk goed.

Want iedere barst in je omhulsel is ook een opening naar een nieuw begin.

© Pascale Bruinen

Oei, ik groei

Fase 1

Oei, ik groei2

Fase 2

oei ik groei6

Fase 3 en…

Oei ik groei3

Fase 4!