Busje komt nooit

Je kent ze vast wel, die rokende collega’s die het af en toe niet meer uithouden en nodig naar buiten moeten voor een ferme teug aan een sigaret.

Sinds de strengere anti-rook regels van kracht zijn geworden is het voor de nicotine-verslaafden alleen nog mogelijk om hun rookpauzes buiten te beleven. Maar het staat zo raar als je dit in de regen moet doen, dus is er een volwaardig buitenverblijf gemaakt. En druk dat het er is, ongelooflijk! Je kunt op de gekste momenten of onder de extreemste weersomstandigheden naar buiten komen, maar er zal altijd minimaal één iemand staan, meestal in nevelen gehuld.

Omdat het onderkomen een sprekende gelijkenis vertoont met een echt bushokje, bieden de aldaar op elkaar gepakte en hevig rokende collega’s een nogal vervreemdende aanblik. De bushalte in kwestie bevindt zich namelijk midden op een drukke parkeerplaats en de treurige waarheid is dat er never ever enige bus zal stoppen. Het is dus wachten op iets dat nooit zal komen.

Dit fenomeen doet me telkens denken aan dat krantenartikel waarin ik las dat sommige instellingen voor dementerenden dé oplossing hebben gevonden voor hun telkens weglopende cliënten. Ze hebben op het terrein gewoon een complete bushalte nagebouwd, niet van echt te onderscheiden. En ja hoor, telkens als men iemand kwijt is blijkt deze bij het bushokje te staan, in blijde verwachting van een ritje naar nergensland.

Zou de werkgever dit stiekem ook in gedachten hebben gehad bij het neerzetten van het rookhol annex bushok? Zodat het eigenlijk de bedoeling is dat in ieder geval de rokende werknemers nergens anders heen gaan en/of kunnen en zo altijd lekker dicht in de buurt van de werkplek blijven? Dat die hele pr in de trant van “Kijk wat wij doen voor ons rokende personeel!” in feite niks anders is dan een, euh, rookgordijn, bedoeld om de veel snodere intenties te verbergen? Ik persoonlijk denk van wel.

Want immers: waar rook is, is vuur.

© Pascale Bruinen

Speciaal een vraag voor de rokende lezers van mijn blog. Wat vinden jullie eigenlijk van de voorziening die buiten voor jullie rookplezier is getroffen? Voldoet die aan jullie wensen en verwachtingen? Moet het anders of beter? Laat het hier weten.

Afspraken maken op zijn pubers

Sinds enige tijd is bij ons in huis chaos troef. Er valt namelijk geen peil te trekken op wat er nou precies door mijn twee pubers wel of niet is afgesproken en met wie en wanneer. Dat maakt het nogal lastig om huishoudelijke aangelegenheden te plannen. Met name erachter komen wie ’s avonds mee zal/zullen eten is de laatste tijd een schier ondoenlijke klus.

Vorige week spande de kroon. Rond een uur of 16.00 ’s middags deelt mijn dochter ineens mee dat een vriendin zal komen meeëten. Prima, gezellig, maar dan toch nog maar even snel naar de winkel om een extra portie vlees te halen. Ik ben nog niet terug of ze komt mij vertellen dat de vriendin toch niet komt. Zij eet zelf wel gewoon hier.

Niks aan de hand, dat ene extra stuk vlees gaat toch wel op, denk ik terwijl ik mij achter het fornuis posteer. Intussen krijg ik een sms-je van zoonlief met daarin welgeteld vier woorden: “Eet bij opa oma”. Nou, dat schiet lekker op want de vijf flinke stukken vlees liggen al te sudderen in de pan.

Plotseling duikt dochter op in de keuken en kondigt doodleuk aan dat ze net afgesproken heeft om bij die vriendin te gaan eten. Omdat ze aan mijn gezicht ziet dat ik inmiddels niet meer in al te beste stemming ben, verdwijnt ze naar boven voordat ik mijn mond kan opentrekken.

“Mooie boel is dat”, mopper ik verongelijkt, “nu moeten we zeker met zijn tweeën die vijf stukken vlees gaan verorberen?” Terwijl ik nu niet alleen uitwendig maar ook inwendig kook, komt H. thuis. “We eten vanavond met zijn tweeën, nadat we eerst respectievelijk met zijn vijven, vieren en drieën zouden hebben gedineerd”, deel ik hem cryptisch mee.

Net als we willen gaan eten komt dochter binnen en gaat, alsof het de meest vanzelfsprekende zaak van de wereld is, aan de (voor haar niet gedekte) tafel zitten. H. en ik kijken haar aan alsof we water zien branden. “Je zou toch bij die vriendin eten”? “Oh, dat. Dat gaat niet door. Ik eet gewoon mee”.

Murw geslagen door deze zoveelste wijziging in de plannen weet ik niks beters te doen dan op de automatische piloot over te schakelen en haar het eten voor te schotelen. “Waarom heb ik zoveel vlees op mijn bord? Dat krijg ik echt niet op, hoor!!” roept ze, niet gehinderd door ook maar enig inlevingsvermogen. Op dat moment moet ik mijn uiterste best doen om het bord met sudderlapjes niet in de vuilnisbak te kieperen.

Voor nu laat ik het maar bij het zo kalm mogelijk uitgesproken antwoord dat ze het mag laten liggen. En ondertussen hoop ik voor de zoveelste keer dat het einde van de (tijdelijke?) kortsluiting in de hersenhelften van mijn pubers nabij is.

In ieders belang.

© Pascale Bruinen

Zijn jullie ook in de gelukkige omstandigheid pubers in huis te hebben die van het een op het andere moment weer iets geheel anders gaan doen dan net was afgesproken? Ik heb namelijk zo’n donkerbruin vermoeden dat dit voor velen van jullie heel herkenbaar is. Troost ons met jouw verhalen!

Glamorous Zwemmen

Er bestaat no such thing als glamorous zwemmen. Sterker nog, het is een ware contradictio in terminis. En geloof me, ik heb het geprobeerd.

Geïnspireerd door al die tijdschriften vol BN-ers die op het strand verpozen terwijl ze er uit zien alsof ze urenlang door Mari van de Ven zijn bewerkt denk ik: dat kan ik ook. Dus trek ik naar het strand met een nieuwe bikini en übercoole glitterkaftan, gecombineerd met kekke zonnehoed en bijpassende peeptoe-sleehakken die mijn fuchsiaroze teennagels showen. Tot zover alles onder controle.

Qua make-up heb ik veiligheidshalve gekozen voor de waterproof variant, beducht als ik ben voor het pandabeer-effect of smokey eyes in de Frankenstein versie. Maar dan begint de ellende.

Scène 1: aangezien ik wel ietsie-pietsie bruiner wil worden maar niet wil verbranden, is het smeren geblazen. En zo’n factor 30 of 50 op je gezicht is niet echt een toonbeeld van matte elegantie. Visualiseer eerder een wit uitgeslagen sardien-in-blik-look.

Scène 2: als het te heet wordt in de zon lonkt het water. Omdat ik met typische vrouwenlogica mijn haren van te voren eerst gewassen én lekker steil gemaakt heb, wil ik niet dat ze nat worden. Natuurlijk gebeurt dat toch. Het (mannelijke) advies om een badmuts op te zetten, hoon ik weg. Gevolg is wel dat ik eerder lijk op een verzopen kat dan op een glamour stoeipoes annex zeemeermin zoals Ursula Andress in betere (James Bond) tijden.

Scène 3: aangekomen op mijn handdoekje leert een snelle blik in mijn handspiegel (met vergroting, zodat ik acuut aan de botox wil) dat er overal zwarte vegen boven en onder mijn ogen zitten. Waterproof? Yeah right!  Omdat de anti-walllen camouflagestift ook al niet tegen water kan, zie ik bovendien uit alsof ik weken niet heb geslapen. En als klap op de vuurpijl is mijn 24 hour stay on lipstick na een half uurtje al nergens meer te bekennen (vraag jij je trouwens ook zo vaak af waar die eigenlijk blíjft?)

Als je dit al erg vindt, is zwemmen in een zwembad nog een graadje erger. Ik ben dan compleet incognito aangezien de altijd charmante zwembril, neusclip en oordoppen mij volledig onherkenbaar maken. Mijn tactiek om niet betrapt te worden op deze  schoonheids-missers? Ik ga gewoon met bril, clip, dop en al onder de douche en de auto in. En dan maar hopen dat ik niet door de politie word gecontroleerd.

© Pascale Bruinen

Oh wat glamourous….Helaas zie ik er dus niet zo uit als ik ga zwemmen. Trouwens, die badmuts komt mij wel enigszins bekend voor. Kijk voor het bijpassende verhaal maar eens   bij Vakantieherinneringen (2)…

DRIJFVEREN: Interview met Deborah Timmer-Marquet op www.pascalebruinen.com

key-to-successVandaag start op mijn website http://www.pascalebruinen.com mijn reeks interviews getiteld ‘DRIJFVEREN’. Het is een serie vraaggesprekken met succesvolle mensen over hun gedrevenheid, de reden van hun succes en over de vraag of succes hen ook gelukkig heeft gemaakt.

Het eerste interview is met Deborah Timmer-Marquet, die met haar tweelingzus Daphne als The Marquet Twins een zeer succesvolle danscarrière had die haar naar Parijs en zelfs Las Vegas heeft gevoerd.

Zie voor het hele interview: http://pascalebruinen.com/2017/01/drijfveren-interview-met-deborah-timmer-marquet/

Veel leesplezier!

Maand van de spiritualiteit…

Wist je al dat het de maand van de spiritualiteit is? Die is op 13 januari j.l. begonnen en loopt nog tot en met 12 februari a.s.

Een perfecte gelegenheid dus om eens kennis te maken met (of het cadeau doen van?) mijn boek ‘Het jaar van de uil’. Ontdek ook waarom Peter R. de Vries en filmmaker Jessica Villerius en vele, vele anderen zo geraakt en geïnspireerd zijn door dit boek:

Peter R. de Vries: 

“In één ruk heb ik het boek ‘Het jaar van de uil’ uitgelezen… Vanaf de eerste bladzijde werd ik gepakt door het ontroerende verhaal. Het is een liefdevol en goed geschreven boek, dat de speciale relatie tussen vader en dochter geweldig verwoordt. Ik schaam me niet om te zeggen dat er behoorlijk wat passages waren, waarbij ontroering zich ook van mij meester maakte. ‘Het jaar van de uil’ is een mooi en blijvend eerbetoon waarvan we allemaal iets kunnen leren. On the other side of fear, lies freedom!”

Jessica Villerius, film- en documentairemaker:

‘Vriendin Pascale Bruinen (voormalig Officier van Justitie in Limburg) stopte mij haar nieuwe boek, ‘Het jaar van de uil’ toe. Of ik het wilde lezen en haar wilde laten weten wat ik ervan vond. Resultaat: Ik heb het boek in één keer uitgelezen. Dikke tranen van ontroering en herkenning, het bevestigde mij dat je nóg zo lang in de harde wereld van de feiten en bewijsstukken kunt werken en leven: gevoel en intuïtie zullen je uiteindelijk brengen waar je heen moet. Inspirerend! Ik heb zelden zo’n mooi, eerlijk en kwetsbaar boek gelezen. Daarom gun ik het iedereen om te lezen omdat het zo’n prachtig boek is met veel stof tot nadenken.’

Voor andere reviews, zie a.u.b. mijn website http://www.pascalebruinen.com onder ‘Schrijver’ bij testimonials. Bekijk hier het inkijkexemplaar.

Maar ook mijn blogs in de serie ‘Goeroe op Gympen’ die ik iedere maand schrijf voor de site van Chapeau Magazine en die je integraal kunt terugvinden op mijn website http://www.pascalebruinen.com zijn de moeite waard om in het kader van de maand van de spiritualiteit eens te verkennen.  

Of kijk eens op de site van InspirerendLeven.nl, waar je eveneens een aantal van mijn blogs vindt over spirituele onderwerpen.

Keus genoeg dus! Laat je inspireren…

Veel leesplezier!

img_1975

Pascale Bruinen

Pascale Bruinen

 

 

Nieuw op mijn website www.pascalebruinen.com!

In de categorieën ‘Nieuws’, ‘Inspirator’ en ‘Goeroe op Gympen’ verschijnen mijn berichten voortaan als blogs waarop lezers ook kunnen reageren. Ik zou dus zeggen: bekijk ze eens!

Vanaf 18 januari a.s. start er op mijn ‘Inspirator’ pagina een nieuwe serie, ‘DRIJFVEREN’ genaamd, over het heilige vuur van verschillende Limburgse vrouwen en mannen die succesvol zijn (of waren) in wat ze doen (of deden). In deze interviews probeer ik te ontleden waarom ze zo succesvol zijn (geweest), of het succes hen ook gelukkiger heeft gemaakt en wat geluk voor hen betekent.

Onder de geïnterviewden zijn de Maastrichtse Deborah en Daphne Marquet, die ooit wereldberoemd waren als ‘The Marquet Twins’ oftewel ‘De Dansende Tweeling’. Zij vertellen over hun glansrijke carrière in Parijs en Las Vegas, maar geven ook antwoord op de vraag waar het leven nu echt om draait en wat het tweeling-zijn voor hen betekent.

Ook ga ik het gesprek aan met de Limburgse documentaire fotograaf Nico Bastens, trotse winnaar van een Zilveren Camera prijs die onlangs de grote eer te beurt viel om de fotopresentatie samen te stellen voor het Ministerium der Deutschsprachige Gemeinschaft Belgiens ten behoeve van het staatsbezoek van het Belgisch koningshuis aan het Nederlands koningshuis waarbij hij beide koningsparen mocht rondleiden en toespreken tijdens hun gezamenlijke bezoek aan Vlaams Cultuurhuis ‘de Brakke Grond’ in Amsterdam.

Peter Noten, theaterdier pur sang, is ook een van de mensen met het heilige vuur die ik bevraag over zijn leven als theaterman. Een emotioneel gesprek met een bevlogen duizendpoot over de rol van zijn vader, de diepe gevoelens die het theater bij hem oproept en het belang om lokaal jong theater- en schrijftalent klaar te stomen voor de toekomst.

Gedrevenheid is een van de karaktereigenschappen die de geïnterviewden in deze reeks met elkaar gemeen hebben. Zo’n gedreven iemand is zeker ook Thea Coolen, manager van de Ronald McDonald Kindervallei, een sprookjesachtig vakantiecomplex voor langdurig zieke kinderen en kinderen met een beperking. Ze zet zich met hart en ziel in voor dit prachtige doel en heeft maar één missie: dat de ogen van de kinderen, hun ouders, broertjes en zusjes weer gaan sprankelen.

Momenteel ben ik hard aan het werk om ook andere mooie, interessante en spraakmakende Limburgers te interviewen, dus hou deze reeks in de gaten!

Op mijn website zal ik hun zeer inspirerende verhalen met jullie delen zodat we allemaal iets van deze kanjers kunnen leren.

Dus heel graag tot ziens op http://www.pascalebruinen.com!

key-to-success

Nieuwe recensie ‘Het jaar van de uil’

Boekenblogger- en instagrammer ‘Biebmiepje’ – ‘I live and breathe books‘ – heeft een mooie recensie geschreven van Het jaar van de uil.

Hier een tipje van de sluier: ‘Wat heeft Pascale het mooi verteld, ik kreeg het gevoel dat ik haar kende door dit super persoonlijke verhaal. Zo openhartig, zo moedig, zo mooi… Dit ontroerende verhaal over verlies, rouw en spiritualiteit heeft me echt onwijs geraakt! En ziet het boek er niet prachtig uit? I’m in love!’

Hele review lezen? Zie http://biebmiepje.nl/2017/01/16/het-jaar-van-de-uil-pascale-bruinen/

Trots!schermafbeelding-2017-01-16-om-09-37-47